2487 resultaten.
Zelfverwijt
netgedicht
4.4 met 27 stemmen
1.058 Je leeft nu in vertraagde beelden
geheel ontvlogen aan de tijd
waar eens je zachte handen streelden
ben ik gevoel voor richting kwijt
bij het begaan van alle wegen
verdwaal ik op de huid van spijt
aan elke zekerheid ontstegen
verpoteld binnen zelfverwijt
in mistflarden van minnestreken
ben ik op jou blind gevaren
wil wachten tot mijn ogen…
In stralend rood
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
573 gevoelloos zijn
de vingertoppen waar chemie
in warmte huist
reflexen als
gesloten deuren
blinden die steeds zwarter kleuren
de huid ervaart
geen streling meer
in liefde speling en geluk
verdroogd en schraal
gelooid door weer en wind
kooit zij in kou haar ziel
terug naar de moederschoot
waar dood opnieuw
geboren wordt in stralend…
Toba
gedicht
2.8 met 25 stemmen
5.429 Ik zal vinden wat ik wil, het meer en
meer, lichaam uitspanselwijd
over het volle oppervlak gespreid,
opstaan in drie tijden tegelijk,
het meteen vergeten, om halfzeven
door de nevel en de spinnenwebben
waden, blinden losdoen, hemel
lezen als verwoesting als altijd
----------------------------
uit: Kluwen (2011)…
ijs
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
583 als klein kind
een dreumes
verdwaald in taal
luisterend blind
de zee
niet meer
als de zee
niet meer
in het oor
waarom gaat
dit door
muziek in je gelaat
niet de zee
als
meer
er staat
ruis in je ogen
schuim op de regels
slapende egels
vogels drogen ogen
waarom staat het veld
leeg in koude lucht
ik maak het vol
daarom…
Sporen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 En ziende zijn de ogen blind,
maar wat niet is kan toch bestaan.
Onder de laag van koud vernis
leeft laag op laag.
Sporen leiden ons weg van het vergaan.
Maar in de zomer,
wacht maar,
in de zomer komt de warme grond tot leven.
En toont mijn lijf zijn gebreken,
wacht maar,
het duurt maar even.…
Evenwicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
541 Nieuw evenwicht ontstaat
tussen ontvangen en geven,
tussen blinde haat en liefde.
Liefde, die zichzelf herstelt.…
Gegroet
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
619 Als ik blind zou worden, dan zou ik
er ook wel komen, met of zonder hond.
Ineens was daar die vrolijke zwaan,
die mij met een hoge stem
vriendelijk groette.
Het was menselijker dan menselijk
en het leek wel een sprookje.
Nu weet ik zeker dat reïncarnatie
inclusief het dierenrijk is.…
Orchideeën
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
447 Maar die
te plukken is ongevoelig;
is een blind gaan van een mens
met een hart van steen.
Laat haar staan op haar plek
op de aarde. Als die zeldzame
orchidee. Haar waarde puttend
uit haar kleuren schoonheid.
