3063 resultaten.
Solanum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
413 Met gerucht dat mij wil straffen
zodat geluid van kleur verschiet, ook al weet ik beter
in het water van rimpelloze nachten groeien wortels
die tot mijn lippen reiken
geruisloos in plooien van kerende gedachten
die onder gewicht van duister bezwijken
Ook al weet ik beter…
meeuwen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
439 je loopt langs de grachten
en je vraagt je af in de lente
waar zijn die eeuwige meeuwen
nu natuurlijk op de warme zee
ze hebben ons niet meer nodig
vliegen boven oceanen vol vissen
achter duistere schepen aan
in onrustig en onverschillig water
zien verder niet
wat daar nog meer drijft
of aan het zinken is
waar ze naar duiken…
Welterusten
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
601 Mijn kamer wordt duister
Ik kan niet slapen
en luister
naar sissende slangen
en grommende beren.
Op de valreep van een gedachte
overdenk ik mijn slaap.
In een hok vol gedrochten
en schreeuwende stemmen.
Nog ergens, in de verte
knipoogt zij
Nog ergens, in de diepte,
een ernstig "slaap wel".…
Heksenwijsheid
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
741 Leef liefdevol, zachtaardig
Een heksenleven waardig
Breng licht waar duister woont
Want goedheid wordt beloond
Begroet de Zon en laat hem gaan
Bij het verschijnen van de Maan
Houdt sterren steeds in ere
Om wijsheden te leren
Begin altijd bij het begin
Vanuit de schoot van de Godin
Alleen daar huist er vrede
Van heden en verleden…
Alleen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
654 Ik viel in een diep duister gat
genoeg vrienden
en dan toch alleen
Ik voel me o zo eenzaam
waar gaan mijn gedachten heen?
Ik pieker en treur te veel
en dan is daar dat rotgevoel
het gevoel van eenzaamheid
Dat is hoe ik mij voel……
Illuminatie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 Standvastig wordt t schijnsel op hen gericht,
die weten van het duister op lege straten.…
Toegankelijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
811 duisternis
met mensen die hun eigen muze
zijn geworden
en ver over de oceaan
praten zwanen
over weemoed
toen alles nog verdrietig was
en stoelen in de keuken kraakten
jij bent toegankelijk voor mij
je droomt, je wordt wakker
je hebt een mening
maar je blijft toegankelijk
voor mij
de wereld ligt aan jouw voeten
je maakt me in het duister…
Taal van de nacht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
405 In het duister zie ik hoe
jouw lichaamsvormen
zich speels verfraaien
om in de nacht
de taal te spreken
die slechts weinigen kennen
ik wil je met mijn woorden
intens en volledig verwennen
toe tast maar uit al mijn zinnen
ik zal je meesterlijk beminnen
de taal van de nacht
om je tegemoet te treden
de tedere streling
in mijn spontaniteit…
ik ben mijn verleden
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.079 angst zweette kou
waar ik handen verwarmde
tastte naar duister
verloor haar houvast
loste op als vermist
ik ben mijn verleden
maar nevels sluieren tot
vaag en alles vergetend
niets willen weten dan
alleen maar vandaag
rest slechts mijn blad
dat haar dagen heeft gehad
ik breek haar af, ze dwarrelt
en vlucht op een zuchtvan
de…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.…
Gouden morgenstond
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
375 zacht is
je ontwaken
vingers zijn al
bezig stukjes
van de dag
te maken
nog heeft tijd
niet dringend
op de deur
geklopt want
alle duister is
nog niet verstopt
waar licht al
jouw contouren
schuint vallen
kleuren op hun
plaats en praat de
klok wat luider
je kunt niet
meer verdwijnen
weg van de realiteit
die uit je handen…
Tanka 8 en 9
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
419 het zinken
doodstille dagen
in blauwe koelte gewacht
op de avondval
een duister peilen
van verlangen zonder naam
eindeloze vlucht
de vlagen van het donker
het zinken naar de diepte
de angst
angst is al het wit
het suizen in de oren
de rand van de nacht
het stuurse zwijgen
het onuitgesprokene
angst is al het wit
voor het…
Amazone
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
616 De grande dame
onder de rivieren
met armen donker
als de rio grande
vernoemd naar martiale
vrouwenstammen
een niet te temmen volk
op edele dieren
in duistere
wouden van een
mythisch verleden
trokken vrouwelijke
ruiters onversaagd
ten strijde
een reuzenslang
meandert tot in
de haarvaten
van groene longen
als grande…
Kind
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
874 Het kind kon je niet zeggen
dat het bang was
een pakketje angst
genageld aan de grond
Het kon je niet zeggen
dat elke dag duister was
jij altijd harder kon lopen
en het kind te pakken nam
Het kind kon je niet zeggen
dat je gezicht zo wit was
je vreemde groene ogen had
dat je altijd mij hebben moest
Toen je zelf vader was
woonden…
Volledig brak
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
417 met grijze vingers
krabde de dag
aan het duister van
de nacht wat
overbleef was koud
en nat bedruppeld
de ziel putte het
riool met zicht op
de hemel door
schuimende stuwing
van het uiterst
smerige water
het nirwana bleek
een zilte droom
die stokte tussen
eb en vloed en juist
op dat dood tij
kwam ik volledig brak…
Nachtkleuren (1)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
541 Terwijl donkere wolken
voor de maan schuiven
houdt het duister
een man gevangen
Tussen talmen en vergelden
verliest hij zichzelf
in diepgewortelde pijn
twijfel en wraak woelen
Tussen nacht en
ochtendlicht drijft droefenis
hem tot waanzin
rouw is angstaanjagend
Zozeer onbuigzamer
dan razernij
sterft hij of kijkt hij
het…
Echo van as
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 Maar uit de as van duisterheid
groeit zacht een stille eed:
dat wie toen werd uitgewist,
nooit meer vergeten heet.
