3031 resultaten.
De geur
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.895 De klaagzang van de takken
omarmd door de gebeurtenis,
die zelfs een geur verspreidt.
----------------------------
uit: 'Gedichten', 2013.…
Geluk
gedicht
3.0 met 5 stemmen
7.158 In takken groeperen zich groene zinnen
popelend om alle kanten uit te lopen
Op stoeptegels een kindertekening
door regenschrift al half gewist
Achter een dakkapel begint een merel te zingen
houdt dan midden in zijn herinnering op
In mijn hoofd vertwijgt zich zijn lied - niemand
ziet iets aankomen, dat is ons geluk.
------------------…
Watercypres
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
512 ‘n notabele chinese nota bene
denk ik staande in de schemer
onder de verheven Watercypres
ik moet haar echt goed hoeden
haar takken snoeien maar breed
hangen laten tot zij zelf zoveel
later als door kenners voorspeld
zich eerst vermolmt en dan velt…
Veerman
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
466 de veerman op de pont
belaagt het water keer op keer
overwinnen zal hij dat
wat zijn vrouw nam
rusteloos frommelt hij
aan een sigaret
hoort de takken
in de noordenwind
het is kalm aan dek
zoals bij hem in huis
waar koffie en muziek
zorgden voor een thuis
onbewogen staart hij
het water af
dat zijn gezicht prijsgaf…
Ouderdom
gedicht
4.6 met 8 stemmen
8.818 Als je nu kan begrijpen
wat ik dan ga bedoelen,
krakende dorre tak dat ik ben,
ga ik me niet zo afgebroken voelen
maar meer een uitgeblazen paarde-
bloem. Hoor je me dazen?
Daar gaan mijn parachuutjes al.
---------------------------------------------------
uit: 'Lees maar lang en wees gelukkig', 2013.…
Heiligenschijn
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
614 een nog onontwaakte libel
roerloos aan een tak
ragfijne vleugels
weerspiegelen de zon
tussen zilveren draden;
rust - naarstige arbeid
na een lange nacht
zelfs de kleinste trilling
ademt schoonheid
van zo dichtbij
en zo onverwacht...…
XIX - het bezielen - 1911
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
772 langdurend oordeel
over een verloren vriend -
zijn klagende gedicht
ik benijd je rust
onder de maartse buien
groeiend onrust
weg met levenstucht
ik hou wel van wat krenten
in de rijstebrij
perfecte pagina
er loopt een witte mier
over de bladzij
vissen en vogels
en wandelende takken
komt allen -…
En zie de vogels gaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 Nochtans zit daar op haar
gemak zo'n bontgekleurd
koolmeesje op een witgerijpte
tak.
Zo'n wondertje van de natuur.
Zingt kou kleumend haar
ochtendpartituur. Dit maakt
het leven wel heel bijzonder.
Niet zonder dit bontgekleurde
tedere wereld wonder.…
De Kogel Is ....
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
400 iemand heeft mij
op pad gestuurd
moet aan het werk
en heeft me aangevuurd
men moest eens weten
hoe ik me soms voel
want zoals bekend
tref ik meestal doel
en heb me wat dan betreft
van mijn taak gekweten
daar waar men
meestal bidt tot God
bepaalt iemand anders iemands
anders lot door een enkel schot
ik ben de kogel geschoten
.…
Langs de holle weg
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
435 Wind gaat door zijn takken
zoals jaren door een hart.
Er is geen woord meer nodig hier.
Alleen het ritselen van bladeren,
het zachte vallen van het licht —
en in zijn schaduw ademt tijd,
onzichtbaar, maar aanwezig.
