inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 688):

Keramiek

Zware zeeklei ingeklinkerd;
geschept, gekneed, gespoeld.

De strijd van land en water
eindelijk beslecht door
turf, het warme bruine goud
dat voetafdruk en plantenrest en
mensenhand verbindt
tot troostende, behaaglijke warmte.

Het uitgeklede veen blijft achter
en vertelt van dingen, voorbijgegaan
als trage platte schepen.

Vanuit de craquelé coulissen
weeft de tijd haar eigen
onvergankelijk keramiek.

Schrijver: josephine banens
Inzender: wdg, 18 juli 2007


Geplaatst in de categorie: landschap

4.3 met 98 stemmen aantal keer bekeken 10.140

Er is 1 reactie op deze inzending:

meike, 18 jaar geleden
mooi!

reageer Geef je reactie op deze inzending: