3211 resultaten.
Onder blauw
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
325 Ik lig op mijn rug,
In ’t gras van een weide,
Tussen koeien, zacht loeien.
Ik kijk omhoog,
Recht in de blauwe hemelboog.
Gedachten stijgen op,
Naar ’t licht ver boven mij,
Verspreiden zich in ’t firmament,
Tot een absoluut niets,
Lijken nooit geweest,
Laten zonder één spoor,
Leegte achter.…
Leeg hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
302 Ik ruik het gras.
Ik proef de lucht,
maar voelen,
voelen doe ik niets.
Mijn hart is leeg,
wat eens was,
verdween,
kan het niet meer vullen.
Hoe meer ik probeer,
hoe leger ‘t voelt.
Weet niet wat mist,
nergens te ontwaren.
Mijn hart bonst
Zonder doel.
Ontbeert gevoel,
Gevoel dat was,
Verdween voorgoed.…
Het millenium voorspeld - Brooklyn Botanic Garden
gedicht
3.0 met 21 stemmen
8.486 Iemand maait het gras vandaag, het ruikt zo goed.
De kindertuin is klaar, de zwarte grond geploegd,
wacht nu op kleine handen, op nieuw zaad.
Dit kruispunt van de stad, een tuin die vrede maakt.
-----------------------------
uit: 'Autogeografie', 1995.…
Alleen
poëzie
3.6 met 23 stemmen
4.480 En het naakte kuise gras.
Buiten de tijd en zijn bestier,
Een ledig nest
Hoog in de top van de populier,
Komt nooit mijn hart tot rust.
En alle dingen zijn eenzaam, en
Vloeien ineen -
Ik wil slechts wezen wat ik ben:
Alleen, alleen, alleen!…
De mollenman
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.392 De mollenman effent uw gras tot een groen stuk tapijt
De mollenman, de mollenman
Bel hem maar op
Hij komt er zo an…
Omdat dit ook een witte was
hartenkreet
3.1 met 52 stemmen
4.019 Ze deed me dat pleziertje, maar
de blik in haar ogen vertelde genoeg
Het was mijn lievelingsbroekje
dus het duurde nooit lang
tot de witte was was voltooid
en ik het weer droeg
Maar dat pleziertje deed ik haar nooit
want voor gras- en moddervlekken
was het nu eenmaal nooit te vroeg…
vaarwel zegt mijn gevoel
hartenkreet
4.7 met 7 stemmen
1.269 hart
zoals een glimlach lacht in gratie
van mijn gevoel zo heel verward
jij fluisterde een droom
en lachte om de pijn
als er een hemel is
wil ik daar dan nu zijn
want het leek of jij je leven leed
als een kaars in harde wind
ook brandend in de regen
maar iedereen was blind
ik zal je dragen door die droom heen
langs heuvels met groener gras…
Rond de langste dag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
674 Er staat genoeg in voor twee weken
Ik kan gerust zijn, het gras blijft groen
en laat het rustig groeien, totdat de maaier wordt gestart.…
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Wind in hoog gras
onder zwervende wolken
ademt de aarde
Wandelen door een veld
van hoog gras, de dauw hangt als lichte
lantaarns aan de halmen. Een libel beweegt over het
water van een plas, en mijn adem volgt het ritme van iets groter dan ik.
Langs de bosrand strekt
de mist zich uit, als een fluweelachtige
deken over mos en varens.…
Ochtendstilte
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
238 Ochtendlicht verstilt
onder het gras beweegt iets
dat niet verschijnen wil
Ochtendstilte ligt als een
dunne sluier over het veld, waar koeien
laag in het gras blijven rusten, alsof de nacht nog om
hen heen beweegt en het licht zich langzaam opent, zonder haast.…
voorjaarskind
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
866 zoals ik als kind ooit ruggelings
in het prikkelende gras 'n jonge
lente welkom floot
gelijk een vogel zwierend langs
witte wolken en stralende zon
door het hemelruim vloog
zo fluit ik steeds weer vol
verlangen bij het prille geel en
groen het tere voorjaar tegemoet
.…
Iemand van ons [9]
gedicht
2.6 met 41 stemmen
16.642 Als wij op de steenweg lopen
zegt iemand van ons kijk
het gras is twee kontjes hoog
zeiden wij vroeger
waarop wij hem onmiddellijk
staande houden hoezo vroeger
kijk om je heen man
wat ontbreekt er aan ons heden
aan onze toekomst
aan onze tijdelijkheid?
----------------------------------------
Uit: de 100 beste gedichten van 2002…
Veertien
netgedicht
2.3 met 333 stemmen
37.217 Je zult je zinnen nu
verzetten
krakend zet je, je eerste
schreden in de boze mensenwereld
van waaruit je de regenboog
kunt raken
met je mooie oog
of liggend in het gras
een zachte wolk
voorbij ziet drijven
ver weg
zo zal dat gaan
en we lopen met je mee
zo langs de zee
zo langs de zee.…
Kyrie
netgedicht
3.2 met 21 stemmen
839 Nee,
geen aarde en gras
op onze graven
of een hand
die bloemen legt,
beton zal het zijn,
stilte van een urn,
kilte van onvruchtbaarheid
rond stof en botten
ons zwijgen stijgt
boven raketten gesis uit,
als toestemming zingt
boventoon
wij, van eigen toekomst
moordenaars
kyrie eleison,
kyrie eleison…
septemberziel
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
786 gaandeweg ontwaar ik haar
rond uitgezomerde bomen
dwalend in zachtere nevels
en geluiden, in de wiekslag
van een vroege gans
proef haar in ‘t krimpend
zonlicht tussen dwarrelend
lover, in de geur van mos
en parelend gras
zo voel ik dat zij langs mijn
kruin naar binnen glijdt
onder mijn huid een warme
schuilplaats vindt…
melkdauw
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.784 in de stilte van de morgen
vol van dauwend gras
blote slippertenen
geurend naar jasmijn
loopt zij naakt
te dromen
nagenietend van de nacht
fluwelen liefde
teder en toch hard
trapt zij kevers plat
even is zij als een kind
zonder toekomst
gelovend in die waan
van echt en puur
tot zij nuchter
naar de zure melkboer grijpt…
slaapverwekkend
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
722 kuierend is de gang
door mijn welriekende gaard
overeenkomstig mijn vaak
toegedachte luie aard
ik heb mij aan
wat komt dat komt
overgeven en het vreemde
als verzuurd vruchtwater
tijdig afgedreven
bij een boterbloem
verscholen in het gras
sluit ik de ogen en
hoor al een vroeg gezoem
hier zet ik me neer
en word zeker, als vanzelf…
stek
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
738 dikwijls kom ik
door dit kleine dal
eigenlijk een plek
van niemendal
er loopt alleen
een ruige beek
de wind komt
hier vaak schuilen
hier bloeit de vlier
en wilde rozen
ik haak dan even
af en luister naar
het rijzig gras
hoe kan een merel
ooit die gave stek
met rozebottels
voor een tuin inruilen…
K voor koe
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.076 ze graast de dag in
haar staart loom omlaag
tot in de witte slierten
die het gras verhullen
hier geen hoeven meer
ergens in de verte
loeit een bronstige stier
de os opzij, het kalf komt
in gedachten voorbij de boer
die zich in de klauwen wrijft
de tijd schrijft hier
over koetjes en kalfjes
en laat het schillen over
aan andere patattenboeren…
Er hangt een groene waas
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
686 Er hangt een groene waas
verwachting rond de bomen
en duizend krokussen in 't gras,
de lente wiegt mijn dromen.
