2105 resultaten.
Tijd van leven
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
1.612 haar hoofd
rust zacht op mijn herfst
droomt van een lange zomer
waar ik nog jaag,
ren langs het strand
en om een glimlach vraag,
zij om een reikende hand
de afstand lijkt steeds groter
het slapen dieper dan ooit
seizoenen nerven mijn vel
jonkheid verdwijnt,
mijn toekomst dooit
haar wang
verraadt verte
de ogen spiegelen
mijn hart…
Voorjaarsgeluid
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
642 Rekkend, strekkend
als geweien in de verte,
kleurig groeit de lente
boven doodgewaand roodbruin.
Gapend van de winterslaap
reiken ze naar het licht,
buigend in tegenwicht
roepen ze lokkend:
Groei en zweef,
stuif en geef,
spring uit je bast,
bloei en verras,
verspreid je geur
en leef!…
Vlinderdansje
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
889 mij:
ultieme vrijheid
woont in alleen zijn
vol overgave
word ik bestoven
door de bloeiende pijnbomen
denkend over liefde
uit het niets
vlindert iets
vlak voor mij
verleidelijk doet ze
een vlinderdansje
fladderend
uit het andere niets
komt een tweede vlinder
vangen mijn blik
samen dansen ze
mij verlatend
naar de groene verte…
in de helderheid van wind
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
776 waarom schrijf je dan nog,
vraag jij
het is mijn groet,
antwoord ik
aan gezichten in de ramen,
veranderlijk in het stilstaan tussen nieuwe en oude
bomen
zonder ochtend, avond of
eindbestemming
zo ben ik ook jou
en wat we weten, weerloos
achter het dunne vlies van woorden
en in vrije kamers van verte
waar dagen aan de grond…
de eerste woorden
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 ik vraag me vaak af
waar de taal begon ergens
in een diepe verte waar taal
waarschijnlijk nog net geen taal was
maar ergens ook wel, die overgang
denk ik vaak over: van geen betekenis
naar betekenis, die kleine stap
zien we al bij andere dieren, maar
die stap verder naar taal, alleen bij ons,
evengoed verlang ik naar het gekwetter…
Als het stormt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
569 als het stormt
doet de vloed haar werk
raken bakens in mij los
zo menselijk sterk,
teer als mos
als eb aan mij zuigt
en ik de boeien pak
ben ik niet meer overtuigd,
is mijn zelfvertrouwen zwak
vanaf de drassige oever
zie ik in de verte de horizon,
eens het beloofde land,
verward zie ik een schim
steeds minder aan mij verwant
als…
Koorts
gedicht
3.2 met 6 stemmen
3.387 In de verte fluit
Het altijd helder langs de landen.
De dieren op de wanden
Verdwijnen. 't Licht gaat uit.…
Eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
616 Zijn schouders trekt ie recht
het is ineens een andere man,
als die ik vanuit de verte waarnam.
Een vriendelijk woord
doet echt wonderen!…
alles geven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
629 gezeten
op de puinhoop
die je achterliet
zie ik je
in de verte
wegdrijven
op golven
van onrustig
verlangen
naar de mythische overkant
waar het gras groener lijkt
waar je misschien jezelf kan zijn
tot je er aanspoelt
je bent me ontstolen
door de illusie
van de vrijheid
jezelf te zoeken
ik wou je alles geven
goud, wierook en…
Recreërend
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
711 Hier moet het toch lukken
zulke verten futuristisch in te vullen,
simpelweg of erudiet?
Fiets je vergezichten
naar je binnenste: weeg ze
tot jij er klaarblijkelijk een gat in ziet.…
de ziel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 Ook die vraag stelt ze niet meer
Ergens in de verte
valt de regen
over weilanden en huizen
en is haar ziel…
Zijn laatste vacht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
427 bevroren kraken dennen
wortelend in permafrost
nog is er geen ontdooien
ik voel je kou
droom witte vachten bij
het grijsblauw van je blik
in ogen die
de verte weten in
het sneeuwblinde vergeten
het universum kruisen
in vertwijfeld zoeken naar
wat noorderlicht als tegenwicht
nog lacht de poolbeer
in zijn laatste vacht onwetend…
Groeiende geheimen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
739 Wat zit er achter achterdocht en woede,
waarom verdenkt men mij van iets
waarvan ik in de verste verte
niets vermoeden kon, waarom
draaien volwassenen
soms als een boomblad om.…
zie mij
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
598 ik zag voor het eerst diepte
in de verte van haar blik
ontmoette haar
even was er een kier
kijk mij hier
leek zij te zeggen
een open gebaar
met zuchtende slik
pas nu dringt het tot mij door,
hier keek een kind
even uit de wind
weg van een dwingend koor;
was zij wel ooit bemind
tot het moment, hiervoor
hoe zij dat ervoer
kan ik…
Zandkorrels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
582 We liepen op het strand,
ik zag de verten, de branding, de glinster,
hij keek naar beneden.
Ik moest aan mijn moeder denken,
die ook altijd zo naar beneden, naar de grond
keek terwijl ze liep.
Ik had willen zeggen, kijk naar de zee
de duinen, de wolken hoe die drijven.
