540 resultaten.
Hongersnood
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
640 Het kind met donkere starende ogen,
een hoofd op een lijfje tot op het bot verteerd,
dat al stervend nog naar mij kijkt,
als zegt het:” Och laat me maar ”.
------------…
Verdoofd door corona
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
550 Waar smaakt de sfeer
voorafgaand aan de dood
naar?
Hoe voelt zo'n vlam die
levens onredbaar maakt
met de geur van nat hout?
Vannacht zei hij
dat hij alleen wilde zijn.
Zonder pijn, om te slapen,
met het licht aan.
En hij zei dat hij niet meer
wakker wilde worden.
Ik hing daar.
Half zittend op zijn bedrand.
Plukkend aan zijn…
Een laatste zucht
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
987 Huiverend opkijkend
Dicht bij de dood
Snakkend naar een laatste woord
Zachtjes stervend
Verloren als mens
Delvend naar een laatste wens
Stokkend ademend
Gevangen in een gedicht
Raspend naar een laatste evenwicht
Angstig zwijgend
Vergeten in de tijd
Vergruisd naar een laatste waarheid…
Ontmanteling
netgedicht
3.9 met 31 stemmen
577 Omhelzend de tranen
van een droomloos verleden,
stervend in emotieloze explosie
om herboren te worden in het heden.…
levenslang
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
689 stervende zonnestralen
verlichten vergaan leven
verrijzend uit ‘t schuim
van de deinende oceaan
onder de gele vogel
‘n helderwitte lijkwade
koelruimte en graf
wachten in doodse stilte
verdriet zal nooit wegebben
in dit levenslang verdrinken
cote sauvage bij quiberon…
Onstuimige geesten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
611 Novembermaand al stervend
in bijzonder avondlicht
ontlokt een herfstig diepe toon
nu 't winterse zich neervlijt
in duister en in kou.
Onstuimige geesten
jagen mijn gedachten
vluchtig door 't heelal
als rijkelijk gekleurde bladeren.
Nieuw leven ontstaat
weerspiegeling in evenwicht.…
Mijn betere ik
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
575 We voeren dezelfde strijd
jij en ik
we houden elkaar vast
ik jou en jij mij
en we beseffen allebei
wat niemand weten kan
ik zoek mijn betere ik
omdat jij zegt dat
dat het beste is
de woede die ik voelen kan
jij vindt dat niet oké
jouw pijn is meer dan
ik kan dragen
als niet zo lang geleden
woedt er die onmacht weer
mijn kracht…
Zonnestraal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
541 een glimlach hotsebotselt
door straten en stegen
verandert door weerkaatsing
van mens, plant en dier
hij beroert de stervende
bij zijn laatste zuchten
een minnend paartje
heeft slechts oog voor elkaar
een boom ritselt even
in zijn zacht voorbijgaan
een kind pakt een krijtje
tekent een grote zon…
Stervensgloed
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
551 Het groene bootje
glijdt traag door het meer
tussen bergen purper
Op de oever in 't gele huis
schijnsel van vlammen
rook
geur van turf
Het klotsen van water gerust
smelt de tijd
bergen bootje en huis
in de stervende gloed
van de Ierse schemer
vergleden…
rites de passage
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
507 ver van het
wereldse lawaai
loopt de jongen
met bel en lantaarn naast
de priester door de
donkere velden
naar een stervende
vrouw voor de laatste
sacramenten
de roep van een
kraanvogel breekt
door de duisternis
rites de passage
vergeten beelden
in zwart en wit
het leven de kunst
van schaduw en licht…
hoop
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
642 het spookschip genaamd de wereld
zeilt door zwarte oneindigheid
kapiteins oreren op de brug
dol ijlend van koorts naar meer
machthebbers in witte verblijven
overvol narrenschip vol hongerigen
naar brood en een menswaardig bestaan
droeve broosheid van stervende kinderen
klauwend in het ruim tussen de ratten
stervend in stinkende walmen van…
de dood mijn honger krijgt
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
2.569 het stormt
maar binnenin
is het windstil
wolken stuiven
stervend door de lucht
gejaagd en zonder wil
het is de rust die
aan me vreet terwijl
ik buiten chaos weet
niets kan me meer beroeren
ik kan alleen het leven voeren
tot de dood mijn honger krijgt
en mij dan prijst in alles
wat er is gebeurd, ga liggen wind
je hebt nu lang…
Kreunende handen
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.178 In verlaten vlaktes
verliest de eenzaamheid
haar verzwolgen echo
Verloren in stervende ogen
ontstaat er uit haar tranen
een ontzaglijke stilte
In schamende nachten
verspreidt zich
haar donkere vrees
Kolkende schreeuwen
druppelen door haar vingers naar
een langzaam einde
In harde tranen
sluipt de dood in
haar kreunende handen…
U bent nog net op tijd
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
715 Steeds verder
vouwt het lichaam zich
tot foetus
totdat het leven
stervend haar verlaat
ontvouwen wordt ze
weggedragen
en met gevouwen handen
nagestaard
die ooit mijn liefste
in zich droeg,
ze is voorbij
maar niet voorgoed
want ze ging vol vertrouwen;
genade bleek genoeg.…
In volheid gedompeld
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
660 ik voel het zachte
van stilgevallen blaren
waar onder een tapijt
van vergankelijke kleuren
het rusten is begonnen
en mijn ziel zich
al stervende bereidt
op een mogelijk baren
tussen het grijs van boven
en de melange van benee
voel ik me even zo heel
opgenomen
in een immense zee
alsof ik mezelf
met al het zijnde deel…
In vreemde stilte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
547 Het dwarrelt
bladeren
in bonte kleuren
eindigend in zwarte
tonen
zwaar van regen
stervend in
modderpoelen
onder blauwe lucht
En neigend naar grijs
kruipt dan schemer
in een vreemde stilte
dreigend door de straat
naderbij
koude meeslepend
van alle kanten
haasten mensen zich naar huis
huiverend…
Je raakt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
784 Als in een droom
vervaag je stervend
op haar huid.