mijn hart zegt ja, mijn verstand
zegt nee.…
Op de vlucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 de weg:
mijn dromen stegen zich stuk
bezweken aan hun overdruk
Lotgenoten hangen in het water
gerimpeld, op gebroken benen
mager van het wachten
te moe om verder te gaan
en niet sterk genoeg
om stil te staan
Ik huil alleen nog tranen
die niet komen
verlichten of verlossen
Fel zwenkt het licht
van de vuurtoren
maar het oog is blind…
Onderduik
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
462 Het daglicht botst tegen bemoste
groene blinden de wollen bal
in de kleine hand geklemd.…
voorschot
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
455 het tanend heden loopt voor de dag uit
dit is het begin van hervatting
ingescheept voor vertrek
ongerijmd als een blinde nachtwolk
te bedenken wat nog komen gaat
op voorhand onherroepelijk
niemand gaat het gesprokene nu nog
woorden in de mond leggen
daarvoor lijken zaken reeds gedaan
nog voordat dit gebeurtenis heet
ware het een…
bloem der naïviteit
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
402 in de ultravolle zon staat ze daar te shinen
terwijl ze aanbidders van haar saaie Raaigras
als ondraaglijke rollades voorliegt en braait
vertrouwen wordt blind op haar gerijmd
met plichtmatige en harteloze secondelijm
om betekenis te zien in ‘t opgehoeste slijm
de leegte van de schoonheid gevuld
met homeopathisch verdunde taal
wordt een…
Spel en brood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
202 Natuurlijk klinkt de oerdrum door het doolhof
In stadion en tussen vierkante schermen
Muren
De spelen van het volk
Geef men brood en juwelen
Goud
We zijn blind van plezier
En inmiddels heel oud
De mens is niet van nature slecht
We zijn die bewonderen
Zijn de sterren
Wel echt
De koning van Spanje heb ik altijd geëerd
De bal is…
Een zwart-witgeblokte kloof in verhard cement
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
90 Het bewustzijn gespleten,
tweemaal nu
En tweemaal gisteren, vannacht
Ik wachtte op het schaduwkind
Vertrapte stenen, wilde dingen
Geluiden van een schaterlach
Maar dan, een blinde spiegelwand
Die lijn bewoog oneindig
Moro deed mee, die schreeuwt en lacht:
De zon blijft eeuwig schijnen!
En ik,
ik denk aan jou vannacht…
johanna in de stad
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.332 waar op de trede van de trap,
en op het scherpst van elke snede,
onder het wenken van de rede
en tijdens het blind voorbijgaan van haar snelle stap,
een tweede jongedame, zich herhalend, walging wekt,
de eerste snollig en ontevreden
weerzin en wellust als een stedelijk drab
met het allerbotste van haar mes, tevreden,
voortbrengt, grijnzend…
achter deuren
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.434 Probeer te vangen, op te vangen
wie ik ben, waar ik hoor
Handen leiden tot gesloten deuren
lange gangen, blinde ramen.
Probeer te lopen, te ontlopen
die wanhoop, hun gedachten
breek door deuren…
wat ooit was
netgedicht
4.0 met 146 stemmen
29.294 vergeet
de onbezonnen woorden
die kwamen, maar niet hoorden
in de hitte van de strijd
vergeet
de geestelijke klappen
de niet doordachte stappen
na hevige onenigheid
vergeet
het achterbakse liegen
het veelvuldige bedriegen
als de waarheid werd verkracht
vergeet
de bange ogenblikken
als de angst je ging verstikken
blinde paniek, telkens…
Vacuüm klappers
netgedicht
5.0 met 91 stemmen
524 de motor
scheurde geluid
in de lucht
die dichtsloeg
met een serie
vacuüm klappers
de blinde helm
het patserpak
met stoere laarzen
pasten niet bij de
frêle gestalte met
bedeesde lach
hij heeft
de motor maar
laten staan
is via de achterdeur
in alle stilte
weggegaan
aandacht en
bewondering zijn niet
zijn deel geworden
was…
Nausea
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.836 Een stilte valt en ik begin
in den blinde te brabbelen: “Maak ons
weer bang voor de dood.”
