1372 resultaten.
Splitsing
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
625 Waar je weer het zonlicht en
ook het geluk zal hervinden.
Gedicht uit bundel "Wat ik zie en voel"
ISBN 978-90-484-1397-3…
Septemberrozen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
760 En op ‘n dag droegen er vogels
duizenden rozen overzee
die in de stilte teer ontloken
voor de wind hen zijdezacht
naar paarse heidevelden bracht
waar ze in zonlicht wilden bloeien
als vrijheidsbloem voor onderdrukten
maar geen vrede kon zich vormen
in verraderlijke stormen
die hen ruw van de stengels rukten
ze dreven zonder einde
voorbij…
Voetbalvader
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
606 het zal je toch als vader maar gebeuren
je kijkt TV en ziet het carnaval
van dronken dwazen –hoor eens dat gebral-
gehuld in feloranje oorlogskleuren
het zoete leven wordt het zwarte treuren
de hoop verandert in paniekvoetbal
je glijdt verloren in het diepste dal
er valt geen glimpje zonlicht te bespeuren
want tussen de ontspoorden staat…
In liefde schitterend
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
3.124 Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen,
maakte al snel plaats voor woelige baren,
waar wij bang en bevreesd naar konden staren,
kaarsjes brandend dat het stormtij verdween.
Nu het water weer tot rust is gekomen,
tref ik haar nog steeds glanzend aan mijn kant,
kan ik me geen betere vrouw meer dromen.…
Hofvijver
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
597 Het water van de vijver, glad als ijs
Weerkaatst blijmoedig weelderige wanden
Van hoogbejaarde dommelende panden
De vensters geven geen geheimen prijs
Het zonlicht tart dit stadse paradijs
Waar mist en luwte immer samenspanden
Kastanjes langs de oevers knarsetanden
Hun schaduwen gehuld in stemmig grijs
De vijver geeft aan stemmen geen gehoor…
kanttekeningen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
498 het kaalgevreten land draagt niets
dan ganzenvoeten en een eend
hoekwaarts staat een paal, met slechts één tureluur
hij roept zichzelf nog, om het uur
totdat het zonlicht breekt
voor korte duur en de disputen van de vogel
als een kogel door de kerk
verdwijnen, in het riet
verderop dwaalt nog een boer, hij
speelt vergeet-me-niet en heel…
DODENKLACHT
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.469 't Zonlicht dringe
niet in deez' ruimten, waar geen morgen
haar langer wacht.
En laat me alleen met mijne dode!
'k Wil met haar zijn in de eerste wake
van hare nacht...
Ik wil de teedre woorden spreken,
die 'k nog voor haar in 't hart bewaarde
'k zei niet genoeg.
Ik wil haar dodensponde sieren
met bloemen der herinring.…
Het zand onder onze voeten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
605 Bantry Bay de harp van het wijde water
schuimt in het milde zonlicht.
Ierse renpaarden ontregelen de kust
richting amberkleurige heuvelen.
Fossiele schelpdieren drogen op het strand.
Galop in kalkstenen lasso's.