Maar ik zag zijn gepeins en liet hem.…
Voelden ons goden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
446 ik wist de verte
dichterbij te halen
zon te laten stralen
op het stille strand
we liepen
hand in hand
de wolken voorbij
voelden ons onmetelijk vrij
nog spoelden
schaduwen aan die door
het kuivend wit van
golven werden verzwolgen
de duinrand liet
verrast zijn vlinders gaan
zij dwarrelden al
spelend achter ons aan
we voelden…
Veluws eiland
gedicht
2.5 met 2 stemmen
2.508 Het verschil tussen dwalen en verdwalen is de verte
van huis – de bocht die je verleidt een nieuwe
bocht in; de tijd is hier anders, niet trager
maar in een vriendelijker licht
en het licht is hier
waar niet alles knippert en schreeuwt
geduldiger: zoals jij nietsvermoedend
in dit gedicht bent gelopen;
een bocht na een bocht, na een strand…
Zo helder is het werkelijk zelden
gedicht
3.0 met 2 stemmen
2.890 Zo helder is het werkelijk zelden, men ziet
het riet wit voor de verte staan
iemand klopt aan, vraagt water, het is
een verdwaalde jager
het antwoord is drinkbaar, zijn kromme weg
uitlegbaar in taal
in zijn weitas een bloedplas, het water
verspreekt zich al pratend in wijn
kijk, zegt hij, omstreeks het riet wijzend bij wijze…
Rondgang
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
618 het blauw van de winter
tekent zich zo mooi
over de kale bomen
een kraai vertelt
in krasse taal toch
alvast zijn lentedromen
wat koude poedersuiker
legt een maskerende deken
over het onbewogen gras
vanuit mijn glimlach
tekenen zich asemvlaagjes
met genoegen vertraag ik mijn pas
voor even verban ik
de twijfel naar de verte…
Levensschip
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
501 Hoe verder ik de horizon nader
bereik ik rustig water, kom ik aan land
en in de verte wenkt mijn Vader
noodt mij te rusten in Zijn hand.…
Het hoogtepunt van Steenbergen: DE GUMMARUSKERK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Al vanaf de verte zie je'm.
Hoog torent hij boven alles uit.
In de volksmond bekent als D'n Gum,
met zijn hemelse klokgeluid.
Op ruim elfhonderd heipalen,
in neogotische stijl gebouwd,
staat hij in onze stad te stralen,
voor een ieder die van hem houdt.…
Sint Maarten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.089 ’t is donker buiten en koud
lampionnen schijnen als spoken
de wind wil ze uitblazen
denk ik, diep in m’n jas gedoken
in de verte zie ik het vuur al
ik ruik de rook tot hier
straks speculaas en chocomel
en de grote mensen bier
ik sta in een cirkel van licht
voor warm en achter koud
het vuur danst als een geest
terwijl de tijd zich verdicht…
In rood gedood
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
491 je hebt de zee
zien komen
steeds meer water
tussen duin en
de verte van je dromen
ze bloeide tot
schuimwitte bloemen
die in lange rijen
omsloegen met
donderend geluid
zon weerkaatste
op ontelbare botten
die de vloedlijn
markeerden als het
vroegere kruiend ijs
bizar beschreef zo
dood het sterven
der mensen in een
niets ontziende…
In vallende vloed
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
458 schaduw en licht
in doen en laten
een tweeling
jij en ik
jouw lach
sprankelde hoger
mijn tonen klonken
vaak lager in
samen praten
de uiterlijkheden
waren niet congruent
zij een heerlijke griet
en ik tenslotte
ach een aardige vent
maar in ons
liefdesland was het
zelden hand in hand
altijd lokte zee en onder
geweldige wolken de verte…
HERDENKEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
602 zwarte
en bruine hemden
stampten alles
in en uit de grond
schreeuwden met
heel harde stemmen
hoe lang hoe lang
gaan we dit nog herdenken
die onmenselijke
volkerenmoord
we zijn bijna ver
genoeg om te vergeten
hopelijk duurt dat
nog heel lang heel lang
velen leven opnieuw in angst
zijn weer als toen
voorzichtig bang
want in de verte…
vangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 het gezicht van
het meisje
verdwijnt achter
zwiepende haren
de man holt
achter zijn
afgewaaide
hoed aan
de honden
blaffen en
rennen tegen
de wind
de rok van
de vrouw
wappert
horizontaal
het kind kijkt
in de verte
maar komt
niet vooruit
de schilder
legt waaiend
Holland in
verf vast
jij hangt lachend
met wijde…
koudbloedig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 In de verte rijzen obstakels.
Van zeewering tot dam tot dijk
Het water beukt schuimbekt spat.
De smaak van zout dringt door
tot op de lippen, tot in de huid.
De geruchten over uitverkochte vis
in het dorp spoorden ons aan.
Laat schaarsheid mensen hard lopen?
We zeggen van niet, we lopen harder.
Nog gretiger grijpen we de vis.…
Ontdooiende wintermuziek
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
520 overal waar jij
verscheen gaf natuur
acte de présence
zag in de verte al
de knoppen van
bloemen zich openen
om in volle
nieuwsgierigheid hun
hart aan de kijker te tonen
struiken ritselden
bomen ruisten hun
groene welkom melodie
de vergeet-me-nietjes
in het gras wisten
al meteen dat jij er was
adembenemend
hoe zij groeiden…
Teveel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
543 We hebben al teveel genomen,
uit welke verten we ook komen.…
Onherroepelijk
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
541 We kijken het na
De stemmen verklinken in de verte
en dan valt het stil.
We zijn als een stipje in de tijd,
terwijl het leven verder glijdt.…