1276 resultaten.
Alles heeft zijn grenzen.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
503 Blauw vervalt tot
grauw en soms tot waterlanders.
Hoe moeilijk kan het dan soms zijn
in het gemis aan iemand anders.
Soms kan de eenzaamheid zo sprekend
zijn. Leest men de boekdelen van
het hartgrondig ongelukkig zijn.
Van geel naar groen breekt het leven
in ergernis. Het gaat mank aan
deficiënties in een persoonlijk gemis.…
Sneeuwjacht
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
803 reeds jonge loten
aan de uitlopende heesters
het voorjaar leek zich
explosief te openbaren
doch toen ik vanmorgen
mijn blik liet zweven
over ’t identieke polderlandschap
was ’t vriendelijke voorjaarsgroen
plotseling vervangen
door kil, troosteloos wit
constateerde ik vol zorgen
plots een ander weerbeeld
van sneeuwjacht en winters grauw…
Een uitzonderlijk warm jaar
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
542 Zeg lief mens, mag ik je even ontvoeren,
meetronen naar kleuren en geuren
om deze grauwe dag even op te vrolijken.
Je hoeft nog niet om vrees te bevriezen
nog niet te kiezen tussen de kleuren
laat staan de muziek of hun klanken
ik wek je , zonder te janken
nog elke dag weer een keer tot leven.…
Oude huizen, nieuwe deuren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
943 Op het oog blozen dozen van
het grauwe stouwen Over en weer
klinkt stom geblaf of brekend hart.
De deur, een bokkig heer, wil niet
open, kast blijft steken, bank schiet
dwars. Met blauwe knieën, geschaafde
schenen, wring ik door een kier.…
herfstten in het rijke rood
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.422 mijn handen
streelden in een
zacht gebaar je haren
je ogen zomerden
volgroeiden lente
en in de warmte
van onze armen
verstrengelden we
heel teder tot een paar
we herfstten
in het rijke rood
dat volle oogst
tot leven brengt
en kleurden in
elkaar het mooie
van seizoenen
wachtend op
wat winter schenkt
we missen licht
in deze grauwe…
WENTELWOORDEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Koude adem strijkt over kale bomen
van 't Olterterper bos, danst als luchtkolk
tussen kruin en grauwe, lage wolk,
laat beeldhouwersdenken in zich stromen.
Sierlijk zwaaiende gereedschappen komen:
fijzinnige beitels, soms een harde dolk,
treffen tere twijgen, zijn alle een tolk
voor arbeidsklank voorbij de boszomen.…
oktober
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
750 Waarheid van verwelkte bloemen
zorgt voor een nieuw decorum
betrapt door terugkerende
betoverde herfstdagen
zwarte kraaien vliegen
onder grauwe wolkenluchten
oude vlinders dansen
uitgeblust het sprookje uit
oktober laat laatste verlangens zwijgen
een man verdwaalt
in een woordenblos
eenzaam
door zijn weifelende wichelroede
zuchtend…
Het eerste contact
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 route
van het scherm af
op school ging het scherm
op zwart en in de tas
hij en zijn vriend
samen in de klas
schermpje is bijzaak
doet niet meer mee
samen kunnen zij
de weg wel dromen
naar gezelligheid
met z’n twee
ze hadden
van die bekkies
ogen in wazig
vaag blauw
als voorbijgaande
luchten met
onderkanten
donker grijs grauw…
het is maar een gedicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 mijn poëzie verdraagt de werkelijkheid niet meer
zinnen breken onder druk
van echt leven
alleen woorden kunnen de scheuren nog schragen
zo beklagenswaardig grauw
als alles is
was het maar de herfst
die de wereld verkleurde
maar het is een lentezon
die alle hoop verbrandt
lang voordat de winter
überhaupt
keurig een beurt krijgt…
GIULIA MIJN DOCHTER, IN HAAR BEPERKING ZO ONBEPERKT!
