153 resultaten.
van lente en zomer (revisited)
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
823 Zij laat als kind een witte moeder achter,
wrijft zich wat eerstelingslicht uit de ogen:
er komen klokjes, er verzamelt groen
zich in eentonig groene regenbogen.
Zij gaat aarzelend lopen en vermoeden
dat er een feest broedt verderop, of later.…
De brug van de rede
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
664 De doden zijn niet dood,
de levenden niet levend
de tijd van het verleden,
verkeerde lang in een
ongeschreven verlangen,
uit nood vermeden, verleert
wat door een kind is geraakt,
het leed als carrousel in
een eentonig spel, de afgrond
als ondiepe kwel,waar kraaien
zich spiegelen aan hun verstand.…
Rembrandtcyclus 5: anno1640 onbehouwen humor
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 hoe schoon de dames, heren zijn
met rooie koppen van de wijn
lach ik mij zot en spieren pijn
hun tronies snikken vlekken
op het doek van puur plezier,
eentonig is mijn vak dus niet
als beelden van modellen
naakt of aangekleed, mij in't
verkeerde keelgat schiet
ze vluchten naar hun huis terug,
wanneer ik walgelijke schetsen maak,
heel…
LEVEN
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
889 Ik bedank voor een saai, eentonig stilstaand beekje
Levend op automatische piloot moet plantaarig voelen, weet je?
Bevrijd mogen leven, dansen, springen, eigen keuzes maken
Ademhalen met diepe teugen tevens rijkelijke geuren mogen smaken.
Verdriet, pijn ervaar ik als bloed, zweet en tranen.…
Dansende Woorden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
596 De glans van “t leven zou in sleur vervlakken
geen zangen zouden nog te horen zijn
gesprek eentonig strak en stijf van lijn
het hele leven zou verveeld verstrakken.…
Jaar rond zonder zorg
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Als winter alles eentonig kleurt
met stemmig wit over de velden
overal kou en guurheid heerst
zal dan alles anders wezen?
Als het voorjaar daarna weer komt
met vogelzang en blaad’ren aan bomen
dan is alles weer rond
heus ’t zal wel weer goed komen.…
BREIN EN SENTIMENTEN
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
326 Een feilloos parcours zou me banaal ook ééntonig ogen
Verse confrontatie, frissere kijk; de blik verruimt en verlegt horizonten, brengt me aan 't dromen
Passies ontvlamden in alle heftigheid om dan smeulend pijnlijk verwerkt te worden, labeur
Brein en sentimenten in perfecte harmonie, utopie
Gevoelsmens of beter vuurvrouwe hanteren, vraagt denkwerk…
De bellen klinken aan het haam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
15 verzacht de wonde in het hart
Het paard sloft door het dorre zand
De man klapt staag de zweep
Het lied verzacht de wonde in het hart
Chrysanten geuren langs de oever
De man klapt staag de zweep
Op de boot ruist de stroom
Chrysanten geuren langs de oever
Tranen leken als honing neer
Op de boot ruist de stroom
De tweewielskar trekt eentonig…
Weerstand
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
570 Mijn doden zijn niet dood,
de levenden niet levend
de tijd van het verleden,
verkeert te lang in niet
geschreven tekens, wat
uit angst wordt vermeden,
verleert de man, wat door
het kind is aangereikt,het
leed lijkt een eentonig spel,
de afgrond is een ondiepe kwel,
waarin een vis, die zich spiegelt
aan in z’n eigen stilstand.…
Opgespoten land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
524 een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er aan voorbij,
de lucht welft zich over vaal
en levenloos terrein, verlaten
spiegeling van het blauw, nu
somber en eentonig…
Op school
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.769 Eentonig bromt de stem der lerares.
Het woelig meisje wendt zich om en gluurt
naar gindse tuin, waar 't bieke honig puurt
en zomerzonne blinkt op bloem en bes.
Op de enge schoolbank zwiert de blonde tres.
Hoe vaak heeft niet haar blik zich blind getuurd
naar 't strookje blauw - de hof is hoog ommuurd -!
- ‘Die blijde vogels!…
Tot het ijs gebroken is.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
530 Dit oneindig spel verbindt de tijd en
maakt zich meester van eentonigheid,
of het naar links of rechts is, het blijft
gevangen in een verwezenlijking naar
het verlangen de middenweg te kiezen.
wat onontbeerlijk scheen, lost zich op
in een weids panorama van het gevoel,
soms wild en soms zo aards sereen.…
Ander plaatje graag!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
549 Het zit er niet in, enige optie is dus,
deuren dicht en doppen in mijn oren,
zodat ik dat eentonige orkest niet langer hoeft te horen,
want een plaat die blijft hangen,
daar moet geen mens naar verlangen.…
mijn kleur bekennen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
663 gelukkig bestaan kleuren
om dingen op te beuren
zonder hen was alles zwart
eentonig of ietwat apart
de grijze muur die wil ik wit
de zilveren stoel die ik aanbid
de gouden schijn van het maanlicht
geeft blij gevoel, een fraai gezicht
de hemel verf ik altijd blauw
de zon zingt geel, ik hou van jou
het gras dat kleur ik in 't fel groen…
kleur bekennen!
