1824 resultaten.
strandlopertje
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
577 Altijd als ik aan je denk
houd ik m'n adem in
de tijd staat even stil
je betekent voor mij zoveel
alsof sterren gemaakt zijn van jou
grijs groene ogen bewegend in een lach
er is geen mooiere vrouw
met jou leef ik echt ten volste iedere dag
de zee zingt met ons mee het lied der liefde
het verleden wordt het heden
we lachen om een drieteenstrandlopertje…
Oud en versleten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
555 je toe
morgen zal het leren
dat je vandaag zei, ik ben zo moe
Wanneer je oud bent
valt er niet meer te wensen
toch wil je dit leven nog niet verlaten
met al die door jou geliefde mensen
Je lichaam laat je in de steek
ook al zijn de artsen nog zo goed
als het op is, is het op
accepteren is wat moet
Oud en wijs
wat eigenwijs
nogal grijs…
Dagen vertragen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
687 Weemoedig land, verzopen van verdriet
doordrongen van kil bestaan
onder snakkende lucht, in grijs vergaan
en geen zonneschijn meer biedt.
Zijn het "her-ineringen"
die smachten doen,
zinnen verzinderen?
Waters door stilte gevoed
zieke zenuwbinding,
die naar diepe zielenpijnen voert.…
hypomaan
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
547 ik zie mezelf in het spreken van de wind
mijn ondertoon is zilt en grijs
’t maakt niet uit wat een ander van me vindt
‘k voel me thuis met mezelf als vrind
ik merk dat ik niet ben
en ‘k vraag me af of ik ooit iemand heb gekend
mezelf ter vondeling leg in de avond
die me kwelt en zo benauwt
ik ben het gezicht van velen, doch
mijn ogen zijn…
soms is één leven niet genoeg
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
703 grijs waaien winden
tochtig de dag
onder zware wolken
gaat de dood gebukt
morgen - denkt zij
morgen
zoveel morgens
trekken voorbij
niets
en toch... die hoop
altijd weer die hoop
er komt een dag
waarop lente
de lucht zal vullen
met zachtheid
maar op dit uur
is het huis kaal
staan ruiten gebroken
in hoge lege kamers…
Grimmige grauwe wolkenstrijd
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
756 van twee kanten komen ze aangedreven
grijs en grauw, als twee enorme kwallen
ze kunnen elkaar blijkbaar niet passeren
noch elkaar vreedzaam ontwijken
en botsen na enkele minuten op elkaar
krijg nooit genoeg van ’t kijken
naar dit dampige hemelse spektakel
dat wringen en dringen van vochtige luchten
het uiteindelijke samensmelten tot een nieuwe…
Overwintering aan zee
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.642 De weg van alle vlees
gegaan, dagelijks in godvergeten grijs.
De wind hield ik niet tegen. Stuifzand dit leven,
vliegend schuim. Het leek mij, versteende
vogel in regenpak, niet wijs op het glasloos
terras te blijven. De vrees voor strop en gas
joeg mij het strand langs. Ik wilde meeuw zijn
maar vogels sterven ook.…
Lisa's Linde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
512 Hoefgetrappel, bloesem alom
Bijen zoemen in het rond
Een kwispelende hond
Kinderen spelen met hun fietsjes
Vogels zingen hun hoogste lied
Een boom wordt aangeplant vandaag
Een mooie linde samen met haar as
Zo licht, zo helder grijs
Iedereen wordt stil
Crêpe bloemen worden gehangen
Aan de reikende armen van deze
‘Tilia Cordata’
Een…
Het magistrale
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 lucht streept in
het grijs en roze licht
besluit de kortste
dag het jaar het is
bijna weer volbracht
nog hebben wij
geen tijd om met
onszelf te praten
