4932 resultaten.
dag Pa
netgedicht
3.4 met 24 stemmen
2.671 van lieverlee verbleekt
de tijd je broze blik en lijf
doven de laatste woorden
die je sprak
sluimert je pet aan de kapstok
verdwijnt de leegte uit je stoel
toch klinkt er genoeg in ieder
mens die van jou hield
alsof je nog aanwezig bent
in alles wat je achterliet…
Drenthe
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.091 Het is alsof ik
jou al langer ken...
Komt dat misschien
door het stenen bed
wat Hunen hebben neergezet
als altaar
lang geleden?
Waardoor wat was
verschuift naar nu...
Een plek
voor mijn gebeden.…
de ring van argwaan
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.054 hoe was het
ook al weer
eenzaam wantrouwig
iedereen die zegt
dat ze maar eens
moet zeggen in
's hemelsnaam
wie ze dan
wel vertrouwt
dat is pas
de ware griezel
wat zeg ik
de laatste griezel
alsof er
iemand op deez aard
zou zijn
die ze meer
zou kunnen vertrouwen
dan zichzelf
die zou haar
trouwens ongetwijfeld
vertellen
dat…
Sarcofaag verzonken
gedicht
2.2 met 27 stemmen
10.261 .
----------------------------------
uit: 'Alsof ik stof ben', 1989.…
autobioboek
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
1.274 alsof het nooit is weggeweest…
Novum Glossarium
snelsonnet
3.6 met 17 stemmen
1.170 En nu, alsof er niet genoeg van zijn:
ha fijn, ha fijn, een glossy van Calvijn!…
WOORDEN
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
625 De woorden stromen uit mijn hoofd
Maken samengevoegd leesbare zinnen
Die teder de gedachte kunnen beminnen
Als een ieder daar maar werkelijk in gelooft
De letters zweven door mijn brein
Vormen zich kortstondig tot woorden
Alsof het gevoelens waren die behoorden
Tot de herinnering aan een lang vergeten pijn…
maanmoed
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
727 alsof de nacht zwaait
in het licht van de maan, het gejubel aanhoort;
voor jou geplukt
zwerfsterren, vol poëzie
en de roep van de Kleine Beer
hoe ze vanavond de wind vergezelt
haar naar het noorden lokt
klop zacht, mijn vriend
en drenk me in het moedige duister…
dat je leeft
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
697 boodschap me niet
over jouw laatste kerst dit jaar
ik wil het, hoor je, toch niet horen
alsof je de dood nu al binnenlaat
begin deze keer niet over het duister
en kom me niet aan met het leed
van oorlog en honger en zorgen
kom alsjeblieft met je warmte
ik kruip dicht tegen je aan
en besef godzijdank dat je leeft…
Ommelandse reis
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
510 de berg die ooit zo hoog leek
lijkt te verkleuren terwijl de eens
zo wilde rivier vol tranen
overgaat in 'n kabbelend beekje
sneeuwklokjes steken parmantig
hun nek uit, het lijkt alsof
die schoonheid hem wakker schudt
uit zijn langdurige winterslaap…
gooi mij niet weg...
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
609 Gooi mij niet weg
alsof het niets is
want de takken
van de bomen
vangen mij toch
wanneer ik val
omdat er altijd
iets zijn zal om
voor te bestaan
en wat ik mis...…
Spiegeldood
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
961 Het is alsof de dood ons stilte afpakt
en de kleuren van bloemen
intenser zijn dan ooit
maar helderheid is in een waas
omdat de spiegel nooit kan liegen
en denken soms niet verder gaat
dan voelbaar beseffen dat het sterven
ons de grootste talenten heeft ontstolen
om voort te leven in gedachten.…
de muze voorbij
hartenkreet
3.2 met 11 stemmen
1.412 zijden draaien
half om hun as
alsof zinnen waaien
net als toen
jij mij
voor het eerst las
onrustig geworden
woorden
zweven in de lijnen
zeven nachten
wachtend
op de windstilte
in het raam
blijven
mijn dromen
zoeken
naar jouw naam…
Wat ik hoor
gedicht
2.9 met 15 stemmen
6.832 Iets horen
van lang geleden,
alsof voor alles geldt
dat het altijd nog kan komen.
Wat begint met
een langzame golf,
een deur die opengaat,
wil iemand naar binnen?
Wat ik mij herinner
is wat mij verteld is,
langzaam overeind komen
en golven komen door de schemering, van wat?…
Zoon
gedicht
2.4 met 8 stemmen
4.478 Hij hijst het nog warme katoen
tot aan zijn knieën op,
alsof het antwoord
in de stand van de voeten
valt te lezen, kijken ze er beiden naar.
