1969 resultaten.
Voorjaarslommer
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
686 Soms bespringen je vreemde dagen
van sombere wolken, prille voorjaarszon
je blijft dan zitten met vele levensvragen
en ziet de papegaaien op het droombalkon
dommer dan de nacht zal ik nooit worden
wanneer jij mij aanzet tot de liefdesdaad
zal ik niet in prille onbekommerdheid zwijgen
maar houdt ik mijn kartonnen zwaard paraat
doch de voorjaarslommer…
De wereld van hiernaast
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
466 jij was geen droom
ik voelde je hand
warm en droog
zag je vingers
sierlijk en lang
zoekend niet bang
zij vroegen
in openen contact
de huid nodigde zacht uit
maar jij
wilde niet op
mijn netvlies verschijnen
ik wist de klik van
voor eeuwig verbonden
lijf en gezicht ongeschonden
tot jij verdween
in de wereld van hiernaast
je…
onder de waarheid
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
852 in dit verhaal
is het duidelijk
wij zien alles en toch loop je vast
schuil ik
schuil jij
huilen de wolven
lopen wij daar
water en vuur
onverklaarbaar
hou jij mij vast
of ik jou
duurt dit maar even
is het een val
eindeloos maar toch te kort
zoals een koorddanser
maar weet nooit waar ie loopt
langs de rand zo scherp
zonder vangnet
zonder…
DE MEEUW
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.919 Tussen de hemel en de zee
Volgde ik het zweven van een meeuw,
Hoe hel zij steeg, dan nederglee,
Een zonnevonk, een vlokje sneeuw.
En dacht, genesteld tegen het duin,
Waar ik dit spel zat aan te zien:
Als ik de meeuw vanaf deez’ kruin,
Bespiedt een engel míj misschien.
Dat duiken in het zilte leed,
Dat klimmen in een feest van glans,
De…
Luizenmantels & wollig bier
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
598 Ruimschoots genade.
Genade, ruimhartige Geest. Genade
buigt voor geweld van zware woorden.
Patriciërs knikken door knieën,
wuiven achteloos hun wilde haren
en oogsten krullen in achtertuinen.
Lettersletten kuizen voorhoofden,
verkwanselen op het laatst luizenmantels
aan baardmannen met wollig bier,
lichten witte hoeden bij wijze van.…
Ver weg, maar toch dichtbij
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
733 niemand kan het verdriet genezen
dat de dood achterlaat
klinkt de fluister van de wind
maar geloof me
niemand maar dan ook niemand
kan jouw dromen en jouw herinneringen stelen
het is de liefde die ze blijft kleuren
oeverloos tot over de horizon
nooit verder weg
dan die ene glimlach…
Een laatste sterven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
489 zag het water stromen
met op de oevers aangespoeld
restanten van gebroken dromen
vlijmscherp nog
oplichtend met kristallen flonkering
een laatste sterven in herinnering
gegidst door zon
kon ik het naderen en
openbaarde zich mijn vondst
de glazen torso van een vrouw
gehavend door een lange tocht
langs krib en smalle bocht
ooit blies…
LINDE
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 Op een stille plek in het bos
zie ik de dag langzaam ontluiken
als een waaier tussen de struiken
en de herfst schudt zijn veren los.
Ik probeer de vogels te verstaan,
maar ranke verzen houden mij aan.
In het bebladerd hemelgewelf
zie ik gelaatstrekken van mezelf.
