1857 resultaten.
Terugkeer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
648 Hij kon het niet – de lasten dragen,
en wierp de ballast van zijn schouders,
Nu voelt hij schuld diep in hem knagen,
schuld bij zijn God en bij zijn ouders.
Nu is hij niet feilloos meer – hij faalt.
Hij schreeuwt en vloekt en tiert en kankert,
maar hij heeft moeders schoot gehaald
en ligt daar nu opnieuw verankerd.…
Waar ik naar verlang vandaag
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.638 een frisse zomerjurk te dragen
met blote schouders, een uitgesneden
hals en rug en vooral goed
los om de heupen
waarmee ik dan de tuin in loop
de zon schijnt warm, maar de wind
houdt het draaglijk en brengt
de jurk in beweging en dan
ben jij er natuurlijk ook die
de jurk al even mooi vindt en samen
trekken we hem uit en hangen hem
aan…
dodengolf
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
514 De absurde logica
van nutteloze wreedheid
en onmacht van verdriet
ontgaat geen mens
die mens wil zijn:
hun leed
weegt duizendvoudig
op zijn schouders.…
Moederschap.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
936 Over mijn schouders hangt de mantel der onfeilbaarheid.
Deze zware last zal er zorg voor dragen, dat ik spoedig ten onder ga.
Ogen die doordrongen zijn van rekenschap, kijken mij beschuldigend aan.
Mijn schreeuw om hulp ging meerdere malen op in vergetelheid.
En zo,..
Zo zal mijn zogenaamde onfeilbaarheid ook vergaan.…
De ~Rijmer - Componist~
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
507 Dus velen menen ~het is slechts geluk
wat hij op beide schouders heeft te dragen,
haast alles wat hij doet schenkt hem behagen
bij hem hangt er geen sores aan het juk~.
Al lijkt het of zijn kan slechts vreugde giet,
dat is niet zo, ook hij kent zijn verdriet.…
Mijn stad
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
659 De straten hebben namen
van mensen en betekenis
en anderen anoniem
zijn zonder stem geboren
de pleinen staan vol bomen
‘t volk heeft daar haar dromen
en vrienden zonder geluid
gaan onbemind verloren
de buurten zijn net dorpen
maar zonder sterke schouders
de schooiers die verliezen
die hebben vaak geen ouders
de parken zijn weemoedig…
DE STEM VAN HET VOLK
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
450 zijn slecht oproerkraaiers die hij ziet
nee dan is het hier veel beter
hier wordt minder hard geslagen
luisteren ze ook van geen kant
en met de bijbel en de leer
van het liberalisme in de hand
wimpelen ze de wil van het volk af
gaan ze belastingen voor de
multinationals verlagen
maar zij die de maatschappij
in zware tijden op hun
schouders…
Tot de verbinding brak.
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
568 rustend op de schouders van de vrijheid
tegen het contrast van het firmament ontkend,
ontrolde ze het ragfijne touw van haar
dromen waarna zij voor ons oog als
toeschouwer in de kluwen van gedachten
ontrafelde zichzelf tot de verbinding brak.…
Aanname
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
577 mijn pogingen tot vertalen
Ik luister aandachtig naar jouw vingers
wanneer ze hun warmte met mij delen
Ik herinner de smaak van jouw lippen
wanneer ze mijn schouders strelen
Ik vang de stem van jouw ogen in die van mij
met een zucht laat ik mijn vertaling vrij
Vrij totdat deze zuiver is
en schoon van mijn perspectief
vrij totdat…
Voorbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Voorbij
Op elke einde van de straat
staat voorbij
Geschreven
Iedere minuut seconde
Tikt
De weg
Die met kloppend hart
Iedere dag weer start
Toch is niets echt voorbij
Want de mens
Blijft
Een
Zoeker
Een vinder
Ons bewustzijn
Blijft
Bij het dragen van de tijd
Schouders
Want de tijd
Die zonder jouw aanwezigheid in het bestaan
Ook voorbij…
De kracht om midden in het leven te staan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Waarin het leven voor deze
mens bestemt; deze de ontvanger pas
als een geslaagd individu erkent,
wanneer een plaatsbepaling in
verantwoordelijkheid op de schouders
wordt genomen.…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
830 Een reiziger gaat in vormloze jas,
op de schouder een zwaar pak.
Hij wenst aan het eind van de reis
zich van het gewicht te ontlasten.
Het is al laat.
Zonder verandering voeren
bomen naar een hoog huis,
een vertrouwd onderkomen.
Wat zal hem nog in verwarring
en moeite doen leven.…
arme mensen
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
482 Ik zie schouders die worden opgehaald,
collectebussen die nergens staan
en anders genegeerd zouden worden.
Denk aan de velen die denken
en soms ook zeggen: zullen we ons eerst bezighouden
met ons eigen land.
Er zijn hier al problemen genoeg,
we kunnen de hele wereld niet helpen.…
koelheid in je ogen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
592 naast je lopend
ben ik bang
je gedachtegang
is vreemd voor mij
zo anders dan gewoon
ik pak je hand
de warme kant
tegen mijn wang
koelheid in je ogen
het mij gedogen
is al aan de gang
ik hunker nog
naar jou
je lichaam draait
haar eigen wil
toch volgend
in een lief contact
mijn hand ligt doelloos
op je schouder
heupen kaatsen…
jij bent mijn paspoort
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
560 schilder dus een lief tafereel
onbewust gebruik ik te veel geel
haat mezelf nog het meest
omdat de uitweg die
ik spon met draden fantasie
niet om de werkelijkheid heen kon
paden waren afgesloten
als in beton gegoten
ommuurd tot op immense hoogte
en ik stond daar alleen
kon geen kant meer heen
maar jij reikte een hand
en schouder…
Foto
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
393 Ze liet me een foto zien
van hen beiden
van achter genomen
hand in hand lopend
Een meisje van drie
en mijn dochter, vrouw in een jurk
Ook als een meisje,
het tasje dat ik ooit voor haar kocht
langs haar schouder op haar rug,
haar blote huid bleek nog
Hun haar beide bruin en half lang
Niemand leidde, ze hadden elkaar beiden
die dag voor '…
In het nu. (Haiku’s)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
389 Naast mijn schouder loopt
mijn vriend die niet meer bestaat,
schaduw wordt steeds ouder
Ganzen in vijvers
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.
