7930 resultaten.
zelfs mijn denken
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.136 licht kan dagen niet meer scheiden
tafel, stoelt vervloeit tot schijn
’k wil het maanlicht nooit meer kennen
- zie slechts autolichten branden
hoe zij één na één verflauwen -
plaats en tijd en doel verdwijnen
’t avondzwart met bittere steek
wil zich met de nacht nu mengen
sterren die in plassen deinen
en mijn denken geldt slechts jou.…
De hoeder van mijn oude eenzaamheid
gedicht
3.6 met 20 stemmen
7.894 De hoeder van mijn oude eenzaamheid
schudt aan de tafel
een wilde dans is gestopt
wat nu nog moet wordt afgerond
willoze twijgen in het gedoofde venster
de kop van de helling bezwijkt
de andere wereldhelft zal stonds ontwaken
ik leg mij neer
in de opalen schijnsels
de roep van dieren komt tot de deur
zacht zal ik straks belijden…
De praalwagen symboliseert het sterven
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.237 Het weten sluist bewust
de dood de achterkamer binnen
waar de nacht is blijven steken
achter half gesloten gordijnen
geen Godgevreesd vermogen
maar een zekerheid dát nog leeft
frêle en diffuse woorden
lossen op waar niemandsland
grenst aan de kloof waar
de ziel zijn eigen wegen kent
en aan tafel grimast
de grimeur…
Vader
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
617 rondom de tafel geschaard
alsof het even weer
net als vroeger was
luisteren we naar Uw stem
vader
scheiden doet lijden
klinkt het oude lied
al twintig jaar
bent U er niet meer
op deze aard
dan klinkt de melodie
Lily Marlene
Unter die Lanterne
Uw lievelingslied
in ons hart
de wind fluistert
Uw zijn bij ons
zo samen
dood is niet…
Vijverbos
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
524 Het sprookje
was een metafoor voor mijn illusie
er kwamen dieren in voor
en een fijne prinses
soms gingen we
op zaterdag naar de markt
hier in de buurt
lagen prachtige vissen
op een tafel
met vlaggetjes in hun ruggen
beeldde ik mij
ijzeren palen bomen
bomen van ijzer
als beton in de wind
en alles wat ik vasthield
liet ik weer los…
van muur tot muur
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
652 de wereld stuitert binnen angsten en een vaag gevoel
onwezenlijk versnippert haar besef
dat
wat ik uit mijn ogen geef niet veel meer is,
dan een dochter geven kan: verstand vervalt, slechts
haar momenten tellen
alles draait zich:
bindt de muren rond wat tafels en een stoel
maar- welke ooit van haar was- ziet ze niet
ze ziet slechts…
Maandag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
591 Zwemmend door de aarde
Zak ik langzaam weg
Mijn lichaam schokt
Een oog dat zich opent
Voorwerpen op de tafel
Schimmen in een auto
De deken om me heen
Genieten het antwoord
Ik slinger als een aap
Het plafond vol haken
Mijn hoofd draait mee
De glimlach die niet wijkt
Op het feest met onbekenden
Alleen en toch verbonden
Zet ik je in…
Verkiezingstijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
546 Aan tafel wordt gesproken
over de politiek.
Vader en zoon dienen
elkaar van repliek.
Verschillende partijen
passeren de revue.
De zoon gooit nog
een balletje op
over de CHU,
en had je vroeger ook niet
een boerenpartij?
Die man, heette hij Kieviet?
Hij kijkt daarbij naar mij.