En als de schaduw met het licht speelt
raak ik in dromen verzonken,
ontstaat…
Mijn onschuldig kind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Ik tuur in de verte
En hoor de wentelwieken
De adelaar waarschuwt met zijn schaduw
Voor een apocalyptische eclips
Onvoorbereid op jouw naaktheid
Zien mijn ogen mijn pupil
Een groot zwart gat vreet aan het licht
Dat zwicht voor vergetelheid
Het vuurwerk spat de zon aan sterren
En rotsen brokkelen tot zandsculpturen
Bekend, beschermd en onbereikbaar…
Gedragen door de wind
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
528 heel veel woorden onuitgesproken
van hart tot hart
van oog tot oog
worden stilletjes gedragen
op de vleugels van de wind…
grimas
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
578 toen wij vroeg opstonden
zonder grimas
zonder zonden
zonder wonden
zonder wonderen te verwachten
vielen wij hard
door de nevel, langs de gracht
er is vannacht een nieuw soort
gebracht
het is als bliksem
en later is niets meer
als vandaag
de lucht is grauw
boven de wolken
blauw
de muren bonken hard
het gras wordt steeds groener
aan…
Skelettendans Nieuwe kerk (prozagedicht)
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
656 In de Nieuwe kerk op de Dam, met graven van bekende
Amsterdammers onder glad gesleten zwart marmer, wordt
in nachtelijke stilte de dodendans uitgevoerd, geraamten
dansen in reidans met de zeisenman voorop, gevolgd door
Michiel de Ruijter en Joost van den Vondel. Eeuwenlang
de inwijdingsritueel van een nieuw gearriveerde dode, nu
wordt…
Zeelui en zwaluwen
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
900 kijk, een zwaluw
hij strijkt zijn zomer
kleed in het kraaiennest
van een oude klipper
zou hij weten
dat het zweet van zeelieden
nog elke vezel bindt
in touwen van de ra
hoe zij
met schuim op hun kaken
de geest geven
aan hem
de blauwe engel
in gezouten huid geëtst
voor het leven…
Steels
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
524 ogenspel
een groet een kus
een flirt
wimpers trillen
wangen blozen
verwachtingsvol
de glimlach speels
rond mondhoeken…
God kwam voorbij
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
684 Door het lentelover ruist ‘t zacht
gelijk de klanken uit het generlei
Ongehoord door de buitenwacht
kwam God plots ineens voor mij
In de stilte klinkt ’t fluisterzacht
als het kabbelen van het eb getij
Ik heb louter liefde meegebracht
want ik kwam plotseling voorbij
Door het ruisen klinkt ’t gezang
van misschien wel de andere zij
Vrees…
Adembenemend
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
674 “zij is als het schilderen van het lied
van de nachtegaal”
tussen eb en vloed
verloor hij zijn hart
de eb van zijn hoofd
de vloed van zijn lendenen
beschrijf haar jubelt de wind
saffierblauw haar ogen
stamelt hij als een dwaas
scharlaken rood haar lippen
als albast haar huid
haren zo zwart
dat met het licht van de zon
er een blauw overspoelt…
Naar boven zien
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
725 Donkere wolken glijden stil voorbij
eventjes na het middernachtelijk uur
Ik zie omhoog want de kust lijkt vrij
uit te gaan zien naar het hemels vuur
Wolken beloven in ’t nachtelijk ontij
dat de hemel zich binnenkort ontsluit
Ik sta even stil bij onze maatschappij
en hoor van verre ‘t troostend geluid
Donkere wolken boven dit tranendal
als…
Het aardse slijk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 het is de slang
die ik moet volgen
maar veel liever mijd
zij glijdt
in onmogelijke bochten
door het aardse slijk
de wrede ogen
maken geen onderscheid
zij bijt altijd
het gif van hebzucht
is genadeloos
in een levenslange strijd
zij bood mij
de appel aan
symboliek voor macht
hoogmoed heeft
de eerste hap gedaan
het paradijs…
geesten
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
644 geesten die in knopen waaien
en uitbreken uit de gevangenis
van huid en haar
zichzelf tekort doen
slingeren tussen de klippen
van liefde en dood
struinen knarsetandend straten af
reizend in verloren tijd
al tastend en roerend
als dirigent in hun verleden
troost vinden in
de ogen van eeuwen…
doorbrekend zicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
587 onbekende
niet bestaande
werkelijkheid
brekend wolkendek
geeft uitzicht prijs
op dat wat reeds
aanwezig was…
Ik ben als de wind
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
795 Ik ben
als de wind
die takken in
beweging brengt,
onzichtbaar is en
toch overal
aanwezig.