----------------------------------------------------
uit: 'Het wasgoed van een onbekende jongen', 1999.…
Super Discriminatie
snelsonnet
3.2 met 5 stemmen
927 Wij plofdames moeten straks ruimte maken
Voor scharrelmeisjes met vel over ’t bot
Na jaren trouwe dienst is dat ons lot
Alsof die minkukels zo lekker smaken
Als klant ben ik ook zeer teleurgesteld
Je kreeg best heel veel water voor je geld…
Het witdicht van het licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
553 in het wit dicht van het licht
dansen letters
met de adem van haar ziel
het lijkt alsof in het heilig vuur
de laatste steenresten verbrijzelen
er glimlacht een wind warme tranen van verbonden zijn
ontvankelijk rijgt ze letterparels tot een woord
fluisterend noemt ze het liefde…
Die mij niet meer kent
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 Meer dan zeventig
Jaar heb ik gewoond
In jou, naadloos
Met elkaar verbonden,
Maar nu de elementen
Hebben toegeslagen
En de natuur jou
Op de bebouwde
Wereld heeft herwonnen,
Lijkt het alsof jij
Mij nooit gekend
Hebt, groene wildernis
Die mij niet meer kent
Zoals ik jou altijd gekend heb…
Bij het weggaan.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.471 na al die
fijne uren
die altijd weer
te kort
duren
uren van
zwijgen
lachen
drinken,vrijen, praten
oh ja,
de hond
uitlaten
even alsof
het voor altijd
zo zal zijn...
maar dan toch
dat refrein
ik zal er
gauw
weer zijn.…
De wijzer stopt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
693 Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
Omarming
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
578 Het samenzijn was zo intens
als ik er weer aan denk
kan ik alleen maar gissen
want veel gevoelens zal ik missen
het leek alsof de wereld schudde
de bliksem zich verdeelde
de hoogste sferen stoven op ons af
en in die opwinding
ontstond de tunnel der verleiding
met als eindpunt ontlading
door de warmte van omarming…
Foto van Heidi
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
435 een mens omschrijven
vrouw, schouders ontbloot
zwarte, gerende jurk
met op de achtergrond
een bladerende betonnen muur
daarin een rond gat en een deuk
alsof de tand des tijds
hier gruwelijk heeft rond gebeten
de wereld in rouw gekleed…
Psychologe
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
597 Ze ziet een man zitten
met een duister verleden
maar ze ziet hem niet resideren
zoals hij er eenzamer bivakkeert
er zijn geen sentimenten
in zijn ratio of eerzucht
geen leedvermaak of wraakzucht
er is een stilte in zijn binnenste
en hij zit ermee
dat ze hem zo ziet brommen
alsof zijn duister verleden
niet meezit in zijn vertoeven.…
Alleen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
717 Ken geen vrienden en
ben niet op een doel gericht,
alsof ik alleen op zee ben
zonder een kust in zicht.
Ben een bekende van stilte,
gezelschap is aan mij vreemd.
Als ik een vriend moest opnoemen
heette hij vast "Alleen"…
Eenzaamheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
535 Eenzaam zat zij in de mist
alsof ze niemand had,
zo alleen dat ze niet wist
waar ze precies zat.
Want wanneer je eenzaam bent
doet de zit-plek er niet toe
maar 'k hoop wel dat ze weg is
want daar blijven zitten
leidt nergens toe.…
Sluiers
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
474 Dag van treurige sluiers
toen de ochtend verontrustend
opstartte
je aanstaarde met wazig
betraande netvliezen
vasthoudend aan een beeld
dat droomwanen deed verlammen
alsof het donker
niet meer op kon houden
en alles in de diepte
liet verdwijnen
terwijl je in jouw bed
lag te woelen…
Het blauwe water
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
652 En even leek het alsof jij het was
waarmee ik me omringde.
Je had me omgeven met blauw
en het was veilig, warm en goed.…
De wijzer stopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
Mumbai
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
441 Pas met een vreemde
de man die ik verzorgde
en met wie ik sprak
alsof hij het was
na al die jaren
van vergeefs wachten
terug in de stad
van mijn dromen
waar jonge mensen oud
worden van hun lot en
hun boosheid inslikken
hopend
op verlossing, pas daar
met die man kon ik
afscheid nemen
van het wachten…
De glim
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
404 ik loop
zachtjes
door de dagen
alsof ik nergens
meer besta
in anderen
zoek ik stukjes
waar ik
mezelf
niet durf te raken
het is zo
moe
zonder zin
dus
vandaag
begin ik opnieuw
ik open de deur
met een glim
van licht
en heel de wereld
lacht terug…