4280 resultaten.
grondvesten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
666 O metrovrouw
bloem in onderaards bestaan
jij bedwelmt supersnel, palmt me in,
een roes begint zijn werk te doen
ik vrees verlatenheid
bij elke haltestop
ga toch mee met mij
ik zal je in een bedje doen
voeden, keer op keer
weer laten komen
bloeien…
Gods dienaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
572 het lage land sprak
verlaten tot een kleine bloem
die in haar blaadjes de t.v.gids
van gisteren droeg
een valse psalm
droeg het kleine kind in een vaasje
naar de tempel alwaar
de dienaar Gods sprak van liefde
en hij brak terstond
de bloem van haar steeltje…
Verbinding
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
797 Houd elkaar vast,
als een cirkel verbonden,
door liefde omgeven
en eenzaamheid verlaten.
Een zoete vrucht
voor de dorst
delen met anderen.
De handen
in gebed gevouwen
starend
naar de kern.
Stilte
Het Godslicht ontstoken,
een nieuw begin
het wonder der aarde.…
Korting
snelsonnet
2.7 met 22 stemmen
1.366 Een vliegtuigstoel bezetten kost een dikzak
Door nieuw beleid voortaan veel geld
Hij moet de tol betalen óf het veld
Verlaten: hij stak niet strak genoeg in ‘t pak.
Geldt voortaan voor een anorexia-patiënt
Een korting van, zeg, zeventig procent?!…
Van mij
hartenkreet
1.6 met 8 stemmen
1.261 Wachtend in het zwijgende licht
van de aarzelende tijd
verlaat ik met gedachten weer mijn cocon
van oude woorden en onbegonnen dromen.
Want ik ben alleen de schaduw
van gedachten die willen zijn
wat in mijn lichaam past
en in elke stilte een schaduw van
liefde tekent die
op mijn glimlach wacht.…
Onbesmuikt en kuis
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
503 jij hebt vandaag
het maagdenkleed verlaten
kijkt onbesmuikt
en kuis de wereld in
die lijkt veranderd
door haar open blik
jij weet wat anderen
verloren in dat ultieme ogenblik
het is de ongereptheid
van het kind dat nu
verdwenen is maar
ooit zichzelf weer vindt…
Zwart.
hartenkreet
3.6 met 13 stemmen
2.107 zwart is de kleur van de nacht
die ons laat verslapen
in zijn duistere macht
zwart is de kleur van de dood
die ons doet verlaten
in het bloedende rood
zwart is de kleur van het niets
de melancholie die je bedwelmt
en onttrekt aan het iets
zwart is de kleur van mijn jas
die mijn geest beschermt
in een stoffelijk harnas…
Bron
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
461 Van opkomst tot ondergang
schoonheid in het licht gebracht
van groene velden
kleurrijk bos
en schouwspel om te genieten
verlicht het pad waarop wij gaan
de gehele dageraad
vanaf het moment
dat je rijst boven de kim
tot je ’s avonds ons verlaat.…
Reiger
gedicht
5.0 met 2 stemmen
4.717 Die, sloot verlaten, in de hemel
uit vissen meende te moeten gaan,
ving vuur, hing, maanden nog, aan
een hoogspanningskabel te waaien,
steeds rafeliger en valer.
Was eindelijk zo mooi versleten,
als was hij nooit reiger geweest.
Toen kon ik me weer vergeten.
---------------------------------
uit: 'Geen beter leven', 1985.…
God
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
565 Wie schuilt er in de mensen
die eeuwenlang in God geloven
in de bloemen en het verwelken
in vrede en de zegen van boven
wie helpt ons verder strijden
om de oorlog te vermijden
is het een geest, een ziel
of een verlaten hersenschim
als alles toch een einde kent
gaan we weer terug naar het begin.…
zag je
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
520 zag je hoe kalm
de zee werd toen
de wind zich terug trok
hoe luidruchtigheid
oploste in stilte
zag je hoe zacht
achtergebleven vogelveren
zich lieten vallen op
de platgetreden grond
van het verlaten strand
zag je hoe stil
het werd toen
de meeuw het verloor
van de elementen
en strandde op het zand…
met smalle vleugels wonen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
430 vandaag stokt de tijd
ze weigert te verstrijken
uit het niets herrijzen mijn ouders
die lang geleden gestorven zijn
ik klop aan
bij het verstofte nest
het is verlaten en
begroeid met mos
ik ken de dode dromen
van mijn ouders niet
met smalle vleugels woon ik
tussen dromen en de dood…
Donderdagochtend
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
662 tramrails liggen er verlaten bij
men fluistert dat ‘ie al meer
dan een half uur vermist wordt
het bord dat aankomsten voorspelt
lijkt van slag, en geeft aan dat ‘ie
er had moeten zijn
in de verste verte
is er nog altijd geen ros in aantocht
dus klim ik weer op de fiets
de wind geeft mij vleugels…
ik heb
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
448 het bittere zout geproefd,
langs gebarsten lippen
brandend en bedroefd emotie
laten gaan
geen traan verlaat mijn schrijn
zonder eerst gevoeld te zijn
daar klopt een hart
in liefde
voor wie dan ook, in het kwadraat
ik laat mijn handen open
langs de haat op hun gelaat…
Doorsnee
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
586 de hemel huilt
tranen met tuiten
tuinvogels fluiten
bij dit verkwikkend bad
waterdruppels glanzen
op een gevallen blad
de wind wakkert aan
en neuriet wat
stilletjes wat verlaten
op een droge plek
in een streepje zonlicht
schuilt een kat
-
zo welkom
dit iets in het niets
ervaren dat dit het is
wat ik zo lief had…
de etser
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
429 de lange schaduw van een monnik
de schone was die buiten hangt
het dak vol gaten na de wervelstorm
verweerde muurtjes naast een
verlaten boerderij in de zon
sporen slechts van
menselijke aanwezigheid
kijk traag aandachtig naar
die verstilde langzame leegte…
HARTZEER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 wat als je haar niet
meer kunt vertrouwen
als je niet op haar kunt rekenen
wat kun je dan doen
als ze dreigt je te verlaten
je geen toekomst meer
met haar op kunt bouwen
haten of jezelf moed inpraten?…
Hij zou willen kunnen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
56 Hij zou willen kunnen schreeuwen
die eeuwige pijn
verleiden
hem te verlaten
zonder erover te praten
als het zover komt
zij gewoon verdwenen is…
herinnering
hartenkreet
2.1 met 17 stemmen
1.619 het donkere strand
verlaten benee.