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
492 "
ik wil vooral een zonnetje zijn
voor mezelf en voor anderen
met een grap en een grol
want van gruwel, gruwel ik
grauw en grijs zijn aan mij niet besteed
ontmoet ook mensen van de regenboogfamilie
ROOD is dan de kleur die in mij ontvlamt
omdat het stoplicht nog meer op groen moet
ROOD heet ook mijn dochters woongroep
in de Marius…
De rijzende zon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
285 De rijzende zon giet kleurpracht
over het zwarte van de nacht
die dan afloopt een wekker rinkelt
zij vangt aan met donkerblauw
een enkele ster die nog twinkelt
beëindigt ze soms met een grauw
weer wordt op mij gewacht
zo vaak verkleurt ze
vervolgens van paars door rood
naar roze om daarna te komen
tot het helderste blauw
een merel…
Gevaar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
296 In an insane world, a sane man must appear insane - Kurt Vonnegut
De straten zijn grauw
en zien er bedreigend uit
en de gebouwen lijken net
kolossale monsters
Auto’s racen langs
Zombies aan het stuur
Bezeten
Allemaal waanzinnig
Al die gezichten om me heen
Grijnzend, afwijzend, angstaanjagend
Ik kan nergens heen
Ze zijn overal
Al…
maandopening; natrium strooien
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.538 tegen alle eentonige mannenkoortjes
die klinken uit wankele ratelmondjes
alsook enkele raspende bessenkeeltjes
de verloren gewaande dwaallichtjes
evenals de heldere ontvallen sterretjes
wellicht de overgewaaide miezerwolkjes
wie dan ook hier verschijnen wil of wou
uit een grauwe, hoogstpersoonlijke gril
of uit poëtische overweging misschien…
Rakker .....
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.278 even een straatje om
eigenlijk is dat toch wel stom
Elke dag weer dat verdriet
niemand die mijn tranen ziet
Nooit meer die kwispelende staart
nooit meer rennen met een vaart
Je ogen lachten soms naar me, echt
als hond was je eerlijk en oprecht
Ik mis je, elke dag ietsje meer
het went heus nog wel een keer
Maar voorlopig zijn de dagen grauw…
Bovenal
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
895 afscheid telkens weer
Het emotiespel fel en ongekend diep in mijn ziel
Verwarring bovenal toen ik voelde dat ik viel
Onbegrepen in een waas van mist beland
Mijn hart zo broos en breekbaar als fondant
Als een waterval vloeien mijn tranen voor jou voor mij
Het mooiste wat ik bezat verloren…………het is voorbij
Kleurloze gevoelens in grijs en grauw…
Zwartmakers
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.030 De ongelijke strijd (kijkdichtheid
hoog) wordt door het grauw verloren. Bekeken
zwart Roet het laatste restje dag tot nacht.…
TRANEN OM JOU
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
2.002 verweten
dat jij mij destijds plotseling verliet
maar hoor nu toch m’n hartenkreten
terwijl je tranen op m’n wangen ziet
Lieveling je liefde is snel versleten
nu jij verliefd op andere lippen kust
maar o, ook hij wordt weggesmeten
wanneer je liefde weer is uitgeblust
Lieveling ik kan jou nooit vergeten
want alles zie ik enkel kil en grauw…
Vloed
poëzie
3.3 met 19 stemmen
2.865 Ik zie de dorre schelven aangegrepen
Door 't schuimend diep - als wolken wit en grauw -
En zie het rund al loeiend medeslepen...
En beef.... Een kreet, een gil klinkt schril en rauw:
De landman, door de waatren vast-genepen,
Wordt in de dood gesleurd met brede klauw. -…
signaal
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.962 Hij lag in 't grauwe winterlicht glimlachend te kijken.
Of 't ernstig was, zei hij, zou nu wel heel gauw blijken...
Hij aarzelde en trok het stugge beddelaken net.
Wat later vroeg ik bij de hoofdzuster belet.
Ze zei wel, dat ze het niet hopeloos vond lijken,
maar bleef mijn zwijgend vragen glad ontwijken.…
Toen Moeder Aarde beefde
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.270 Lijkzakken vol grauwe, naamloze buren
ploffen in de grond, verteren in vuren.
