1964 resultaten.
Zilverklank
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
697 vriendschap, samen-zijn
blauw, regengrijs verlangen
ik ben onvrij, gevangen
en maak mijn eenzaamheid tot iets
dat in mijn nergens vorm krijgt
een cognitieve dissonantie
misklank van domheid, arrogantie
doch in de duisternis vonkt licht
subtiele vreugde, liefde, vuur
atomair is zij een felle zon
Pandora, die met openen begon
Gaia, oneindig…
In de stilte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
963 geuren, geheimen, blikken,
zo oneindig ver, maar toch nog dichtbij
ergens, cirkelend om me heen.
Tranen die smaken naar pijn,
op een bedje van gevoelens.
De wind glijdt door mijn haren
bemoedigend en troostend tegelijk.
Verdriet maakt een snede in mijn long
je blijft bestaan,
zelfs nadat ik je uit mijn hoofd verdrong.…
viering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
841 een nieuwe dag van het leven
glanst statig boven de horizon
de stilte is voelbaar in geur
van benevelde aarde en heide
parelende dauw in spinrag
bomen in grijze sluiers
de eerste kleuren van verval
de herfst zit in de lucht
na een verzadigde zomer
de eeuwige kringloop
op mijn kleine stukje aarde
onder hemelse oneindigheid
alleen…
Hartenkreet
hartenkreet
3.5 met 15 stemmen
2.531 De alarmbellen klinken
Ik verlies hopeloos alle tijd
Mijn hart is aan het zinken,
brak door oneindig gemis
Ik verdrink in de eenzaamheid...…
de schelp en het doel
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
706 Onrustig dwaalt zijn pelgrimsoog
hij spreekt mistroostig in zichzelf
het doel is oneindig weg
hoe ver moet ik niet gaan
om daarginder te geraken
Naast hem spreekt de proost
van het broedergenootschap
dit is zoals het was
de grande route
waar mensen zich op begeven
met velerlei bestemming of reden
misschien de pest de post
onrust in het…
Zoveel moet losgelaten worden
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
770 losgelaten worden
van wat ik hier wel denk te zijn:
herinneringen, dromen, plannen,
soms iets van vreugde of van pijn,
om nieuw te vinden in de morgen
van wat die dag ook brengen zal:
ontmoetingen, verhalen, vragen
en ook weer kansen zonder tal;
want leven is steeds herbeginnen,
is nooit voorgoed het antwoord zien,
maar daardoor zo oneindig…
zomerzee
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 Doorschijnend helder zoekend licht
breekt door een donkergrijze wolkenlucht
en raakt de ondoorgrondelijk diepe zee
een levend aquarel rijkt naar de horizon
Witte driehoekjes als willekeurig verspreidde vlekjes
bewegen wiegend over het water
koersen naar de oneindige einder
en verdwijnen langzaam uit het zicht
Een stevige bries verjaagt…
De stilte tussen klanken
netgedicht
4.0 met 30 stemmen
1.079 je praat tegen me
over het strand
en in de wind lopen,
over Mozart en mijn
haren die geuren
mooier dan ooit
breng je verzen, gedichten
die ik het meest heb liefgehad
naar morgen en
nog zovele jaren bemin
ik jou om je speelse overmoed
en zo oneindig veel
maar jij bent al bezig
met herinneren, met een
oogwenk, diep weg
in een gezochte…
Slinger van Rode Rozen
hartenkreet
4.6 met 28 stemmen
2.641 Een slinger van rode rozen
Gedrapeerd rond mijn hart
Doornen secuur verwijderd
Een geurende nieuwe start
Mijn glimlach lijkt oneindig
Zweef licht door mijn leven
Als een dansende zonnestraal
Van een roze gloed omgeven
Ogen vol levenslust stralen
Iedereen die naar me lacht
Dromen lijken uit te komen
Zo gehoopt zo lang gewacht
Schaduw…
Spectrum
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
684 Flits witte was
ooghoek trekt
mondhoek wijst
hemels breed
Groen verzoekt
spiegelt hervonden leven
grijp deze halmen
bewerk lot
wanhoop dooft
Oranje binnenvetter
je lacht adoratie
bid
geloof
weg zwart
o zo heerlijk
apocalyptisch
Rood opgediept
grijns oneindig
positief
Verjaag gestorven
korven grijze cellen
herschep…
Jongeluieren
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
2.615 maar loeren
naar langslopend wild
zogenaamd verloren in een gesprek
met schaterlach en haargezwaai
lekker weer eens een dagje jongeluieren
zonder de afstand in te kunnen schatten
tot de lange rechte weg die voor ons ligt
waar uitgewassen mensen al wandelend
steeds weten waar ze naar toe gaan
vandaag dwalen wij weer even
in de oneindigheid…
In de klei van tijd .....