zit ik in het helmgras
onder de sterren en de maan
te kijken naar de schepen
die langzaam voorbij gaan.
kun je ze nog herinneren
die avonden aan de kust.
en kun je me dan vertellen
waarom dat vuur ooit is geblust.…
luister naar het ritme
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
2.460 waar in de stille verlatenheid
mijn nachten eenzaam blijven
niets van wat gedroomd
mij de herinnering schenkt
aan die enige hoop
in de vertwijfeling van tranen
die zachte geborgenheid
van momenten samen zijn
waar de stilte wijkt
in het gefluister van jouw hart
ik luister naar het ritme
herinner
mij die nacht…
Hoe liefde vergeet....
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.514 De vrees der Goden
onbemind
verdriet verscheurd
slecht gezind
Niemand
geen arm, geen schouder
verlaten, donker
met de dag... ouder
Je gezicht
vegeten, onherkenbaar
niets rest
alles wordt te zwaar
De tunnel lonkt
aan het einde licht
een laatste zucht
voor de dood gezwicht…
Onthouding
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
863 Ik heb hem bekeken en beelden vastgelegd
om te overleven de ultieme branding
hoe licht is de nasleep van luttele uren
er gebeurde iets dat het sneeuwde
lucht die haar onschuld bewees
de vraag van verwonden bezweek
het binnenlijf verlangde naar het blijven
van onderdompelen in dichtbij
vergingen beelden als verlaten schrijven…
Ongewenst overlijden
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
2.850 Zoals een traan mijn wang verlaat
ben jij er vandoor gegaan
weg uit mijn leven
weg uit ons bestaan.
Het afscheid kon niet komen
ook daarvoor ontbrak de tijd
je kunt niet alles hebben
het is tijd om te gaan.
Verdriet verschuilt alleen gevoel
en zegt niet meer dan dat
dan wat?
Het is zuur dat het zo moest gaan.…
In badpakloos behagen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
768 ik zie je weer
in strandloos zon
licht nacht je op
in badpakloos behagen
de bikini kleiner dan
je vormen konden dragen
golft ogen als de zee
je brandingt traag
in lome slagen maken
zo wil ik met je mee
helaas vergroent het rood
ik moet je gaan verlaten…
Echt voor mij.
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.735 Ik heb het pad dat ik liep verlaten,
alle schepen vóór me reeds verbrand.
Zonder jou loop ik nu voortaan
en nooit meer samen hand in hand.
Ik zag de ziel uit je lijf verdwijnen,
ik heb je laatste harteklop gevoeld.
Maar die liefde in jouw ogen, ik weet het,
die was echt voor mij bedoeld.…
ontmoeting
hartenkreet
1.7 met 7 stemmen
1.232 een verlaten plein
in de avondschemering
geluidloos overmeesterd
door de zachte sneeuw
een vermoeide passant
die plotseling stilstaat
het hoofd draait
naar het plein
toeschouwer van een verstilde wereld
dan wendt hij zijn blik af
en herneemt met trage tred
zijn reis
in de verte
krast een vogel…
Donker
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
951 Niks meer te zien,
donker om me heen,
verloren en verlaten,
ik voel me zó alleen...…
de onwetenden (2)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
922 voluit valt het doek de onwetenden
verlaten de voorraadschuur handen bebloed
zij krijgen wanhoopsplinters over zich heen
sommigen keren op hun stappen terug
vervloeken de vlag van het vaderland
maar knielen voor de willekeur van meesters
zij ontdoen zich van hun mantel
ontbloten de borst
toch zij zijn beschaamd
al zij die onwetend zijn…
speedsonnet: La Vie...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
963 Samen doen we bepaalde frisse dingen
Dat niet door iedereen geweten is
We eten sla wat fruit, rood vlees en ook vis
En verlaten graag de kerk vóór het zingen.
Want het leven is zoals een schouwtoneel
Elkeen speelt zijn rolletje en krijgt zijn deel.…
opener
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.059 Penetreer het papier
Het inkt droogt zijn blauwe tranen
Maar ze blijven zichtbaar
Voor iedereen te aanschouwen die er oog voor heeft
Deze manier van verwerken
Doet menig mens verbazen
Bewondering voelen
Of gewoonweg haten
De inkt kan door schrijvers’ tranen
Het papier ook weer verlaten…