295 resultaten.
Haat breekt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
675 Haat brak in mij
woede, spijt, afgunst en onvermogen.
Haat zorgt dat ik laat,
voortaan...
dat ik leerde.
Haat probeerde te vertellen:
'heb lief,
mijn kind,
laat de ander mens
zéker niet onbemind!'
De haat liet daar tranen vloeien
in nieuwe banen waartoe ik zou groeien.…
braak
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
467 zover je kijken kunt geen zicht,
de stoppels op het land in onveranderd licht
vol kleurloos onvermogen
onkreukbaar boven ruwe aarde
richt onverrichter zake deze zon
haar warmte tot bij mij, want nu
het landschap niet meer verder kon
begint de wake dichterbij
het voorjaar leeft al
in haar ingeschatte waarde…
Anders dan zij
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
704 In het voorbijgaan
Ze zien je niet
Als je langs hen loopt
De woorden die je spreekt
Ze horen je niet
Als je zachtjes met ze praat
Anders dan zij
graag gezien en zelfbewust
Vrij om zichzelf te zijn
Diep verscholen
stille tranen
Als je intens verdrietig bent
De kwetsbaarheid
Gevoel van onvermogen
Omdat je anders bent
Anders…
uit zichzelf
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
341 uit hoge verwachtingen
uit valse hoop
uit een dode hoek
uit te vroege veren
uit bittere noodzaak
uit overlevingsdrang
uit de buik
uit die handen
uit de houdgreep
uit verstikkende banden
uit de onwaarachtigheid
uit onvermogen
uit de geïnduceerde schuld
uit die ketenen gebroken
uit puur zelfbehoud
uit waardigheidsbelang…
Nocturnus
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
221 Dit is een vogel en hij wekt mij
alsof hij geen vogel is en alsof ik niet verloor
van die afgrondelijke, donkere slaap
want dit is een vogel en ik bevrijd hem
alsof hij een vogel is
die me klapwiekend wakker houdt
Het onvermogen om te breken
Het zich vertakkende verlangen
naar aanhalige armen
in de woestenij van de eenzaamheid.…
Oude vlam
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
800 als grauwe sluiers
hingen buien in beider ogen
getekend door het onvermogen
een nieuwe lente af te dwingen
de dingen zijn
zoals ze zijn geworden
wij namen horden
maar niet meer
het zeer ging overwegen
om ons verlegen gloeit de vlam
na in deze woordenregen
op afstand is hij klein
in herinnering een grote zegen…
Groeizaam
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 En weer bakt zij lucht
als een vaas met zijden bloemen
niet van echt te onderscheiden
blozend, bloeiend en groeiend
zonder water zal zij altijd
overleven haar tengels klemmen
maar gedijen niet in aarde waar
woekeren een hoge prijs betaalt
ouder schenkt zij nog niet een tiend
van haar schat, vergaard in onvermogen
is haar geest haar laatste…
licht ontvlambaar
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
920 Deze blik gunnen met brandende ogen,
dit hart verdunnen met veel onvermogen.
Wijs de weg nogmaals in de goede richting,
krijs je naam in het hiernamaals voor verlichting.
Raak mij lichtelijk aan als goed gebaar,
wraak mij dichterlijk als licht ontvlambaar.…
Veelbelovend, maar net niet
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
1.618 Laat je mij alleen de herinnering aan je glimlach
en je onvermogen
mij te minnen zoals ik je min.
Of ben je koortsachtig op zoek naar jezelf ?
En was ik niet meer dan
een vluchtige ontmoeting
een zijsprongetje,
een “fait-divers”?
Zie ik je nog of
schrijf ik je bij
op mijn lijstje:”veelbelovend”,
maar net niet.…
Als tranen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.196 Als tranen langs
mijn wangen glijden
ik stil word van emotie
en daardoor niet de
juiste woorden vind
om jou te zeggen
wat onze vriendschap
voor mij betekent
Als alle herinneringen
aan mooie dagen in
de schaduw staan
door eigen onvermogen
Zou ik de wind willen vragen
al mijn gedachten mee te dragen
naar jou!…
Beter anders doen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
608 Het onvermogen om te zwijgen,
over wat je innerlijk beweegt.