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
786 Langs oneindige wegen
in het prachtige polderland
waar de natuur haar eigen
gang nog gaat, ongebonden
in groei en bloei, vindt
het leven in volle pracht
vloeiend de dansende kleuren
op linnen van het netvlies
gebonden als een levensboeket
waar het purper eenzaam
en alleen tussen al het groen
zich wortelt in de klei van tijd.…
vraag me niet
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.398 een branding
ik draag schepen over oceanen
de wind speelt
mijn takken wuiven in zijn hand
bladeren zijn mijn kinderen
bodemvoedsel in de herfst
elke dag kom ik tot jou
jij ademt mij duizend keer in
ik ben de lucht van het leven
dat alles is mijn ziel
vraag me niet hoe oud ik ben
kijk naar het heelal, de aarde,
de zee, naar je oneindige…
Voorbij
hartenkreet
3.8 met 26 stemmen
2.228 Soms die onrust
dolend in de tijd
Zoekend naar iets
de innerlijke strijd
Soms zo verloren
dat mijn hart bloed
Golvende tranen
emotionele vloed
Soms droom ik
en lijkt alles lucht
Oneindig zweverig
als ik weer vlucht
Soms ben ik leeg
en vol van binnen
Wil en moet weer
opnieuw beginnen
Voel denk en leef
tast naar de kracht
Grijp…
Toren
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.556 Puik gebouw,oneindig licht,
horizon met vergezicht;
boven zeespiegel stijgt de toren,
wolkenkrabbend, uit 't oog verloren.…
Voor de chaos
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
615 wekt de taak der taken
om de wereld neer te leggen
water vuur en aarde buigen
om elkaar en strijken tijd
toen er brak een zwaar gelaat
door elementen die het zwart
van de zon met woorden weefden
en een straal viel door het licht
over velden tot in de verte
waar men wachtte tot de stem
elke flinter van verlangen
onderschreef tot in oneindigheid…
onbeschrijfbaar goed
hartenkreet
2.8 met 114 stemmen
8.365 Je warme zachte lippen op de mijne
We kussen elkaar oneindig lang
Je warme, heerlijke handen zijn overal
Ik geniet van elke aanraking nu het nog kan
Alles wat je doet is heerlijk
Alles wat je doet is goed
Je weet wat ik wil en hoe het moet
Je laat me genieten en dan ineens gaat het snel
zo heerlijk en zo fel
Hoe jij mij aanvoelt…
Alleen aan zee
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
935 Ik lees de onrust op je gezicht
Je staat daar zo krachtig
Niemand kan om je heen
Je weet wat je zoekt
Maar toch kan je het niet vinden, alleen
Ik probeer je aandacht te krijgen
De wind waait door je haar
Ik wil je zo graag bereiken
Maar ik krijg het niet voor elkaar
De zon schittert op het water
Ineens dring ik tot je door
Een oneindige…
Elk moment verwelkomen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
693 Laat ik de resterende dagen
stabiel elk moment beleven
met zijn oneindige dimensies:
nu, nu nu….