En die wolken
verplaatst
om de zon
alle ruimte
te geven.
Ja, ik ben
als de wind
die bladeren
laat dansen,
zingen en
vrij is van
elke inspanning.…
Dit spelend kind kan de sterren niet plukken
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.135 Dit spelend kind kan de sterren niet plukken
Maar zijn ziel plukt bonte bundels te saam.
Ik leed zó veel en in naamloos verrukken
Zegent mijn Lied Gods Heilige Naam.…
Ze komen.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
515 Ze komen in de avond
in het licht van de maan.
schimmen die tussen
de wolken dwalen.
De sterren wijzen
hun de juiste weg
naar een plek ver van
het aardse bestaan.
Naar een plaats waar
ze kunnen rusten, tot
dan dwalen ze verder
tussen hemel en aarde.
Tot ze de plek bereiken
waar het eens begon dan
de eeuwige rust vinden bij…
Proefde de hel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
556 zag paarden
in gestrekte draf
van donker naar het licht
verleden ging
de toekomst aan
waarbij zwart werd gewit
tijd sloeg vuur
uit hoeven die sleten
op waarheid en geweten
proefde de hel
in verbrande luchten
een droom die niet vluchtte
zij rondden de horizon
kwamen galopperend weerom
sloten licht met volmaakte duisternis…
De volgzame mens
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
618 ken ik nog de weg naar huis
als mijn denken zich verschuilt
achter een vertraagde dauw
heb jij ooit gekropen door een buis
waar voortgang je gevoel bevuilt
en het einde vol besneeuwd lijkt met rouw
het was een droom, ooit
een wonder boven wonder
maar naarmate de tijd vervliet
gaat het onzegbare ten onder;
allengs van genadevolle fleur…
UFO
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
591 Het woud verlaten
somber, ineens gekraak
mijn hond gromt
een hoge zoemend, fluitende dreun
de lucht gloeit
de aarde schroeit
stokstijf en trillend
verschuil ik mij
doodsbang
geschokt belevend
landend snel secuur
ze stappen uit
naderen mij
raken mij aan
knuffelen mijn hond
gebarentaal
er is begrip
meegegaan
nooit weergekeerd…
Bergen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
566 Tussen de nevels verscholen
donkere schaduwen.
Die als de nevel weer
verdwijnt herrijzen als
grote reuzen.
Bergen die reiken naar
de sterren en maan.…
Vallei der verzuchtingen
netgedicht
4.3 met 37 stemmen
1.131 Het valt zwaar over de vlakte
een onbestemd wachten,
't viel zoals te verwachten
in weinig reliëf uiteen..
met het wentelen
van vastliggende nachten
en de aanloop stram,
troffen zij elkaar niet meer
als bij eerste oogopslag.
In de bevalligheid
van alle zorgeloze dagen
lonkte eerder alles zo vertrouwd..
hoe aansprekend het gezicht…
Rode avondzon
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
491 In 't land van cynisme
zie ik de rode avondzon
langzaam zakken in
wat God ooit kon
't donkere silhouet van een paard
muggen dansen tussen fruitbomen
het achtergelaten dievenmasker
en ik bedenk me zelf
de dichterlijke natuur van dromen
in een andere doorleefde wereld
als een oude beambte
achter een stoffig bureau
teken ik een glimlach…
De Grote terugkeer van de koning (proloog)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
501 O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is lang verschoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen
Wel stratenlang luidt weegeklaag
de roep om lichte dagen
Zijn krachten die men putten kan
voldoende om te dragen?
Decennia vervuld van geest
gebroken door vervreemding
De waat’ren hebben toegespoeld
een ongeleefd verleden…