2249 resultaten.
waterpad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
475 ze staan er nog, de rijen oude wilgen
stekelig en koud
oneindigheid in stam en schors
zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht
naar buiten gericht zo boud, maar
in hun hart groeit traag
de zonnewende
even nog
dan voelt mijn voet het naken
van de weelde, uitgestrekt tot
overal
een lentegroet, een levenswens
het water geeft…
vandaag is een mooie dag (voor Nadia E)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 er is een waarheid
van de getallen
en een van de
menselijke maat
ze bestaan
al die onzichtbare
jaren maanden uren
van de waarheid
onze huid die
geen licht verdraagt
is van overal en
van alle tijden
de zon brandt traag
in dit polderland
geharnast schuilen we
achter donkere wolken
brenger van het leven
de menselijke maat
zegt…
De diepere lagen
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
707 in een voorzichtig
tasten naar vlakken
die raakten spraken
je vingers zich uit
wisten direct een
gevoelig contact te
maken met de diepere
lagen van mijn huid
traag pulserende
stromen werden gewekt
om op een hoger
niveau te existeren
je manueelde de
sprankelende melodie
van bevrijden met muziek
als mentaal begeleider
in die…
sterrenkroos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
630 traag ontneemt het
woekerend sterrenkroos
de ademhaling van
water dat gelaten
verdwijnt roerloos
wacht op
blootstelling aan
licht en lucht
was het kind
verwonderd toen het
in het water raakte en het
kroos zich eensgezind sloot
de handenwringende
tijd voordat iemand
kon bevatten wie
het kind verborgen
hield en toen de…
verbinding
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
567 Tegenwoordig liggen de verbindingstekens
weerloos open
veel wind tussen de passanten
gezichten onder een witte ijslaag
dat vriest dat kraakt
bewegingsloos de tongen kapot
taalkundigen die zwaluw worden
en hun winterpak aantrekken
Het kwijnt en rot traag aan de nerven
van de woorden
huizen worden vergeten
takken tot blad straten tot…
onbestemd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
607 in bestendige eenzaamheid
woont haar wisselvallige ziel
die als een ongedurige zee
raast beukt en breekt
spektakel maakt als de
duisternis haar besluipt
om dan weer in schijnbare
kalmte te verzinken en
zich traag en eindeloos naar
alle kanten uit te rekken
soms is zij een roerloze
vlakte een spiegel van
ongekend formaat…
Aleksej Navalny - hoe nu verder
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
531 vandaag is alles in veelvoud dicht
de dag ligt uitgeput en leeg
in de aanhalingstekens van de tijd
de klokken zwijgen
het trage stugge lopen door de stilte
hoe nu verder er is geen weg terug
tussen geboorteschreeuw en sterven
bloemen leggen om jou te eren
loop door loop verder wij weten wie jij bent
bloemen leggen als vergrijp
hoe…
wolk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
453 heb mijn wolk gedroomd
die tot zee werd bevolen
om bij nacht de branding
in te tomen
schuimkoppen met gezichten
spatten als kleiwater tegen
mijn laars, het duister is zwaar
en de klokt tikt maar niet later
het beddengoed is traag
van slaap, ‘ k voel de toorts
van de maan die zich past
in de ventilatie van het raam
ik luister en…
het vertrekloket
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
831 traag en krakend gaat
het rolluik open
een man met gestolde
woorden en klanken
schuifelt richting vertrekloket
de aarzeling klimt
naar zijn keel omhoog
ontdaan van het zichtbaar
onzichtbaar zijn
het uitgewoond zijn
ontdaan van de
getelde stappen in
dit omheinde vlakke land
het verlangen naar de
kleurrijke geboortegrond
een nasale…
Ik en de tijd
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
593 De spieren takelen traag,
de knieën kraken herinneringen,
het lichaam schrijft verhalen
die de geest niet hoeft te horen.