feesten vragen in
gezelschap aanwezig zijn
pas als het stiller wordt
witte bladzijden verschijnen
omdat de kleine notities
gaan verdwijnen uit
de oogst van vorig jaar
dan komt…
Pasen voor iedereen.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 toast en wijn voor elke gast
wij praten niet over de kroon
met doornen. schreeuwend rood
de troon die Hem verried
zwart en tinten grijs, begraven
wij dromen de zon. snuiven blauwe
hyacinten. maar het gras is smal
vingernagels in blossom gel geverfd
zo reiken wij naar tulpen
verzinnen onze regenboog…
Haar aura
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
522 ik zag het
bewegen
zelfs de wind
was niet tegen
in een zacht
warm wiegen
de vlaagjes
accentueerden
het rond
vrouwelijk schoon
dat als droom
zomaar passeerde
haar aura
trok veel bekijks
kleurde in lach
en vrolijke ogen
een zonnetje open
in weerbarstig grijs
dit gebeuren
gaf de magie
van lentegeuren
al prijs in een
flow…
Het huis en ik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
537 we trokken een grijs kleed aan
en lieten jaren liggen in de tijd
we vergaten hoe te wonen
in onszelf
misschien stonden we lijdzaam toe
dat stormwind alle deuren sloot
waardoor zelfs stof verstilde
maar toen het ijzervenster brak
hebben we snel een boom geplant
die ons straks zal ondersteunen
gelaten rusten we een ogenblik
vertrouwend…
De kleine krul
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
402 ze keek me aan
ik voelde haar blik
zacht tastend
naar binnen gaan
in grijs blauw
beschreef zij de
subtiele horizonnen
van verre zeegezichten
toch herkende ik
in de kleine krul
van witte golven
haar aanstekelijke lach
die met zijn
zachte mantra een
delende eeuwigheid
aan het strand gaf
heb me totaal
opengesteld in het
ervaren…
Als haarfeest
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
414 je haar
piekt niet meer
nu het herfstig
is gesneden in
een schitterende
mêlee van
lichtend grijs
en het nog
zomers opgelichte
blonde bruin
het is de
nonchalante val
die vitaal jeugdige
krachten genereert
volume geeft en
in haar speelse
eigenwijze tijd
wat kleine
lieve stukjes
hemel presenteert
waar donker
dekkend uit
dichtbij…
Etherische varens
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
469 miezerregen
die zachtjes mijn gelaat beroert
mijn geest verdwaalt zich
zoals mijn voeten
dit is de wijd open wereld
ik ben de geluidloze man
Welhaast ongrijpbaar verplaats ik mij
doorheen de grijze mensenmassa
onzichtbaar, geruisloos
ik ben een geest, een fantoom
Ik ben alleen
helemaal alleen, en heel ver weg
lopend door de regen
het is grijs…
Avondschemer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 Gelijk een grijs geweven deken
valt de avondschemer naar benee
Zwarte boomtakken als haarvaten
vormen netwerken
die ook in ons lichaam terug te vinden zijn
Ganzen vliegen aan de horizon
op weg naar verre oorden
Al vloeit de inkt wat ongelijk
een beeldrijk oneffen patroon onstaat
en laat zo de hemel van marmer lijken
Deze ets zal worden verfraaid…
Stil in hem
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
535 En je zag de zee
Donker en grijs, die op stranden beukte.
Je zag de sterren, in de zwarte lucht.
En je beefde, overweldigd als je was.
Toen het leek of je hallucineerde
Zag je dat boek, zonder kaft, verregend,
Dat in het bos lag.
En er was daar die fiets, weggeroest,
Een speelbal voor de wind.…
Zing gewoon je eigen wijs
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
866 Zie je wel, je bent een wonder
niets aan jou is saai en grijs.