Ik heb ze eerder gezien. Bij jou, glanzend
in de graal van de filosofen.…
Plantte bloemen in het zand
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
613 stoffig kleur
de wind verstoof
langs vele einders
de vleugjes van
hun vage geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
hun schaduwzijde
bloot
het vage leven
vegeteerde
toen ik het felle
zonlicht…
Bloemen plukken
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
542 Als ik bloemen plukken mag
pluk ik ze midden uit het rijpe graan
hun blauw verwoordt de hemel
het wit een stille traan
waar sterren bloeien in de nacht
en rond de maan waar zonlicht lacht
pluk ik een wilde edelweiss
daartussen laat ik de klaproos stoeien
in een jodelblij bestaan
zal ik de mooiste bloemen plukken
want liefde mag uit vreugde…
Verder uit de kust
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
665 hand
we waren op het strand
verbrandden voeten
in de gang naar zee
zij fluisterde verkoeling
golven namen ons snel mee
steeds verder uit de kust
hitte werd met schuim geblust
daar dreef je aan mijn handen
in het spaarzame oranje pas
toen braken voor mij alle banden
ik heb jouw zilt gekust
slechts factor tien kon het
intense zonlicht…
Stenen die ik keerde
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
747 verschraalde
stoffig kleur
wind verstoof
langs vele einders
vleugjes van
een vale geur
droogte schrompelde
de jonge bladeren
bracht de plant
weer tot woestijn
mijn bloemen
en hun schoonheid
mochten er
niet langer zijn
wel stenen
die ik keerde
eindelijk hun
schaduwzijde bloot
het vage leven
vegeteerde
toen ik het felle
zonlicht…
Zonder Jou
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.090 zonder jou
ieder bloemenhart is geknakt
gebroken in rouw
eens waren zij mijn symfonieën
in lentebegin
met snerpende vogels
en dansende vlinders erin
nu hangt aan ied’re bloemenkelk
nog een traan
voor wat zo mooi bloeide
en niet verder kon gaan
en grijze wolkensluiers
houden mij uit jouw zicht
en hopeloos zoek ik
naar ‘t verscholen zonlicht…
Denk niet
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.195 als mijn as wordt uitgestrooid
en verwaait met de wind
dan zal ik ruisen, ruisen
in de hoge toppen van de populieren
word ik meegesleurd met
de zaden van bloemen en planten
zal ik rusten onder
het bladgoud van de herfst
tot ik verteerd in de winteraarde
zal ontkiemen in de lente
ik zal de witte lentekrokus zijn
die glinstert in het zonlicht…
Winter en Lente
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
582 Een explosie van zonlicht
daar waar schaduw is geweest
een helder strakke hemel
zo strak
als het ijs
dat door de kou
wordt bevroren
de kou
en de sneeuw
doen de
opkomende
voorjaars bloemen
verwelken
slap hangen de kelken
de vogels
zingen al vroeg in de morgen
zij lijken zonder zorgen
het voorjaar kan niet in rust ontwaken
wanneer…
Rooilaan langs de Maas
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
721 En ik herinner mij de
begeerde schaduw die het zonlicht doofde,
het herfstgeruis dat eeuwigheid beloofde.…
Het muurbloempje
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
629 Ik heb je zien bloeien
dat ene moment
Een glimp van de schoonheid
die jij vanbinnen bent
Het was alsof het zonlicht
geheimzinnig door de bladeren scheen
Jouw gesloten aanzicht waarna
alle pracht vanzelf verscheen
Eindelijk na al die tijd
van dichte knoppen treuren
Blijkt de bloem van blad bevrijd
en zien wij het gebeuren
Iedereen werd…
MINNE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
506 Zonlicht is de luister, duister is de vacht.
Het hoort en spreekt zich uit in haar:
er is geen weg terug, het is er, is er, al.
Elk woord is ooit een daad geweest,
snakte naar de uitspraak van zijn woord.
Elke daad is ooit wel eens verwoord geweest,
maar niets wordt in de taal teniet gedaan.…
KLOKKEN
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
583 Het ziet het zonlicht in haar ogen staan.
Het ruikt haar huid en voelt geluiden.
Het schrijft haar teder weg in de gedichten:
een hoogtepunt in een verstrikt heelal.
Het hoort de klokken van de stilte luiden.…
volle maan-dag-nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Onderwerp: volle maan- dag-nacht
Als het zonlicht nevel wordt
Broeder zon, zuster maan, genderneutraal,
de hemel reikt,
Broeder maan,
Kindsheid wordt,
dooft het licht nooit uit,
sterrrenlichamen de handen reiken
zijn er geen Klaagmuren
in Termuren,
Maar zing ver-ouderde liederen
om donkere nachten te verstillen
Ga je naar de hemel,…
De illusie volmaakt
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
430 het zonlicht
schuurde ongenadig
langs een optisch
bijna volmaakte huid
zelfs het kleinste
kratertje wierp zijn
slagschaduw ver vooruit
het was alsof
de maan onder de
diepploeg was gegaan
en het oppervlak
alleen uit kaarsrechte
lijnen en scherpe
kruisingen bestond
daar waar erosie
de kleuren licht had
gehouden kon men
het beste…
LOS VAN NEDERLAND, VAST IN APPARTEMENTENCOMPLEX MICHELANGELO!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
325 Ben even los van Nederland
en zit 'n paar dagen vast in Spanje
in een soort Bijlmer Bajes van Benidorm
op de 7e verdieping in de Binnenstad
binnen veel grijs met witte tinten en
2 stoelen, 2 bedden en 1 tafel
maar wel met openslaande deuren
die massaal zonlicht doorlaten stralen
Het heet 'Michelangelo'
het appartementencomplex
wel een…
Verzonken wortels
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
283 Haar tere huid omringt ze met jong blad,
ze voelt de schaduw die in ’t zonlicht graaft;
soms lijkt het of de zomer deze plek paraaft,
die de schade van de dorst nog niet omvat.
