1130 resultaten.
Nacht
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
537 De zon gaat onder
Een rode gloed over het water
Orde wordt gecreëerd
Een pen schrijft woorden
Met de woorden komt stilte
Een verlichte stilte, voldoende volmaakt
Alles omvattend, bestaande uit niets
Het is nacht, een verlichte nacht…
Smelten
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
125 De septembergloed
ligt op jouw ogen
jaagt de bijen weg
uit mijn hoofd
jouw woorden
lossen op
tot zachte fluisteringen
op mijn warme kussen
maar de gloed smelt me
langzaam weg
en condenseert tijd
in mijn tranen.…
Hoe Venus de ziel beroert
netgedicht
2.8 met 18 stemmen
570 Ster van de avond
liefde straalt in zachte gloed
de ziel ontwaakt zacht
Hoe uitnodigend en verrijkend het is om
Venus waar te nemen als een lichtende ster, waarbij ze in
de vroege avondschemering verschijnt en een zachte gloed verspreidt,
een gloed die zich mengt met verlangen en schoonheid, onzichtbaar doch voelbaar.…
Ik heb mijn hart ú tot een huis gewijd
poëzie
3.5 met 4 stemmen
2.445 O kom, mijn lief, die nog zo verre staat…
'k Verwacht in 't donker ginds uw licht gelaat…
Ik-zelf ben een visioen van nacht en gloed!
O kom, mijn zoete Gloed, mijn sombre Nacht!
't Mysterie is ondoofbaar, - doch ik wacht
Met beving, daar ik eenmaal sterven moet.…
Als de avond is gevallen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.568 stil en sereen en
trekt de nacht haar zwarte kleed
over de aarde heen
alle glans en gloed verdwijnt
dan sluiten we de wereld buiten
en keren ons naar binnen
dromend de nacht voorbij
in een nieuwe morgen
die vanzelf gaat beginnen
en de zon weer schijnt
voor jou en voor mij…
winterhuid
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.578 tastend naar zijn oude geur
en gloed
ben ik in het tere omhulsel
gekropen
en zoek onder zijn zachte
winterhuid beschutting
tegen stil verdriet
koester de rafels van milde
warmte, van ruisende sporen
zo raakbaar nog verweven
in de leegte die hij achterliet…
Nachtmijmering
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.258 De nacht
zingt haar gedachten
in purperen gloed
baart zachte
gele stralen
van de volle maan
streelt
met kille bries
over zilveren huid
en laat duizenden jaren
verstrijken in tijd
voorbij eeuwigheid…
Waarden?
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
689 Gedogen wij slechts
Gedachtengoed
Taal van eerbied
Lang vervlogen
Angst ontsproten uit
Matrieel vermogen
Staal doorboort met
Blauwe gloed
wie vertoont een
Grauwe grimas
de dag ontwaakt
Gestold in bloed.…
De maan
hartenkreet
2.0 met 18 stemmen
3.103 Dunne vingers grijpen om haar heen,
zwarte vegen op gouden gloed
verstikken haar langzaam.
Zij verdraagt, laat begaan.
Nog eenmaal verheft zij zich
en straalt als nooit tevoren.
De strijd is ongelijk
Hoogmoed komt voor de val.…
Het Meesterwerk
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
918 De gloed van de
wervelende Hollandse wolkenvelden
maakt een afdruk in mijn ziel.
Ik zie oude meesters
in de verte nog steeds bezig
het landschap te verfijnen;
Vanuit hun hemelse ateliers
met door God ontworpen kwastjes
schilderen zij het leven!…
Kerstavond
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.628 Het is onder de brug
dat zij plotseling
haar ik ontmoet
er wordt niet gegroet
waar ijzig water wakke
werkelijkheid spiegelt
geeft licht haar gezicht
een wazige gloed
wanhoop oogt waakzaam
als eenzaamheid sluipend
buiten binnen haalt…
De liefde
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
663 Schrijvend
wordt het sterker
vanuit het diepste
van de ziel
hoe zal ik
het verwoorden
datgene
wat mij overviel
van binnenuit,
zo’n warme gloed
die in mij deed ontwaken
dat intens vurige gevoel
zou ik het kunnen raken
in enkel een gedicht,
al was het maar een vonkje
van Uw aanstekelijk licht.…
Spiegelbeeld
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
688 Die blik, die duist`re gloed,
waarin ik mijzelf ontmoet
en duidelijk kan zien
dat er heel diep in mij
nog een vonkje blijheid smeult
dat ooit weer
aanwakkert
misschien...…
POORT VAN DE HERFST
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 De zeilboot vaart 's nachts,
straalt een rossige gloed uit;
thee met beschuit geurt.…
Weerkaatsing
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
524 Was ik maar de weerkaatsing
Van de gloed van de maan
Op het rimpelloze water
Van een oceaan
Dan verdween ik bij zonsopgang
Slapend in de zee
En kwam ik weer tevoorschijn
Met de avond mee
Maar vast denkt ook die weerkaatsing
“Die schepen die langsgaan
Als ik toch eens één van hen was
Dan kon ik hiervandaan.”…
Soms
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
954 Soms zet de zuidelijke zon
de berg in gouden avond gloed
en ‘smorgens vroeg
het dal in zilverwitte damp.