Wees maar jij en blijf bijzonder
zing gewoon je eigen wijs…
Als levens franje
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
426 zelfs aan
de hellepoort
wenkten je handen
liet je lach
de zonde door
als levensfranje
jij wees
het grijs de weg
die met knallen
was belegd en
waar jouwers nog
misnoegen grauwden
hen was
hemel beloofd
maar zelfs onder
de regenboog
konden zij geen zon
en warmte vinden
versteende hagel
vernielde vruchten
zij grepen weer mis…
Jouw zonnevingers
netgedicht
4.9 met 23 stemmen
449 ik voelde hoe
jouw zonnevingers
hun pixels zachtjes
op mijn huid vlijden
na een lange reis
als lichtdeeltje
van de hemel maar
het aards paradijs
ik had mij
komend uit het
langdurig grijs en
somber van de hel
voorzichtig opgesteld
zodat de eerste
confrontatie niet zou
uitmonden in schade
verfrissend stroomde
energie door mijn…
Die spirit
netgedicht
3.8 met 33 stemmen
305 wiegde
op benen die
je jeugd nog niet
konden dragen
danste met de pas
verworven stappen
om ons
daarna met
intens warme
vrolijkheid
heerlijk toe
te lachen
want jij
hebt doorgezet
sneller dan gedacht
de wereld veroverd
met je meer dan
stralende lach
bij jou brandde
het vuur van
ontdekking en
ontplooiing nog
toen de as al
grijs…
Zilverdoem
hartenkreet
4.0 met 15 stemmen
510 Mistroostigheid behoeft
geen kleur, een kleed
van zilverdoem bedroeft
een wilgenkant
die zwijgend zinkt
in dicht verwaterd land
de stilte weegt
vervaagt het al
omfloerst en leegt
tot daar een vogelvlucht
wit opduikt uit
de grijs vermiste lucht
meeuwen zwenken, hangen
alsof ze naar harmonie
verlangen
ze hijsen zeilen op de plas…
Aflossing
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
215 kruipen samen
het dal is diep en steil
het einde van de reis
schuift steeds meer voor hem uit
Draad op hoge poten die zich
spannend in de hoogte die hem
meenam naar de verte
waar alles anders was
Trok sporen door de steden
sneed vlakken in de velden
zag wat de mensen deden
hij heeft genoeg gezien
Laatste letters wasem
op een grijs…
Pastel.
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
767 Ik kleurde de zee in mijn droom in pastelblauw,
Haar branding in zacht wit, grijs en zelfs paars.
En schelpen in elke pastelkleur op het strand.
Met het zachte beige, bruin en roze
Herkleurde ik de zonsondergang op het strand,
Zo zacht gekleurd, als in mijn droom bedacht was.…
Het ezeltje Asinus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Als de tafel wordt gedekt en een knuppel
zijn benen strekt; hoef je geen schilder
te wezen om iets van kleur
tussen al dat grijs te lezen.…
De ontwaking van de natuur
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 Kleine tekenen van nieuw begin
vol verwachting, een zachte aankondiging van groei die het stille grijs zal verdrijven.
Natuur rekt zich uit, ontwaakt langzaam uit
haar diepe winterslaap.…
Schreden des tijds
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
862 Schreden uit het grijs verleden
Komen indringend op mij terug
De gezichten die opdoemen heden
Ontwijk ik doel bewust op de vlucht
Erkenning dat doet mij aarzelen
Het eigen zijn met hen van weleer
Wilde mijn levensweg met hen delen
Hun wegen stopten kwamen nimmer weer
En nu mijn klok begint af te tikken
Komen zij ongevraagd mijn resttijd…
De dageraad,
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
988 De klaarte groeit, de wanden worden grijs,
Mijn kamer leeft weer in de tijd.
Mijn droom is uit, ik word weer wijs,
O leven, lieve ellendigheid.…
waarom huil je
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.111 ben je afgedankt en oud en grijs
heb je in rollen jou verborgen
betaalde voor hun falen jij de prijs
zie je zo op tegen morgen?
huil je om je onzekerheid
opnieuw verraden, ingeruild
laatste haven dus ook kwijt
is het dat, waarom je huilt?…
Het stoffelijk verlangen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
909 Ja stellig zal ik ooit verrijzen
uit het stof van grijs verdriet
op een Berg van Overgave
door het Dal van Angsten omringd
Mededogen zal de wolken vullen
die de laagten vervlakken zal
en uit het stof mijn driest herscheppen
aan de wanhoop heeft ontrukt
Als de Overgave wordt geslecht
en zomerzon het stof verzengt
resten van het nieuwe leven…