Toch glimlach ik nog soms,
want de tijd, hoe hard hij ook duwt,
laat mij nog altijd voelen
dat ik daadwerkelijk heb geleefd!…
We noemen hem Kees XIX; vers 006
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
277 Alleen het
onbesuisde niks
luistert indachtig,
nauw, als
de traag druppelende
dauw
op de ochtenden
waarop wíj wachten,
voor bij de poorten
als uitgefaseerde rozen.
‘Sta op, sta op!’
Ik hoor het
mijzelf uitstoten
als een zucht,
een straal,
licht
verwijtend,
gebundelde kunde.…
Alles is te dragen
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
225 Wij leefden gedroomde jaren
In het landschap van de liefde
Wij legden ons neer
Tegenover de hemel
Onder de oude bomen
Tussen de bloemen
Een licht vuur liep door onze huid
In somber ochtendlicht
Weet ik niet
Waar mijn liefste is
Zijn stem stil en ver
In de lucht op trage wieken
Een roerloos evenwicht
De leegte die onder mijn voeten…
met scherpe punt geëtst
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.504 geopend
het licht nog fel
een schets
met scherpe punt
geëtst om tekening
te geven met reliëf
dat roze scheurt
vulbaar openbloeit
en in contouren groeit
van pijn naar samenzijn
creatie roept
de schilder als hij
zijn model verkleurt
en wegzet in een hoek
waar op de grond
de druppels bloed
nog zichtbaar zijn
de maagd droogt traag…
luchtbel
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
2.326 Traag verkruimelt het wolkendek
Tranen slijpen mijn wangen,
Een kale ruïne in de schedel geplant.
Vellen vallen van het lichaam.
De planeet mag oplossen in bonte bubbels.
Grijze dagen, zoet verdriet.…
de ochtend brandt tot middagvuur
netgedicht
2.5 met 44 stemmen
40.167 de horizon vervloeit
verrimpelt traag een
kerktoren in de verte
de stilte rust en
geeft geluid een kans
om zich te laten horen
herboren dansen de insecten
plaag voor plaag voorbij
potten rammelen voor etenstij
de warme wind verdwarrelt
zomer tot orkaantje en verjaagt
pardoes een soezend haantje
als de zon de ochtend brandt
tot…
In De Lift
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.049 Doodse stilte, amper een zucht
Je zou het er benauwd van krijgen
Zeker als een flat 14 verdiepingen telt
En de lift heel traag omhoog gaat stijgen
Soms dan tref je't en zegt iemand
mompelend "Goedemorgen"
Maar dat is ook alles wat je hoort
en dan denk ik bij mezelve:
"zijn we allemaal gestoord?…
Zacht sluipt de tijd...
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
896 Zacht sluipt de tijd aan me voorbij,
traag en voorzichtig,
om me vooral niet te wekken.
Maar ik hoor de eikenhouten bevloering kraken.
Al weken, maanden,
of misschien onbewust nog langer
Maar toch hou ik me stil,
en sluit me aan bij m’n hart,
die teder schreeuwt:
Hou je dood!
Hou je dood!
Hou je dood!…
Opgaan
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.034 Traag leven mijn herinneringen
In het diepste van mijn ziel
Verlangend naar het heden
Kijk ik lachend om mij heen.
Naar buiten wil ik gaan
In de massa opgaan, tussen de mensen staan
Nu sta ik in de menigte
Mijn persoon doet er niet meer toe
Onzichtbaar lijk ik even nu
Onopvallend wat doet het er toe.…
Mijn vader
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.844 Heel traag krijg ik zijn aangezicht.…
't Is Winter
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.183 Traag trekt de stoet voorbij
over de ijsgladde kasseien
't is winter...
omrande ogen...rode neuzen
handen stijf van kou.