Kritiek op eigenwaarde schatten,
hoe je anders moet gaan leven.
Hoe je anders moet gaan doen.
Dat je beter anders schrijven kunt.
Zoals geleerde mensen schrijven.
Zoals bekende dichters dichten.
Zoals criticasters feilloos doen.…
hoge ogen
hartenkreet
3.2 met 16 stemmen
3.668 graafschap, heerlijkheid, baronie
wentelden eeuwen in fortuinen
tot één hunner erfgenamen
't geheel herschiep in loze puinen
's nachts rolden de dobbelstenen
blikten kaarsen vette troef
bridge en poker amuseerden
tot het eindigde in poef
kapitaal werd onvermogen
door de drang naar hoge ogen…
Mijn droom
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.378 Vannacht ontmoetten wij elkaar
ik zag je al van verre
Je straalde maar
ik ben gehaat door de schrijver van de sterren
Je trok een kap over je hoofd
onttrok je aan mijn ogen
Ik voel de pijn van hoop die dooft
de pijn van onvermogen
Ik hul je in een schreeuw
wanneer wij als vreemden elkaar passeren
Het spijt me maar ik kan niet meer
jouw…
Schijngestalten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
643 Moe als het is van de last
rust het verleden toch niet
het mogelijke is versluierd
door al het onvermogen
De vraag om te vergeven
kan wel worden bevestigd
vergeten zal men zelden
je wist wel niet wat je deed
maar je deed ook niet
wat je had moeten weten
Zoeken en verdwalen
tussen ver en dichtbij
vergeven…
Trauma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 Die ijskoude hand
hield de luchtweg in zijn greep
door zout water overmand
lag ze laveloos op de valreep
Geketend door de zwaartekracht
Het onvermogen tot bewegen
Brand als het hellevuur van de hogere macht
Vormt littekens voor het leven
Zie daar, voor het oog zo klein
de resultaten van het rouwproces
Gewist in het uur van de maneschijn…
opgeblazen lucht die niemand hoorde
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
811 tussen rook en drank
hingen je ogen
ze staarden stom
gevangen in
een masker
onvermogen
handen legden
passie bloot
van asbak en
het glas op tafel
verlangen broeide
in een lege schoot
ballonnen knalden
als verloren woorden
opgeblazen lucht
die niemand hoorde
verveling zuchtte
ook dit feestje dood…
Er zijn ook moeilijke kanten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
769 Er is slechts duisternis en onvermogen,
maar wacht: eens keert het weer.…
Goed en kwaad gewist
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
598 het licht is gebroken
de poorten van hel geopend
goed en kwaad gewist
nu sist en schuifelt
gebroed met
opgekropt gemoed voorbij
de apocalyps gemist
gist angst en pijn
als venijn in het bestaan
radeloze ogen
breken in onvermogen
om verder te gaan
de klok is blijven staan
toen de mensheid
aarde de das heeft omgedaan…
toen de maan het morgenrood verscheen
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.001 bolletjes sneeuw
hangen te drogen
als de regen valt
kou is onvermogen
omdat kristal
geen druppel trouwt
om samen
neer te vallen
te smelten in een plas
hoe het was,
hangende koppen
naast de knoppen
in groene lussen
van de dood, lente
op steenworp afstand
toen de maan
het morgenrood
verscheen
de gele zon
weer gloeide…
In navolging
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
561 Ik prijs hierbij den dichters onvermogen
Om te komen tot verwoorden van gevoel
En niet in beelden wil ik spreken
Maar tot de ongelovigen wil ik preken
Om aan hen mijn ijdelheid te tonen
En mezelf tot dichter te bekronen.…
jouw poëzie
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.015 jouw woorden in een stank
van poepluiers
afbuigend langs de afvoerput
van deze wrange wereld
jouw poëzie verschoond
in regengordijnen