De aarde draagt hun echo voort,
in lied, in licht, in steen.
En wie vandaag hun namen leest,
laat hen niet meer alleen!…
Allerzielen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
403 En bedolf
de straat met duister.
Windloos weer, ik luister
bij de zwakke lamp.
En hoor de kluiten op jouw kist.
Toch ritselt hoop in dit gemis.
Ik zag een late aster op je graf.
Straks wordt het geruimd.
Maar liefde is nooit af.…
Het Luciferische
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
619 Grimmig weersta ik zijn oude, vertrouwde blik
die mij doorzindert met duister, onaards geweld.
Welk bloed kan deze vlammengloed doorstaan
die niet door koudvuur is geveld?…
ZELFBESTRAFFING
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
830 Ze woonde in het notendopje
van haar eigen wereldje klein
Ze miste ‘t bijzondere knopje,
dat knopje om gelukkig te zijn
In stilte leefde zij het bestaan
van een treurig wenend mens
Die het liefst was doodgegaan
na elke niet te vervullen wens
Altijd in ‘t eenzaam schreien
wijl het duister om haar hing
Kroop de dood heel nabij en
vroeg…
NACHT MET HAAR
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
763 Zwoele warmte hing als een gordijn
in ‘t ravenzwart duister rondom ons
Liefde vloeide royaal uit ons fontein
door ons opgezogen gelijk een spons
Verlangend in mijn armen gegleden
al in het begin van die zwoele nacht
Haar pyjama?…
ster in de nacht.......
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
948 waar de mooiste sterrenhemel
als deken van liefde
harten omhult
in diepdonkere nachten
mijn wensen verglijden
in oeverloos geluk
bij het schuilen in die armen
aan het eind van de nacht
werd het donkere van dromen
licht in mijn leven
zorgen ooit geweest
verdwijnen in het niets
bij het dwalen in duister
op zoek naar jouw hart
laat…
Zongeluk
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.396 en uitgewaaid
lig ik naast je
in het zand
Ik lik de pekel
van je lippen
en kus de hemel
in je ogen
Volg met mijn vinger
het lijntje naast je mond
Snuif de zee op
uit je haar
en bewaar haar in mijn bloed
dat deint gelijk de golven
Ik vang de tijd
als met zachte tred
het schemeruur nadert
Dan vluchten we samen
tot daar
waar het duister…
Mijn waarheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.689 Gevangen web van woorden
op het ritme van jouw stem
weven draden een spinsel
tranen ogen naar het licht
de dolgedraaide klinkers
gooien letters op het vuur
zelfs vechten in het duister
neemt mijn nacht van werklijkheid
schud mij en maak mij lichter
neem onbevreesd mijn adem
wis gedachten in mijn geest
laat de pijn mijn waarheid zijn…
kind in dromen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.791 waar dansende vlammen
in roodgele gloed
geknetter van dennenhout
de stilte overheerst
speelt schaduw op de muur
een spel van licht en duister
voelt mijn hart de warmte
van geborgenheid
waar een kind in rust
wensen weet vervuld
om de nacht die moet komen
met liefde omhuld
en twinkelende lichtjes
sterrengefonkel
kilte verdrijft
in…
Pandemisch leven
netgedicht
5.0 met 584 stemmen
409 schitterend
ben jij overeind
gebleven in deze
bizarre tijden van
pandemisch leven
uit alle spinsels
heb jij met magie
de pluisters van het
duister verdreven
op zoek naar licht
ook op nabije
helderheden werd
het zicht ons op
mystieke wijze
plotseling ontnomen
waar ooit houvast de
weg naar hemel was
zijn geesten weggebleven…
Niet de jas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.082 Overstelpt door gedachten
vliegen woorden langs
het duister op zoek
naar licht en warmte
naar jou, mijn seizoen
niet de jas verwarmt
zinnen in de tijd, noch
handen in de zakken
verstoppen het jou in
mij, geknepen vuisten
verkrampen niet meer
de ooit gesloten handen
geopend naar het voorjaar
vliegen wij voorbij uren
vinden…
waar sterren doven
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.380 gedachten gaan verloren
als schaduw in de nacht
waar sterren zachtjes doven
mijn droom niet langer wacht
in het sterfelijk dwalen
reik jij mij de hand
hoopvol, zachtjes leidend
tot waar het duister breekt
en twee stralende ogen
mij vol liefde beloven
dat waar sterren doven
jij steeds op mij wacht…
Laat mij de nacht tot vriend
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.529 Laat mij de nacht tot vriend; de nacht is goed;
de sterren zijn ver en het duister zoet.
Laat mij de nacht tot vriend en rust in rouw,
dat ik hoor op mijn hart het geklop van mijn vrouw.
Dat ik hoor haar vermaan, verneem haar troost,
haar liefde tot mij en de angst voor haar kroost.
Laat mij de nacht tot vriend; de dag is wreed.…
Schroot
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
1.064 Gekooid gevangen in
uren van verwachten
verliest de morgen haar
eerste adem in het
laatste streepje licht
waar duister haakt in
eenzaamheid schuift
de nacht het venster
open en sluipen dromen
nader zacht toegedekt
door een heldere maan
omarmd door reeds
vermoorde gedachten
smoort het donzen kussen
de laatste ijle kreten…