Te luchtig in hunkering
het moment voorbij...!…
Angst
poëzie
3.4 met 22 stemmen
4.501 Zijn zoele adem lekt mijn hand
Als een stervend zwaarmoedig beest,
Hij lekt mijn nevelig verstand -
Het is geweest - geweest!
't Is of over mijn handen en
Mijn lege hersenen en aan
Mijn weke hart twee vleugelen
Langzaam te zamen slaan!…
Nooit geleefd
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
916 Hier, op het bruine asfalt
Stervend en alleen
Achtergelaten door de wereld
Die waziger wordt om hem heen.
Zijn leven werd hem ontnomen
En liggend hier zo alleen.
Denkend; ik heb nooit echt geleefd
En met die gedachten
Gaat hij heen.…
Metronomisch
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
445 de lege stoel oogt zo gretig
in de langzame schemer
die de dag weg zal wuiven
met een stervend gerommel
ik ben volgzaam als een
eend in het eerste levenslicht
denkend aan jouw eenzame
reis over gekalkte wegen
alles herhaalt zich, ofschoon
niets bij hetzelfde blijft
alleen de wegen blijven vlak
mijn wandeling Moderato…
meervoudig sterven
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
608 gejammer van stervende takken
nachten vol regen
spiegels en luchten
niets ontsnapt aan
het geluid
het tast zintuigen aan
het slokt wolken op en het levende
zie ik verdwijnen
zal een vogel nog zingen
tussen schaduw en schors?
ik treur om gehavende nerven
het breken door ongevraagde winters
en van daaruit in eigen handen…
bestaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
520 de taaie vlieren
stervende stakkerds
meer dood dan levend
buigen zich naar het
land om de zoute
zeewinden langs de
kust te trotseren
geharde judasoren
verteren het hout van
de geplaagde vlieren
om bij vrieskou even
te verschralen en zich
in betere tijden vol
te zuigen met vocht
alles buigt onder
het gewicht van
het verraad…
dagen van eenzaamheid
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
644 op tafel de
afgesneden bloem
stervend in een blauwe vaas
in de brief de afwijzing
tussen ongeschreven
regels door
in de arena het
tergend trage sterven
van een dier
onder de rivier
de onzichtbare bedding
die het water draagt
in de vallei
de echo’s en schaduwen
van de doden
het is de tijd die tot
stilstand komt als de…
Stervende natuur voor de nomaden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
301 Champagne valt vaak slecht
tijdens het lunchen met de moraalbaron
maar het pluche is zacht en ijdel
met de intimiteit van een dichter
in een woonkamer van de stad
is het nauwelijks voor te stellen
de stervende natuur voor de nomaden
is overal zichtbaar langs wandelpaden
vluchtroutes om de dans te ontspringen
zijn er niet, het leven is…
Winter
gedicht
3.0 met 48 stemmen
18.034 Hoe winter weerloos is
voor alles wat verdwijnt
en zichtbaar blijft:
de voetstap van de jager,
de stervende sneeuw,
het eeuwig brekende water.
Hoe winter zwijgzaam is
en weifelt in jouw blik.
Hoe ik.
--------------------------------------------------
Uit: 'Volmaakte aanwezigheid, volmaakt gemis' 2000.…
Zwijgen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
718 De vogel vliegt tegen de wachtende maan
verliest de vleugels stervend op het trottoir.
Hij die met gebogen tranen knielt en herinnert
De huizen zwijgen, het is al laat.…
a dreaming dance
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.158 mijn vingers missen
het strelend raken
ogen staren ver
van mij weg
zoekend naar
jouw tranen
geen woord verlaat
mijn mond
want al wat ik zeg
zweeft door stervende
eikenlanen
of draait slechts in mijn
nabijheid rond
daarom stuur ik
je een wens;
i am still here
in a dreaming dance…
ik, als zuigende minnaar
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
1.132 ik zuig immer
zacht en traag
van het zoete bloed
zeg maar gerust,
óók liefdevol
zoals dat slechts
een echte minnaar doet
het is echter zo,
zucht de
stervende vlo
dat mijn tijd van
heengaan
is gekomen
steeds meer
tref ik de verzuurde mens
toen ik aan jou
was begonnen
wist ik het zeker
het chagrijn
is niet meer…
Melancholoe
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
523 als vurige symbolen
van een stervende zomer
vallen rode en goudgele bladeren
als een laatste glorieuze zonnebundel
in de richting van de winter
bracht de zomer opwinding
de herfst lijkt altijd
rust te brengen
het vallend blad
vormt een warm tapijt
voor al wat leeft, groeit en bloeit
onder moeder aarde
als een warme deken…
Zij dansten stilte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 het koor zong rood
zakte langzaam weg
het orkest speelde
de blauwe symfonie
hij dirigeerde
met vriendelijke lach
rechtlijnig de kleuren
in flarden muziek
het applaus
was dood hout
met koperen echo’s
stervend in groen
alleen het publiek
viel uit de toon
zij dansten stilte
in de coulissen van hun geest…