Zijn hand verfraaide haar sterke onderkin,
die zuchtte onder de droogte die schreef;
en haar lompen uitstalde op ’t land.…
Het liefhebbende
gedicht
3.0 met 23 stemmen
12.404 Beloonde zijn niet-willen-sterven met ruimte en mest,
verwijderde hier en daar een witte ziekte,
ging met hem in het zonlicht staan en
voelde de dunne scheidingslijn tussen mijn handelen en
de het-zich-voltrekken-processen in mijn lichaam,
in- en uitvoer van zuurstof en stikstof,
de chemie van het voelen,
het kunnen…
- Schemering sterft weifelend -
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
858 scheidt de nacht de sterren van jou,
als verstrooiing van het zonlicht, dauw
de zon, die recht onder de horizon verdwijnt
vanzelfsprekend de vanzelfsprekendheid
en in mijn hoofd, als duizend lichtpuntjes
verdeeld.. het zonlicht gereflecteerd
verkruld en lang overleden
druisen 1000 ongestelde vragen
dag vraagt vannacht terug
wat blijkbaar…
Wereldbeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
832 tijd
de beweging scheidde onberekenbaar
Maar vanuit de ruimte, hoog aan perspectief
zagen we een ander, heerlijk hoopvol beeld
alle levensvormen groeiden explosief
en het nieuwe uitzicht werd ons voorgespeeld
Elke ademtocht hergreep verbintenis
en de nieuwe kansen keerden vliegensvlug
levensvormen stierven uit door duisternis
met het zonlicht…
Zwarte diepten
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
890 zonder zuchten
mijn stappen dragen dan erbarmen
zwaar aan de groene waterkant
waar de bomen rusten aangeland
mijn donkere schaduw zwart omarmen
als fijne druppels regen zwermen
spoelen zij soms mijn treurnis weg
en sieren wit gekranste schermen
de oever van mijn woorden zeg
de glazenmaker ronkt zo rusteloos
en wentelwiekt naar 't zonlicht…
Berkenbos
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
881 Het smalle pad tussen de berkenbomen
Kronkelend door witte basten verlicht
Heeft ook hier zijn eigen weg genomen
Schaduwen vangen het laatste zonlicht
Gefilterde stralen verwarmen het zand
Resten van de herfst een kleurig gezicht
Jonge aanplant eerste jaar hand in hand
Door hun kwetsbare naaktheid gebogen
Elementen boetseerden reeds een…
Zomer?
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
910 De zomer lijkt nog zó ver weg
Wolken plagen de korenblauwe hemel
Regen laat zich door de wolken druppelen
De zon krijgt geen kans om zich te warmen
De zomer lijkt nog zó ver weg
Het zonlicht verscholen achter wolken
Verlangen naar blauwe luchten
Waar de zon ieder zal laten verwennen
De zomer lijkt nog zó ver weg
Stranden die in leegheid…
Oktober 1
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.055 Oktober tovert in de bomen,
strooit gouden zonlicht op het plein
waar kinderen druk bezig zijn
de tijd te vullen met hun dromen.
Oktober, en het deert hen niet
dat weer de zomer is vervlogen,
gaaf is hun spel en ingetogen.
Geen kind wat reeds de winter ziet.
Het valend blad, het valt nog niet
en donkergroen het gras na regen.…