Alsof de wereld luistert ...!…
in de loop van de woorden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
460 de asgrijze schrijver sloeg met
dode takken de laatste taal uit
de steen van zijn geërodeerde hart
op de grens van herfst en winter
op de drempel van lichtheid naar zwaarte
droeg hij de zinnen in de palm van zijn hand
woorden weten niets
dàt had de oude poëet begrepen toen hij
zijn hart ontdekte in de woordeloze dood…
SLAKKEN
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.784 misschien zoals george bernard shaw
die bij het snoeien van een perelaar
een tak brak en viel
vierennegentig jaar na zijn geboorte
en als mijn asse dan
vermengd met deze van mijn lief
is uitgestrooid op het tuinpad en de rozen
denkt de toevallige bezoeker
hé die witte stof is vast iets tegen slakken…
Parels
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
1.946 Ik moést ze zien
de glazen parels en
de dauwranden op de notenbladeren
allen kaal aan krachteloze takken hangend.
Deze novembermaand glinstert
onverwacht
het wakke, zware wegen uit grauwe en wachtende tuinen
en zelfs eindeloos
schitteren nog de brandende pompoenen.
Zo wil ik het ook wel:
doodgaan met frêle, zere parels op de rug.…
Moeder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
771 Je streven is er op gericht,
Kijken naar ieders vertrouwd gezicht
Dat is je tot taak gesteld.
Als zij zitten in hun stoelen.
En zich veilig weer voelen .
Weet er immers toch geen een,
"Moeder voelde zich eenzaam, en alleen".…
Ken je dat gevoel
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.029 zoals een zonnestraal
de ochtend inluidt
tussen de gordijnen door
en een merel
zich uitleeft op een tak
wanneer je wakker
op de wekker tuurt
en je je realiseert
dat het nog vroeg is
en nog een uurtje kan slapen
als je hart weer eens
een sprongetje maakt
bij de aanblik
van haar, haar glimlach
die je zo raakt
de stilte
in het schrijven…
VLERKEN
poëzie
3.9 met 22 stemmen
4.407 Nachtelik vliegen vogels van
de wilde wingerd weg
Schrikbeladen klapperen vlerken
dof
in deemstering
Knakgeluid van takken veelvuldig kort
ontsluieren_ _ _ _ _ vlerken
_ _ _ één ogenblik
niet-herkenbare ruimten
de ruimte is van knakkende
_ _ _ _ vlerken
_ _ _ _ vol
Plotseling zijn…
Wat is de aarde toch een lege plek
gedicht
3.0 met 78 stemmen
20.973 Wat is de aarde toch een lege plek
wanneer de middag grijs en koud als
versteend staat in de lenteknop
een jonge tak staat in de lenteknop
wat zijn de dagen arm maar teder
wat is de aarde toch een lege plek
wanneer de middag grijs en koud als
en april zijn eigen weg gaat
------------------------------------
Uit: 'Van gelijke duisternis…
Uit dood hout
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
844 waai maar wind
takken vliegen van de bomen
zij breken eigen winterdromen
ik zie ze vallen
hun herfst is gestorven
de oogst al lang geborgen
zij knapten in gebreken
de kou had hen geen
nieuwe buigzaamheid gegeven
waai maar wind en schift
de bomen uit dood hout
zal nooit meer de lente komen…
Breekt toch de betovering
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
675 in de stilte
van de morgen
als de zwaarte
nog aan bomen hangt
het zwart van nacht
zich lichtend keert
in weer verwachten
van een zonnedag
voel ik de spanning
die het onweer bracht
beladen dragen bladeren
nog hun regenlast
pas als een lichte wind
de takken suizelt breekt
toch de betovering lost
magie in nieuw beginnen op…
overgang
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
653 nooit was ze alleen
het huis had sterke vleugels
en ogen die ze kon sluiten
veilig verborgen
toen de dag nieuw werd
huilde van nood
wuifden enkel kale takken
welkom en ze vertrok
beladen met verleden verdriet
de wereld rond
tot aan de ring van vuur
en er doorheen
gelouterd tot feniks
hooglied van de zon…
De schildwachten
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.032 De glans van mijn pijn bederft de eetwaar
En de hoop die spartelt in het achterhuis
De opstand is te vroeg uitgebroken
De meineed nog te vers en onversneden
De schildwachten steken de rivier over
Het hout is droog, de takken scherp
De rovers weigeren zich over te geven
Uit hun handen valt een lege vaas
Het was midden november en het water…
En un momento dado
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
617 Dan is het zover
de laatste fase
balans op nul gesteld
handen vullen zich met werkelijkheid
met zaden dode takken aaibaar wild
de adem zoekt verlenging
maar niemand kent de maat
ik plant bomen
die als ze groot zijn
zaden strooien
die tot bomen ontkiemen
die als ze groot zijn
zaden dragen voor de toekomst…
Ze is nog zo jong
hartenkreet
3.8 met 23 stemmen
2.292 Ik kijk vragend naar de
maan naar de sterren
in de nacht wat is er
misgegaan dat haar taak
al is volbracht.