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
577 gelukkig bestaan kleuren
om dingen op te beuren
zonder hen was alles zwart
eentonig of ietwat apart
de grijze muur die wil ik wit
een zilveren stoel die ik aanbid
de gouden schijn van het maanlicht
geeft blij gevoel, een fraai gezicht
de hemel verf ik altijd blauw
de zon is geel en zingt:" ik hou van jou"
het gras dat kleur ik in 't fel…
maandopening; natrium strooien
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.538 tegen alle eentonige mannenkoortjes
die klinken uit wankele ratelmondjes
alsook enkele raspende bessenkeeltjes
de verloren gewaande dwaallichtjes
evenals de heldere ontvallen sterretjes
wellicht de overgewaaide miezerwolkjes
wie dan ook hier verschijnen wil of wou
uit een grauwe, hoogstpersoonlijke gril
of uit poëtische overweging misschien…
Kier
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.007 Het eentonige tikken van
de klok aan de wand haalt
hem niet uit het grauw
beschimmelde verleden
verloren ligt het blauwe pakje
zware van nelle op de marmeren
schouw maar legt juist die dag
geen gewicht meer in de schaal
het evenwicht zoek verliest
hij stap na stap ieder gevoel
voor werkelijkheid, de tijd nog
steeds aan zijn zij…
De Stem des Aanrechts
netgedicht
3.9 met 25 stemmen
1.516 het is een vrouwenkoor,
ons vrouwenkoor
dat onophoudelijk gilt,
schreeuwt en steunt
zoals een gierende boor
al draaiend zijn hoge
eentonigheid kreunt
een toneel vol rode ballonnen
met opgezwollen nekken
het zijn sopranen
met een jankend geluid
die snerpend de lucht
langzaam laten vieren
in een ballade van Karel de Manke…
"Als het ijs is gebroken"....
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
538 Een oneindig spel verbindt de tijd en
maakt zich meester van eentonigheid,
of het naar links of rechts is, het
blijft gevangen, verwezenlijking naar
het verlangen de middenweg te kiezen
wat onontbeerlijk scheen, lost zich
op in een panorama van het gevoel,
soms wild, soms sereen,een doel zo
aards, wat bij tijde weer verdween,
spiegelt…
“Als de vliezen breken… “
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 Dit oneindig spel verbindt de tijd
met mijn eentonigheid, of het nu naar
links of rechts is, ik blijf gevangen in
een verwezenlijking van een verlangen
de kortste afstand op mijn pad te kiezen.…
Panorama van gevoel,
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
391 Een oneindig spel verbindt de tijd en
maakt zich meester van eentonigheid,
of het naar links of rechts is, het
blijft gevangen, verwezenlijking naar
het verlangen de middenweg te kiezen
wat onontbeerlijk scheen, lost zich
op in een panorama van het gevoel,
soms wild en soms sereen, een doel zo
aards, wat bij tijden weer verdween…
Een huisvrouw.
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.169 buiten: kan niet langer dat rotweer bevatten
aardappels plonzen met geweld in de hoge pan
waterdruppels spatten op haar brillenglazen uiteen
op de radio een telefoonspelletje; ook zo’n dom fenomeen
dat rotweer ook; daar wordt ze chagrijnig van
stoffen, vegen, bed opmaken, afwassen; gelukkig weer niets gebroken
elke dag opnieuw zo’n stom eentonig…
Het taaiste ijs?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
464 Tijd als oneindig spel verbindt
de weg met het doel maakt zich
los van de saaie eentonigheid,
of het links of rechts is, het blijft
vrij in de verwezenlijking in het
verlangen de juiste afslag te vinden
wat onontbeerlijk scheen, verlost
zich in het mozaïek van ons oer gevoel,
soms weelderig wild vol compassie
waarin onze hemel wordt…
'k Zie de zomer vergaan
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
780 Alleen wind en regen zingen hun lied
het ééntonig geruis van verborgen verdriet
mijn ziel neemt die droeve klanken van de dood met zich mee
en alle leven ebt weg, lijk een ster-re-vende zee.
Ik had met de zomer mijn hoogtij gevierd
met zijn klanken en kleuren mijn leven gesierd.…
Mijn vergeten land?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
428 een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er aan voorbij,
de lucht welft zich over vaal
en levenloos terrein, verlaten
spiegeling van het blauw, nu
somber eentonig…
Masturbination
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
2.329 Eens zal ik weer liefhebben
maar tot die dag
is het de enen hand die de ander wast
schilderverf van mijn kwast
Doeken eentonig kleurend
de verf monogeurend, a-sociaal
misselijkmakend slecht werk
trots afbrekend honderd maal
schietgebedjes in de kerk.…
Intermezzo interruptus
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
624 het gedempte bonzen
van zijn protesterend hart
ergens ver weg
slaat een eenzaam uur
niet het zijne
nog niet
wijl ingebeelde tonen zachtjes wegsterven
bevrijdt hij zijn deemsterende ziel
van een onwillige partner en
herrijst uit de eigen asse
hem bekoort niet langer de doodsdrum
en oneindig snel ontvliedt hem de
grauwe apathische eentonigheid…
Van de brug af gezien.....
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 begeerde zekerheden,
beroofd het hart van een nauwe vrede
van de brug af heeft dit geen gewicht
als die is opgehaald, is dat met een rede,
het herkent de vele vormen, argeloos
is het vergezicht, het speelt met troebel
water, er was geen verleden meer,
maar ook geen later, een oneindig
spel verbindt de tijd, maakt zich
meester van eentonigheid…
Uit Brabant
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.230 De kop omlaag, door 't kwastig net omrand,
Zo trekt het dier langs 't hoge dorre land
De tweewielskar en blijft eentonig schellen.
En naast hem loopt de man, zijn evenbeeld,
In 't grauwe kleed met sjokkig lome gang.…
Drinkbaar ?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
454 Er weerklinkt geen samenklank,
eentonig raast de wind van alle kanten
drukt op de resten van de beschaving, het
slechten van de ruïne is het enige dat telt.
De wind heeft alle tijd, zijn onderste steen
wordt over de wereld heen gedragen, houdt
zich op de vlakte door ervaring platgeslagen,
maakt hem meester en overwoekert hem.…