gladgestreken met een
vooroorlogs strijkijzer
jouw zinnen eens geschreven
in een brevet van onvermogen
verzinsels in een taal
die ons wereldvreemd is
jouw gedichten waarin de
bliksem is ingeslagen…
omdat kristal geen druppel trouwt
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
662 bolletjes sneeuw
hangen te drogen
als de regen valt
kou is onvermogen
omdat kristal
geen druppel trouwt
om samen
neer te vallen
te smelten in een plas
hoe het was
hangende koppen
naast de knoppen
in groene lussen
van de dood lente
op steenworp afstand
toen de maan
het morgenrood
verscheen
de gele zon
weer gloeide…
De kleine waarheid
netgedicht
4.6 met 36 stemmen
1.811 zij weten het.. de ongelukkige zal 'besmet' zijn
waar het onvermogen achter bleef
om de wonden te likken.…
ademnood
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
711 badjas ademt dons, rond
roosjes op een oud gezicht
ze lacht
het wrange dat voor ogen stond verzacht
als zonlicht rond een schaduwrand
met in haar handen
slechts nog dat
wat niet meer verder ligt dan wat
de morgen haar zal brengen
het tijdspad is vermist, hij ziet haar oude ogen
rond zijn handen op haar hart
ligt het zwarte onvermogen…
Huis; Thuis; Voor mij geen Buis!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Een eigen huis
Een eigen thuis
Een eigen plek onder de Zon
Wie had gedacht
Dat deze hoop nog zou uitkomen
Gezien het financiële onvermogen en daadkracht
Hou vol
Geef weerstand
Werk eraan en zet door
Het is een feit
Dit Huis !
Elke steen, met geschiedenis
Tevreden!
Nu?
Nee!…
duizend kussen diep
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
641 de muur, steen voor steen
verbrokkelt de gelaagdheid
het kind bedolven
het kind, gevoelloos
versteend door de bescherming
een vuist vol verdriet
de vrouw, ontredderd
verscheurt het kind van haar af
door liefde gesterkt
krachtig kwetsbaarheid
moederlijk onvermogen
innerlijke strijd
duizend kussen diep
volgt de vrouw haar levenspad…
stilte predikt onvermogen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
938 het spelden prikken is voorbij
geen woord valt onvertogen
het was genoeg voor allebei
stilte predikt nu ons onvermogen
de paden kruisten
in een langgezocht ontmoeten
herkenning huisde in een
woordenloos begroeten
we overbrugden de
ravijnen die ons scheiden
zuchtten om de pijn die
de eeuwen ons deed lijden
geschapen als een paar…
Rugzakjes vol onvermogen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 zal blijven maar wat we
veel zien is dat er voor
de kinderen geen tijd
overschiet en de
opvoeding en zorg wordt
uitbesteed aan derden
de gevolgen zijn al zichtbaar
in de komende generaties
door invloed van de
smartfone tekorten in
sociale vaardigheden
en communicatiegebreken
angst en onzekerheden
zitten al in hun rugzakjes
vol onvermogen…
Ontembaar is mijn Wad
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
489 Het vuur vouwt kussens
in je ogen, geslachtsrijp
maar onvermogend daal je
af om de pijn te ontlopen
striemen die sprekend jouw taal
verslaan lijken op de duizend
doden die het zand hebben beschilderd
met kleuren die niet eens bestaan
toch drink ik van de rode wijn
die mijn Wad me heeft geschonken
en zal mijn pijn jouw innerlijk gaan
bevruchten…
plegen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
757 op het moment dat het ongeluk even
om de hoek woont om uit te rusten
of misschien naar een ander werelddeel
vertrokken is om genadeloos toe te slaan
besluiten wij het schamele geluk eerlijk
te delen, samen op te stijgen naar
het eenzaam niemandsland, eerzaam
in vertrouwen en zonder spijt
te vliegen met een brevet van onvermogen
in de hand…