En elk moment verwelkomen met totale
oplettendheid,
dankbaarheid en
respect.…
Gevecht in de woestijn [sonnet]
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
942 De gedwongen discipline
Als een tergende woestijn
Je kruipt en verbijt de pijn
Onnadenkende machine
Zoute druppels - tranen en zweet -
Je blik staat strak vooruit
De stilte is pijnlijk luid
De horizon – oneindig breed –
Millimeter lijken kilometers en vormen samen een meter
Fata morgana’s fluisteren, ‘Wat een flater!’…
Nestelend in de schepping
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
575 ik nestel mij in de schepping
de luwte van de morgenzon
waarin ik voel, hoe ook zij
worstelt in het oneindige
zo tussen het grauw
wil stralen in het blauw
boomtakken zwiepen in kaalheid
gelijk een opgevoerd dansstuk
strooien bladeren rond als confetti
grote bonte vlokken
een kleurig herfstfeest
toch raakt de glans mij nog het meest…
Heemroos,
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
982 Een lichte welving in het aards gazon,
schildert teksten in het heem die ik
in elk seizoen beween, pluk het als een
heemboeket, waarin hij geleidelijk verdween
daar ruist zijn rust in een oneindig gedicht.
"Denkend aan een (h)echte vriendschap "
Foto: Roos.…
Wanneer wij zullen naakt zijn als de zee
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.340 Wanneer wij zullen naakt zijn als de zee,
Het blad, de boom, de ster, de maan, het licht,
En als de nacht zo diep en ruim en echt
En als de atmosfeer oneindig;
Wanneer wij hebben weggestuurd, wat ons
Weerhoudt te zijn zo open als de ruimte,
Wanneer wij, woorden-vollen, zullen zijn
Zoals het woordeloze naakt en echt,
Dan zullen wij de…
engelenspel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
707 het uur stilgelegd
de wijzers staand gehouden
schrijft ze in kinderlijk handschrift
op de achterkant van de rekening
heb je dat ooit gedaan
vraagt ze
ik kijk weg
zie regen door een maanschacht
sluimeren oneindige kringelingen
in engelenspel
heb je dat ooit gedaan
vraagt ze nog een keer
dwingender nu
voel haar ogen
als lekkende…
Bekleurenswaardige herfst..
netgedicht
4.3 met 67 stemmen
1.858 Oneindige kleuren komen in beeld,
pracht glinstering door ochtenddauw,
roodbruine warmte dat wijds aanbeveelt,
tegen de horizon in hemels lichtblauw.
Fraaie beelden in zoete vlammen gestoken,
eekhoorns heilzaam druk naar proviand,
schaarste nakend, onzichtbaar omgebogen,
deugdelijk is onze wandel aan de bosrand.…
on-geluk
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
825 er anders
over beslist
de klas zal leeg zijn
voortaan
en zoveel stoeltjes
in evenveel huizen
harten vol verdriet
en heimwee
tot de thuisblijvers
zelf hun laatste rit
aanvangen
ooit
als 't leven
onverwacht stopt
op een bus
in een hart
bij een gezin
in een klas
is niets nog hetzelfde
is alles weerloos
en oneindig…
Altijd passend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
672 Steeds weer goed
In dagen van ledigheid
baant zeer oprechte liefde
zich snel een weg naar genegenheid
Verlangen vist in een vijver van
oneindig veel genot
Lied van hoge noten
doet glazen rinkelen
Hoewel een besproken
liefde nooit echt de glans in zich heeft
van een, zeg maar
liefdesrelatie van
gewoon spontaan…
De macht ontvalt de mense aleer hij 't weet
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.882 Het leven zelf doet 't leven dood, en 't is
dat wij geen duur en hebben, 't grootst gemis
van al dat ons ontbreekt. o Duurzaamheid
oneindig, al omvattend, uitgebreid,
die, onbegonnen, nimmer sterven zult;
die 't wezen van het wezen heel vervult,
u ken ik, ja, heb dank; u ben ik?…
De kat maakt eigen sprongen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 Verstilt in een heilig dier
verliest in oneindige liefde,
maar ze mauwt niet.
Sfinxe katers
raadsels van de eeuwigheid
de sarcofaag bleef overeind.
De porseleinkast
sculpturen breken er doorheen,
kristal en onyxsteen.
Littekens van nagels
sluipende storm van haren,
tijger in gordijnen.…
Druppel des Levens
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 is wat mijn lichaam riep,
maar de tocht is zo oneindig lang
en de dorst te groot, zo ben ik bang
dat ik hiervan onmogelijk geniet.…