Boer Kieviet, boer Kieviet?…
Muren kenden schaduwen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
650 met kaarsen
verloor de schemering
zijn licht
vlammen dansten
warmte en intimiteit
rond fraai gedekte tafels
maar de muren
kenden schaduwen van
mensen die worden gemist
waar vroeger het café
nog vol liep bij de reünie
speelt nu het gebeuren in zaal twee
het afscheid is weer zwaar
maar altijd zegeviert de hoop
op een weerzien…
Bluspakket
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
550 Hún papa had een bluspakket
hij was hen goed gezind
zij voelden zich veilig
Hij had sinds kort een blusdeken
een nablusdoek
een dooflapje
en een Gebrauchsanweisung
die hij aan tafel voorlas
(hun eerste duitse woordjes:
'farbe' en 'grau')
Alle papa's doden risico
was het zelfgesneden
imago dat ons mensen
van goede wil aankleefde…
nu is het herfst 2
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
436 De bui die als
een mitrailleur
over het terras raasde
Zaten we daarna
in een pijnlijke zon die nog
even herinnerde aan zomer
Donderdag was nog tropisch
en nu waren we al blij met dit
Inmiddels droogden stoelen
en tafels wat op en verschenen
de kranten met het vreselijke weer
daar praten we dan over en verdrijven
de tijd terwijl…
Samen jagen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
659 Je ligt onder de tafel en zucht.
Aan de ketting.
Baasje en vrouwtje aan het bier.
Je kijkt me hoopvol aan.
Ik kijk begrijpend terug.
Jij hebt heimwee.
Heimwee naar de wolf die jij ooit was.
Ik heb heimwee.
Naar de aap die ik eens was.
Laten we samen gaan jagen.
Even weg uit jouw hondenleven.
Even weg uit mijn mensenleven.…
warm
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 ik huis er,
onder boom en blad
elke stam vertelt me dat
verhaal van mooi en goed
daar verder wonen paarden
en er woont wat vee
tussen het tijdstip van een koude wee
en eindigen in niet veel anders dan
de smaak
van ergens aarden
voor mijn deur een tafel, ondersteund
door het gevoel
van elke stoel waarin
gastvrij geleund
het kussen…
Bedtijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
475 De oude uitgebluste man
zit op een manke stoel
aan tafel in zijn kamertje
van het bejaardenhuis.
Zijn geest doet het nog aardig goed
doch levensvreugd heeft hij niet meer,
de grauwe sleur van eenzaamheid
stompt af zo op de lange duur.…
bewust ter zijde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 op de tafel
met het blad nog onbesmet,
rust de bijbel van zijn alledag
in een eeuwenoud verlet, waarin
het Woord geen aambeeld zag
om ooit gelijk te krijgen
ach, de hamer en het staal
ze slaan er zonder omhaal, of respijt
het één nog harder dan het ander
als in weerwil van elkander
reeds de oudste steen zich splijt
de barst begaat in…
PATRONEN & PRENTEN VAN WINTER
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
468 En dan drukt
winter
zijn stempel
op pad en perk
in mijn tuin
Jaagt wind
en metgezel sneeuw
tussen struik en boom
hun laatste blad verloren
De prietpraat
tussen fris groen
van bol en knol
met stilte bedekt
De tafel voor vogels
door mij
gedekt, de vetbollen
gehangen
Dempt even...…
Geen krassen in het goud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 Roest van vergane rozen
in vuile vazen, stof
op de tafel, ooit met liefde
gemaakt van de botten
van een beukenreus
naast de oude brieven
handgeschreven schetsen
van twee zielen, eeuwig
jong zonder beslommeringen
geen krassen in het goud
van de beloofde trouw
geen onbestemde vragen
of dubbele twijfel
die wroet en woelt
tussen…
Maxima en minima
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
529 wat een verademing zogezeit
immers de vragende man aan tafel
had haar met een bundel verblijd.
zij sprak en likte als het ware
aan een slagroomwafel;
dit had iets van intens bidden
voor een stevige maaltijd
maar de toon was al gezet,
vóór de “alledaagse” diepgang
enkele woorden van ’n dichter.…
Poëzie in Doesburg
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
599 rotsvast staat daar die
gelouterde kerk van eeuwen
onheil en teistering verlost
door de hoge smalle ramen
van de basiliek valt zo teder
het lentelicht naar binnen
ziet de een de ander als
mensen zich aan die lange
tafel buigen naar elkaar?