Ze is zo jong maar lijkt
oud door de helse pijnen
haar voeten zijn zo koud
waarom mag zij de zon
niet meer zien schijnen.…
sprookjesland
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.056 Heerlijk stil is het om mij heen
het is hier stil en zo sereen
idyllisch is het gezicht
de nevel die uit de grond wordt opgelicht
heel langzaam zie je het zweven
de nevel komt tot leven
kon ik het maar pakken
maar het verdwijnt op de takken
de zon verwarmd de damp
aangetrokken als een soort mistlamp
het stijgt over mij heen
sprookjesland…
Nieuwe mogelijkheden
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
10.328 Hoor de wind die de takken buigt
tot pijnlijke kromming.
De woudreus kreunt vervaarlijk
maar strekt steeds weer zijn rug.
Keert in nieuwe staat terug.
Om verder te buigen.
Verder dan voorheen.
Om zich weer opnieuw op te richten
maar niet te barsten.
Trots trotseert hij tegenslagen.
En draagt nieuwe vruchten.…
Een nieuwe jas
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
835 mijn muisdagen zijn voorbij
geen krassen meer op mijn ogen
‘k zie elk addertje onder het gras
en krul mij in het verlangen
om weer soepel en gefocust
aan de laagste tak te hangen
ja, ik heb een jasje uitgedaan
maar dat is voor mij toch evident
want mijn nieuwe kleurenvel
geeft weer ruimte om te spelen
en speuren langs slingerpaden
als…
wil der wegen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.201 De wil was er,gezocht heb ik
op plekken waar nooit iemand is gegaan
waar hart en ziel zich kruisen
in de aarde van het bestaan
kroop door de holtes van mijn wezen
zwom in het diepste van mijn ziel
klom over honderde illusies
waar ik duizend malen viel
heb daar mijn weg gevonden
aan het puntje van mijn tak
vast moest ik mij houden…
Over en over
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.089 als een wilg op weg
naar winter
de bladeren zacht laten gaan
takken strak in de wind
nog even en het snoeimes
dringt tot aan de knot
er rest niets dan wachten
op herhaling
zal een zomer nog
de kleuren hervinden van toen
alles bloeide en vogelbekjes
voedden zich op de takkenschoot
de root scheen van goud
leven overleefde
de treurnis…
te onschuldig
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
659 de wereld is mij wat te wit
verdoezeld zijn de harde tonen
gedempt in alles dat bedekt
kan het rauwe niet naar buiten komen
ik mis de ruwe bomenbast
de wilde takken en de stekels
het grauwe drenzen van de regen
zelfs het verbruinde eikenblad
het is met toch te argeloos
natuurlijk, euforie van zacht
maar het maagdelijke kan er nu
zo langzamerhand…
ademtocht
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
581 vogels vallen mee
ijzig striemend de wind
takken kraken hard
winterglinster spat
aarde als versteend
ijzig koud bevroren
sneeuw jaagt onvermoeid
alle kieren vol
bomen huilen helse koren
winter blaast z’n wangen bol…