Soms straal ik als de berg,
stijg op als nevel uit het dal,
maar nu is soms voorbij,
nu dat mijn licht verdwenen is.…
Advent
snelsonnet
3.8 met 5 stemmen
839 Ik kon er met verwondering naar kijken:
loof vlamde eerst nog op tot gouden gloed,
werd bruin en viel, ontdaan van bladgroen bloed.
Wat is en was en komt laat tijd ons blijken.
Nu maakt de grond zich op voor stille wake
om later alles nieuw te kunnen maken -…
De bruid zegt:
poëzie
4.0 met 2 stemmen
771 - Is het een lente-gloed
die door me gaat?
Hoe toch uw strak gelaat
me rillen doet...
…’k Voel me zo vreemd, – zo vreemd
bevángen zijn…
Uw stille stemme fleemt
als zoete wijn.…
Ikeadroom
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
918 Ik gleed een microkosmos in
een blauwe wereld, geel van binnen,
ze zei "Wees welkom, voel je thuis
en geef je leven volop ruimte,
ruimte voor een nieuw beginnen
op elke plek, waar je maar wilt
en vraag je af: wat vind je 't leukst,
het leukste om te doen?
het is jouw droom die wij uit laten komen."
Ik keek opzij, of geen 't hoorde,…
Bedachtzaam
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
614 Dat ogen kruisen
mijd ik
zoveel mogelijk
warme gloed
bloost dan immers
rode wangen
als hand dan hand
wil zoeken
doch trillend afwacht
harten blijven zwijgen
zullen lippen dan
ooit spreken met een kus…
meisje met een hondje
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
903 een klein bruin hondje
loopt aan de lijn
hondje loopt en snuffelt
meisje drentelt met hem mee
vaal zonnetje schijnt opeens
op hen beiden
zet ze even in
een vurige gloed
het is me een parmantig stel
die twee……
Gouden tijden
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
556 Samen in de stilte van het weten
kalenderjaren lang
jij en ik
zij snappen het niet
de rode gloed,de beker
een verloren druppel
samengesmolten
je kwam,je ging
gouden tijden
vele gezichten
gekte
naar waarheid geschreven
van hier tot aan de maan en terug…
omkijken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
640 zelfs aan de achterkant
van de zon
waar plaatsen zijn
die onbereikbaar lijken
schijnt altijd nog
die hoopvolle verbeelding,
een kanariegele gloed rond
avondrode vormen
“het is niet anders” zeg je
en dat is ook zo
dus leg ik alle tranen uit mijn hart
in jouw gesterkte handen…
De zon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Haar felle gloed is
nog zichtbaar.
Langzaam, adembenemend neemt zij
afscheid van ons.
Rust die neerdaalt,
het blijft een wonder.
De zee weerspiegelt.
Zonondergang,
elke keer weer
anders.
Foto Cobi Storm…
Dromen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
194 ja, ik ervaar ook een overvloed
van een hemelse gebogen gloed…
Hemelgloed
hartenkreet
2.2 met 20 stemmen
416 Wolken in nachtlicht
hun stille vormen glijden
door een zachte gloed
Onder de bleke gloed
die boven de stad blijft hangen, merk
ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer
nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt.…
28 x G
snelsonnet
4.2 met 13 stemmen
1.224 Goh, geen gepast grootdichterlijke gloed!
Geen goddelijk Gezelliaans geluid
G geeft geregeld geestelijk gemuit:
Gebelgd gezucht, geïrriteerd gemoed
Geen grap, g genereert geheid geschutter
Gelijkertijd grijnst gorgelend gesputter…
De Kracht van Rust
hartenkreet
1.9 met 23 stemmen
1.809 Als rode gloed zich mengt
in wolken zo wit als melk
dan streelt warmte de hemel
sluiten je ogen, voor heel even
Gevoelens van liefde en verlangen
dwalen langzaam af
tot in de kern van je serene hart
voor even, voel ik me zielsverwant…
Dat doet de deur dicht
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
2.015 Door glorieuze gloed, die God hem gaf,
is Stef tot statig stafrijm steeds in staat.
Manmoedig maakt-ie meer dan middelmaat;
een lied met louter eindrijm lijkt hem laf.
- En reeds is regelrecht z'n roer gericht
op stafrijm voor een sinterklaasgedicht.…
avondster
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.432 voel in het verdriet, de pijn
van langzaam gebroken dromen
de eenzaamheid van een hart
gesluierd door de nacht
waar de avondster ontwaakt
haar gloed schenkt aan de doden
dwaallichten vervagen
in de eenzaamheid
het ochtendgrijs
haar wensen verhult
in nevels
nooit doorbroken…