Zon beschenen steen,
heet zonder af te koelen,
zijn in ons, in het nu.…
Warmere gedachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
432 Er is zegt de maan nog genoeg tijd voor mij over
met ooit een eindpunt genoeg om van te genieten
ik heb namelijk geen hoog opgetrokken schouders.…
tijdvergetend worden we niet ouder
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
813 klanken
om jezelf mee te strelen
het kind in me waarmee
je graag zou willen spelen op
muziek waar jij ook van geniet
wil je mijn hart
omdat het klopt voor jou
het warme bruine lijf dat
van je houdt, jij bent al
eeuwenlang mijn vrouw
niets is meer van belang
als wij weer samen zijn
de zee, het strand, een hand
je hoofd tegen mijn schouder…
Vragen op de late avond.
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
619 Begin nu niet te huilen, we hebben beiden ons best gedaan,
ik zal je schouders teder strelen, zet jij de waterkoker aan ?…
Mantelzorg
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
540 Een mantel, liefdevol gevouwen
om huiverende schouders,
geeft zoveel warmte.
Biedt troost en geeft vertrouwen.
Als wij die mantel kunnen geven,
omdat we weten, er is zoveel mis,
zal dat veel vreugde geven.
Beseffend dat zorg hier nodig is.
Door zijn warmte stopt het beven,
verdwijnt verdriet en droefenis.…
grijnzen uit hetzelfde gezicht
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.447 ik ben verdwaald
de huizen zijn me vreemd
met ramen zonder ruiten
deuren die niet sluiten
maar open blijven staan
ik kijk de mensen aan
die langs me lopen
niemand ziet me staan
holle ogen in het matte licht
grijnzen uit hetzelfde gezicht
ik pak een hand
waarvan de vingers breken
de arm heeft te los gezeten
om te slaan de schouder…
meent te weten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
418 hoe draaglijk is de last
die de hoekige schouders
dragen van hen die geschoeid
met oud leder zich hebben
afgestemd op louter
ingebeelde bewustwording
het oud leder, geplooid
gescheurd verkleurd, de
zolen kreunend op de pas
van ongepaste maatvoering
edoch, een mensch is
een beeltenis van de mensch,
die zich aanschouwend vergewist
dat…
Achttien
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
483 Een foto, die dag werd ik achttien jaar
Mijn vader heeft zijn arm er om mijn schouders
En mijn verloofde was er niet; heel naar
Was zandhaas, wel aanwezig beide ouders
Een foto, die dag achttien jaren oud
Ik staarde wat weemoedig naar de rozen
En draaide aan mijn gladde ring van goud
Ze waren rood en hij had ze gekozen
Opa's en…
Achttien
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 Een foto, die dag werd ik achttien jaar
Mijn vader heeft zijn arm er om mijn schouders
En mijn verloofde was er niet; heel naar
Was zandhaas, wel aanwezig beide ouders
Een foto, die dag achttien jaren oud
Ik staarde wat weemoedig naar de rozen
En draaide aan mijn gladde ring van goud
Ze waren rood en hij had ze gekozen
Opa's en…
Het verdriet van Ariadne (2) In de greep van Fatum
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Het noodlot heeft gesproken
haalt malend de schouders op
liefde trekt aan het kortste eind.
Tranen in verhalen
verdriet in de mythe
leed in het echt…..
Druppels in de zonbeschenen zee.…
Geef nooit op!
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
607 Schouders op en doorgaan.
Waarom kun je niet doorgaan?
Je bent niet dood, dus gewoon opstaan.
Doorgaan...zegt de stem in mij hoofd,
Maar mijn kracht en wil zijn uitgedoofd.
Doorgaan...Je mag niet opgeven!
Je verdient een gelukkig leven.
Dus na jaren ga ik de strijd echt aan,
En dat zal echt niet vanzelf gaan.…
hoe dan ( cervicale dystonie )
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 hoofd nek schouders, ook zij
hunkeren naar rust, derhalve
zijn mijn mat gekleurde gedachten
als glazen zo breekbaar
dat mijn twijfel zich
heeft bekeerd tot
een leugenachtige berusting
botox, benzo’s, fysio
balsem, kou, warmte, liefde,
acceptatie, baclofen, levopa,
allen werden geopperd doch
het galopperen van het hoofd
negeert stoïcijns…
De echte vooruitgang
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
400 hebben gewogen in
belangrijke beslissingen
en daar nu de rijpe
vruchten van plukken
nog zijn de mouwen
opgestroopt is de
wilskracht niet geknapt
door tegenvallers want
het nieuwe genereert
vooruitgang op nog
onbekend terrein
waar werken nog met
hoofdletters geschreven
wordt en afwezig zijn
voelt als pijn juist die wil
om de schouders…
Een mystieke pauze
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
458 ik ken de
muziek uit
je ogen
voel het
strijken van je
handen langs
de snaren van
de oude viool
daarbij wiegen
schouders en
heupen in een
bijzonder
aantrekkelijke
balans waarin
jij een bent met
de warme klank
met hart en ziel
heb jij de dirigent
en zijn stuk vertolkt
nog lang hing de
de echo in de zaal
verstillen mensen
in…