23 januari 2002
Zonneleen 54
zie www.abelstaring.tk…
Woudreus
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 jaarringen vertelden de sage
verbonden zijn levensverhaal
gegeven in acht blinde lagen
zij droegen die zwijgende taal
waar dromen je ogen bedekken
doolt eenzaam de roep van zijn geest
vertrekken stil scheurende takken
daar zijn koude uren geweest
toch laat hij zich huiverend zakken
achter het lied van de maan
schuifelen op bebloemde paden…
Verzonken stad
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.795 jij luistert
hoe herfst valt
op blad en wind
in doffe straten
waar het gezicht
schaduw verbleekt
in’t geluidloze gewoel
van blinde dagen
over de brug
stroomt te vaak regen
naar spiegelruiten
die verzinken in onbeminde kamers
jij hebt gehoord
en stormen begrepen
maar de nacht is moe
heeft mij
en het uitgeputte blad
in de stad…
Ik was bij de een
gedicht
3.3 met 57 stemmen
19.050 Lik mijn oor
Kus mijn schouder
Wees plat wees vloers
Bijt mijn hart
heb ik met potlood
in jouw oksels
gefluisterd
Maar je was blind
voor de regen
in mijn zon-
negedicht
Elke zin
is een traan die
het dansen
heeft gemist
-------------------------------------------------
uit: 'Liefde is soms lastig, liefste', 2002.…
Mijn handen lopen
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
581 Broeierige hitte
geen enkel zuchtje wind
mijn handen lopen over het gras
En mijn ellebogen vliegen over 't grind
Warme geborgenheid
Er komt werkelijk geen kou aan te pas
Mijn voeten omarmden je met liefde
't geluk toen ik eindelijk bij je was
Mijn hoofd zwom door de warme zee
mijn dijen volgden het blind
Tot alles op zijn plek viel
omdat…
Schone schijn
netgedicht
3.7 met 31 stemmen
1.502 die mij niet mogen
het aantal neemt
door de jaren heen
alleen maar toe
heb ze mogelijk in hun
verwachtingen bedrogen
worden van mijn aanwezigheid
ondraaglijk moe
of zal het zo zijn
dat ik nu pas,
door de jaren gelouterd,
de schone schijn doorbreek
van zelfgenoegzaamheid
waar de ziel
schellen verdrijft
uit het land van blinden…
Naschrift
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
724 achterop mijn grafsteen
Zijn later niet te lezen
Er stond: Hij was zo depressief
´t was niet te genezen
Hij had ook last van grootheidswaan
Hij vond zichzelf zo goed
Een ieder vond hij onbekwaam
Want niets ging als het moet
Hij kon zo gek zijn als een deur
Zich misdragen als een kind
Wie zich aan hem stoorde was een zeur
Een slappe lul en blind…
wie heeft mij ooit zo liefgehad
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
716 mij een vers geschreven
het verstild verdriet in mijn ogen gelezen
het verlammend verlangen een plek gegeven
breekbaar weerspiegeld mijn diepste wezen
wie heeft mij ooit zo liefgehad
dat hij dit rust'loos hart toch volgen wilde
mijn voetjes in een vers gevat
met liefde al mijn wonden streelde
ooit zal hij mij dan zo nabij zijn
dat hij blind…
Verstrooid
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
581 Naar dit veld leiden de wegen
die wij lijdzaam moeten gaan
aan het einde wacht de zegen
voor ons kommervol bestaan
Heel ons leven kruist de degen
met de dood als Partizaan
wil mijn as tot molshoop vegen
als ik voorgoed heb afgedaan
Blind van woede zal ik sneven
waar de liefde is vergaan
Doof mijn sintels in de regen
verstrooide ziel,…
anker
hartenkreet
2.1 met 8 stemmen
998 ik heb m`n vijanden lief
vergeef hen
zij zijn blind
dragen het kind
naar het kruis
vergeef mij
voor al mijn kwalen
ik leef van mijn verhalen
verhalen waarin ik leef
ik leef
mens!
één wens
de toekomst komt
tot nu
onder het stront
m`n lief
wablief?
ook jouw
vijand
leer
er is hoop…
ZOMER & HERFST
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
808 De onstuimmige herfst
erft iets of minder van
de zonnige zomer
maar vertrouwt vooral
de koude winter
blind op haar
lieve lente ogen
die de komende zomer
weer zal doen stralen
tot de daarop volgende herfst
Recensiegedicht nav het concert "Zomer & Herfst" door het Kamerkoor Vocoza o.l.v. en opgedragen aan Sanne Nieuwenhuijsen, Haarlem 27…
Ik huisde in de nacht
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
639 ik was even weg
van de straat
het buurten
van jou
jullie
de ziel kleefde
aan blinde gedachten
in mijn lijf
aan het niets in de leegte
men vertelde van de zon
een tropische dag
maar de slaap
suste mij, onophoudelijk,
drie etmalen lang
tot stijve spieren toe
de aarde was ik
niet verder dan de zetel
waarin ik huisde
en hij, er op…