't is winter...
klokken luiden zwaar
galmen over bevroren grond
't is winter...
gordijntjes bewegen even
moeder wordt voorbij gereden
't is winter...…
Kerstspel in Egypte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.461 De zon bewoog traag
tussen de heuvels twee handen
die een oranje ballon probeerden hoog
te houden. Dit spel zonder grenzen.…
Keramiek
gedicht
4.3 met 98 stemmen
10.384 Het uitgeklede veen blijft achter
en vertelt van dingen, voorbijgegaan
als trage platte schepen.
Vanuit de craquelé coulissen
weeft de tijd haar eigen
onvergankelijk keramiek.…
het grijze sombert stilte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
754 ik was weer aan het strand
zag de hand van wind
in het afslaan van de duinen
het zand is hard en koud
meeuwen troosten zich met mist
die winter verre van ons houdt
het grijze sombert stilte
de golven rollen kilte
schuim wiegt wit en traag
de korte dag vandaag
maar als ik terugloop
zie ik de konijnen struinen
in het watertje van zon…
Geloken pauwenogen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 zag de onrust
in je slag
je wiekte traag
op warme winden
fladdert om de
nieuwe stroming te
hervinden die je lift
vleugelt zacht
geloken pauwenogen
op een witte ondergrond
de poten zwart al
uitgestoken voordat
je op de kroon
van bloemen landt
nectart gulzig
lentes eerste vocht
vouwt je vleugels
als de wind weer
aan je sjort en…
Zij, de lente
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
864 Wanneer de lente haar blad ontvouwt
een stralende zon plust en mint
de laatste wolk traag drijvend wint
vlinderlicht een nest wordt gebouwd
het toen sprookje nogmaals wordt verteld
grondig verscholen tussen bloeiende bermen
schone lucht de dagen wil beschermen
tegen oeverloos, ademloos geweld
dan is er ooit weer hoop op verschiet
in het…
Haar stilte wit
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
869 nog zijn
konijnen traag
maar in een vlaagje
lentezon ontwaakt hun
eerste voorjaarssprong
zien ze het
prille groen van
lichtend mos dat
in warmte weer ontkiemen
mocht na winterslapen
struin door duinen
naar het strand
waar golvend grijs
haar stilte wit
in een opkomend tij
in variaties blauw
leg ik de schelpen
in jouw hand…
DIE GOEDE OUDE TIJD
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
2.113 hij startte als een trage diesel met veel lawaai
zonder koelen of blazen zoals nu
het ging allemaal wat trager toen
en ik had geen kopzorgen
over wormen en Trojaanse paarden
toen kende ik alleen stroompanne
als ik wou gaan slapen
zette ik dat ding gewoon af
aan de veel te grote knop
en moest ik geen ganse nacht dokter spelen
om dat verdomde…
Pad in het verkeer
netgedicht
5.0 met 11 stemmen
877 er ligt een pad op straat
en het lijkt wel of hij grijnst
toch is hij plat
en eenzaam overreden
was veel te traag geweest
door diep gepeins
hoe hij over kon
komen als de meest beminnelijke heer
in kwakkelend geslachtsverkeer
verstild bleef zijn lijf
op de rijbaan plakken
waar mooie dames over hoppen
zodra die echter voor hem…
het olster veer
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
791 neemt zijn tijd onder
de hollandse wolken
van mauve en jan voerman
tussen bebloemde boorden
met daarachter trage koeien
wegdromend naar de einder
fluistert de zilveren ijssel
verslingert even het veer met
daarop slechts de onthaasten
bijna teder zet hij ze af
wacht rustig op de verre fietser
verlangend naar het onbekende
hij weet…
onmetelijk
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.115 laat me zijn
van ster tot ster
van zon naar maan
het strand in onze wereld
waar stilte ons omsluit
als eeuwige, zachte nevel
laat me zijn
van golf tot wolk
van zicht naar zee
de wind in het deinen
waar ik mijn ziel leg
in samenvloeiende lijnen
zo vrij en traag
in vol verlangen
het ritme vinden
laat me strelen
jouw duizend oceanen…