En dan die blik, die radeloze blik van grote kinderogen.
De MENS gewikt en gewogen.
Elke geboorte gaat met vuil gepaard.…
Real Fantastico
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
778 Ergens in een heel grauw bos
met takken groener dan het mos
leeft een sluwe oude vos
heel erg eenzaam en alleen
Ergens in een donker rijk
zwerft een prins rond als een lijk
hij geeft van opgeven geen blijk
want zijn prinses is nog verder weg dan hij
vrolijk praat een kikker vanuit een plas
met zijn vriendjes die zitten in het gras
maar…
Kier
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.007 Het eentonige tikken van
de klok aan de wand haalt
hem niet uit het grauw
beschimmelde verleden
verloren ligt het blauwe pakje
zware van nelle op de marmeren
schouw maar legt juist die dag
geen gewicht meer in de schaal
het evenwicht zoek verliest
hij stap na stap ieder gevoel
voor werkelijkheid, de tijd nog
steeds aan zijn zij…
IJstijd
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.214 omringt als een te grote jas
ik voel de levenstromen opbloeien
door je vingertoppen vloeien
nadat je in mijn ogen nadenkend las
dat ik de gloeiende hitte
van je hartstocht miste
toen jij heel langzaam van me dreef
vandaar mijn roep in de kou
mijn radeloze schreeuw naar jou
verdrijf de winter waarin ik leef
De dwarrelende vlokken
vanuit de grauwe…
Tweespalt, driespalt, twee vrouwen en een kind
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
729 In wanhoop slaakt een wijdgeopend muil
Zijn grauwe zucht de tinnen wolken in.…
Noorwegen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.213 de weg krult zich
intussen
vergenoegd met aan zijn zij
het huppelende water
van de gletsjerrivier,
tussen de groen-grauwe bergen.
struikjes en mossen en alles
daartussen
beklimmen rots na rots
tot in de ijle lucht
die hen de adem beneemt,
dan resten de kale bergen.…
Iris
poëzie
3.5 met 10 stemmen
4.545 Over het grauwe golvend bergland joegen
De angstig zwangre wolke' hun nacht, - de wilde
Donder loeide - en de doffe echo's rilden,
Tot zij hun roffel uit alle rotsen sloegen.…
O DOOI-WIND
poëzie
3.2 met 16 stemmen
5.098 Ik zie u vliegen voor de grauwe maandag
In wilde jacht van draderige wolken,
Al voort, al voort – wat is het dat u jaagt?
Hoe lief dat gij verlaat de blauwe baan
Der zuider zee, tot troost der noordse volken,
En lokt u niet wat gij in ’t zuiden zaagt?
------------------------------
uit: Verzen (1920)…
Oud Antiek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
653 Men weet het present, waardig, maar in wezen niet daar
Die ziel zoekt een uitweg in het breken van oude grenzen
Ze stijgt omhoog, klapt schokkend tegen ‘t ronde hemelruim
Tuurt omlaag, valt in een diepe zee, angstig, grijs en grauw
Zijwaarts tuurt grijnzend een blik in cynische toverspiegels
Vanaf de overkant, puur en lonkend, oog in oog met…
noorse luister
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
674 kille ongenaakbaarheid
in de breekbare ademlucht
van de koude bergen
zomer en herfst
daartussen
witte kleden op hun rug
gehuld in frêle sluiers
en afhangend kant van vallend water
staan onwrikbaar de hoge bergen
de weg krult zich
intussen
vergenoegd met aan zijn zij
het huppelende water
van de gletsjerrivier
tussen de groen-grauwe…
Kerkhof
poëzie
3.0 met 17 stemmen
5.946 Om 't grauw-rood dak en de oude torentronk
Der kerk vlotte de vroege nacht, - veraf
Ging 'n boerenpaard, waarvan de holle draf
Dof tegen 't bleek-geworden muurtje klonk;
De stenen bisschop boog zijn kromme staf
Zeegnend - bij 'n scheef-gezakte Christus wonk
Nu en dan een schemerend blad, dat zonk -
En zachtjes vluchtte naar 'n vervallen…