wat wisselen ze uit
is het veelspraak samenspraak
een monoloog misschien?…
Ook zij verrijzen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
375 overal waren
de kapelletjes
warm en walmden
vele kaarsjes
dansend licht
dat vrede sticht
waar het
buiten guurt
weten mensen
hun huis en
haard met de
feestelijke tafels
gevuld met
allerhande
lekkernijen
bier al koud
en wijn op
temperatuur
met de hand
op het hart
vol goede
voornemens
belopen zij weer
het goede pad…
Ik ben alleen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 De regen tikt zacht
Ik staar naar buiten
Zoek naar jouw vlagen
In de forse bries
De klok beweegt traag
Tijd doet pijn
Zonder jou
Wil ik hier
Niet meer zijn
De ijskast leeg
Mijn kleren in het rond
Blikjes op de tafel en
Blikjes op de grond
Nu jij hier weg bent
Heeft schone schijn
Zijn venijn verloren
Ik ben alleen
Met niemand…
Na ene zware Krankte (1785)
poëzie
3.5 met 28 stemmen
2.897 Daar stond op een teedre Bloem,
Van God op aard' geplant,
Om tot zijne eer te bloeien.
De vruchtbre morgendauw
Droop mildlijk op haar neer,
En deed haar welig groeien.
De wandlaar, die haar zag;
Die hare scheuten zag;
Gaf dikmaal haar zijn zegen:
"Groei" sprak hij "Bloemtjen groei;
Voor zeis en storm bevrijd;
Gedrenkt…
Mij brandt dit ene grote verdriet
poëzie
3.7 met 20 stemmen
4.286 Mij brandt dit ene grote verdriet,
ik kan niet vinden,
wie eens om mij het leven liet,
die jonge hinde,
dat jonge kindje, die jonge bloem,
die ochtendwolk, die nachteroem,
die witte ster, die bloemewinde,
die jonge hinde.…
brieven aan ene onbekende I
poëzie
2.7 met 11 stemmen
3.947 De verre wind, die over de aarde ruist,
Het smachtend ritslen fluisterend door de blaren
Die van geen zwijgen weten of bedaren,
Daar ene ziel, begerend, in hen huist,-
Hoe wordt dit één op ééns met wat er huist,
Diep in mijn ziel: begeerte om op te varen,
De vlakten ver, verschieten te overstaren
Tot waar dit land de luide zee ombruist.…
Altijd die ene hand. - voor Koen Stassijns
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
507 halverwege van
hier naar later
hij kneedt de taal
vult de scheuren in
het schrijvend hart
poëet van vuur en ijzer
kenner van ogen van naald
en storm
meester van karmozijnen woorden
van geheimen van het licht
schilder van bloesemend verlangen
in dichters handpalm geschreven
en alleen maar dit: van hier naar later
altijd die ene…
Een schot voor open doel
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.169 Met een sierlijke gratie
Vol van souplesse uitgevoerd
Bijna tot een kunstvorm verheven
De adrenaline giert door het lichaam
Spieren in het dijbeen spannen zich aan
Wachtend op dat ene moment
Dat ene moment waarop de explosie losbarst
De mensen gaan staan op de banken
Hun geschreeuw wordt als maar luider
Vaders die hun zoons opzwepen
Het…
Avondeten
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.153 Het enige wat ik vrees
Is dat ene moment van de dag
Het hoeft maar 1 beweging te zijn
1 geluid
Of jij staat op
En loopt naar me toe
Een klap
Een schop
Een gil
Geschreeuw teistert mijn oor
Dan ga je weer zitten
En eten we verder...…
Liefde
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.333 Dan zal ik dansen,
Dansen, walsen, zingen, springen,
Springen dwars door het heelal,
Alleen maar om dat ene te vinden,
Vinden wat ik toch nooit vinden zal.…
Boom-stamboom
snelsonnet
3.3 met 43 stemmen
3.355 De ene kenner zegt zelfs: er zijn eiken
Die duizend jaren hebben zien verstrijken,
Een ander echter noemt die schatting fout.
Alleen Irene kan d'r achter komen;
Die kan het gewoon vragen aan de bomen.…
wit satijn
hartenkreet
3.8 met 20 stemmen
1.558 in het diepst van haar hart
ligt ongrijpbaar verlangen
verdriet van een leven
tranen gehuild
geluk ontglipt
haar gesloten handen
dat ene moment
in liefde gekend
waar zacht gefluister
troostende woorden
haar nachten kleurden
in wit satijn…