Er speelt een zoele wind
van wandeling en kijken;
de winterogen nu vol licht
zover de einders reiken
en dank vervult mijn hart
voor wat er is gegeven:
mysterievol geschenk te zien
hoe alles is verweven.…
melkdauw
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.790 in de stilte van de morgen
vol van dauwend gras
blote slippertenen
geurend naar jasmijn
loopt zij naakt
te dromen
nagenietend van de nacht
fluwelen liefde
teder en toch hard
trapt zij kevers plat
even is zij als een kind
zonder toekomst
gelovend in die waan
van echt en puur
tot zij nuchter
naar de zure melkboer grijpt…
het verraad van de dauw
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.649 zonsopgang in september
mistflarden drijven over gras
een vaalbruine spin draagt een kruis
er vloeit kleffe zijde uit haar tepel
ondersteboven wacht zij in het web
gif sluimert in de holte van een kaak
trilharen meten elke gril van de wind
elke loze vliesvleugelslag
maar de druppel glinstert
en verraadt haar plan…
Maria Magdalena
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
946 toen de maan gesmolten was
legde zij de eerste steen
bouwde een huis van tranen
ze ging door de tunnel heen
het bidden
op boterbloemblaadjes
in het gras
bleef dag aan dag
gelijk
tot het graf haar ving
met kleine siersteekjes
over haar geweven doodskleed
en nog weerkaatsten
de uitgehouwen wanden
zijn stem
eloï, eloï, lema sabachtani…
Astronomische frustratie
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
909 Hier liggen we
op het nog warme gras
omhoog te staren
er vallen zóveel sterren
het is alsof het donker
de aarde in een hand houdt
om wanhopig in de sintels
van je hart te blazen
ik strek mijn vlammende armen
naar je uit teneinde
het ijs van je schouders
te doen smelten
maar zelfs met
vereende krachten
krijgen de nacht en ik…
Zomertuin bij avond
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
605 De zomertuin
maakt zich
met mij op
voor maan bij nacht
Bloemen sluiten
zich als vensters
Geur van gras
pas gemaaid
Ons kleinkind
hebben we uitgezwaaid
hoort thuis in de armen
van haar ouders
Verwacht stilletjes
jouw handen
op m´n oude schouders
Je heft ´t glas
vol zwijgen
van betekenis.…
nancy (2)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.665 op een rok met rode en gele bloemen
draagt ze het lichte leven op handen
omarmt ze de de zachtheid van haar bestaan
in het golvend groene landschap
beschut de tederheid het broze hart
wiegt ze de zachtheid van haar bestaan
in het hoge gras kraait het kind
de moeder spreidt haar lange arme uit
overwonnen door de zachtheid van hun bestaan…
Osmose
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
502 Ik zag haar bij de bron
duizend schonen in het gras
oase in bloesem en groen
leek het precies zoals het was
water, satijnen waterplas
gedronken liefde zoveel dat kon,
verdroogd, verdronken in de woestijn,
reeds verloren, voordat je het
verlaten moest, tranen getemd
in een ander gezicht, om te zien,
je bestemming in een
osmose van licht…
buiten adem
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
771 ik mis het zomergeluid
van een vliegtuigje heel hoog
dat stipje als een bromvlieg,
en heel aards ergens beneden
met de rug in het gras van weelde,
ogen die verloren raken in het blauw,
de geur en lucht die warm en zwoel,
om het hoofd heen zweven, maar meest nog
mis ik in mijn nood jouw adem
die mijn lippen streelt…
Ruis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
790 Zittend in mijn tuin
Ervaar ik een moment van
Stilte
In het Pi-bestaan
Wind, zon, gras
In deze nieuwe Herfst
Een moment ook van Ruis
Geluid van auto’s en gedachten
Die afbrokkelen in mijn hersenpan
Schizofrenie blijft en is altijd aanwezig
Nu alweer moe en nog weinig gedaan
Maar ik en de zon blijven toch bestaan
En zullen altijd weer…
Zo jouw mond
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
929 wanneer schemer zwijgend
laatste fluittonen dooft
kruipt de zon onder het gras
gaapt nog een keer
legt zich neer bij de nacht
zo jouw mond
de mijne in zinderzinnen spreekt
en ieder woord zich eindeloos rekt
strekt zij vogelvroeg de morgen
gaapt nog een keer
verdaagt de droom zojuist ontdekt…