310 resultaten.
Het lijkt 'n raadsel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
473 het brein speelt 'n vals spel
de uitputtingsslag ontloken
dagen verruild voor nachten
sinds slaap uit logeren ging
het grote malen gestart
geen begin noch eind
kleuren alle dagen grijs
en vervaagt de scherptediepte
wandelend door dagen
die niet meer de hare zijn
nauwelijks meer waarnemend
verdort zij langzaam…
Van waarheid en werkelijkheid
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
620 Waar wij dichters menen de waarheid
Tot op het bot te ontleden als wij
Onze gedichten schrijven,
Komt het niet zelden voor
Dat wij de waarheid beschrijven
Zoals wij die waarnemen -
Of wij daarmee ook
De werkelijkheid treffen
Valt nog maar te bezien:
We beschrijven haar immers
Zoals wij onze werkelijkheid zien…
Levenswandel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
543 Balanserend over smalle pad van het leven
Zoekend naar vaste grond en steun
Gaan we voetstap dagelijks verder
Langs rivieren, rotsen of ravijn
Bij voor of tegenspoed
Zo nu en dan dwalend, dan zeker wetend
Waarnemend de bermen van het pad
Struikelend of mijden de kuilen
Volgend de richting naar één doel
Naar het eind, de horizon.…
grosso modo
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
437 wat ligt aantoonbaar aan eigen
waarneming ten grondslag
en hoe lang is een breedtecirkel
als je verder dan armlengte kijkt
door de bank genomen, in het
midden van grenzeloos, tijdelijk
onbestaanbaar voor zover de
verte reikt buiten mededinging
met kop en schouders maar niet
bovengemiddeld, wel altijd uniek
wat blijft is nadrukkelijk…
Stadsboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4 Groen blad in de wind
grijze muren in herfstlicht
wortels in de grond
Hier tussen de muren
van steen en asfalt staat een boom
die de adem van de straten bewaakt. Zijn brede takken
reiken naar het wisselende licht, een rustpunt dat de dag overspant.
Onder de kruin ontstaat
een zachte omslag, waar schaduw en
zon zich vloeiend vermengen.…
Verdedigingsgrijs
gedicht
2.9 met 19 stemmen
7.472 Dag amper aan de supermarkt ontsnapt,
Verdedigingsgrijs, de allernatuurlijkste kleur.
Leven een quaestie van ondergeluk.
Eten
een krachttoer, een krachtmeting.
De ziel
als een hond met een kunstgebit,
gevangen in de draaideur van een warenhuis.
Een hoog aan de gevel gekleefd
een handvol bejaarde hangjongeren.
In de bomen enkele nagesynchroniseerde…
Honden, katten en mensen zijn groot
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
508 Wat mensen verloren hebben,
hebben honden en katten behouden.
Het is één van de redenen waarom.
Het is de oorzaak van het feit,
waarom mensen van dieren houden.
Wat mensen verloren hebben,
geven katten en honden ons terug.
Tenminste,
wanneer we voor hen open staan.
Ze leren ons aandachtig kijken.
Wat mensen zinloos verloren hebben,
leren…
Levenslang zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
412 Dromen doe ik. Kijken. Zien!
Ik zie me door straten lopen,
zoals ook de tijd dat doet.
Een waarnemer ben ik,
die getuigen moet.
Een getuige ben ik,
die het leven ziet.
Een dichter.
Dichtbij nu.
Hij ziet hoe hij geboren wordt.
Hij ziet zijn moeder baren.
Hij ziet haar droef verdriet,
toen zij sterven moest,
en hem verliet.
Hij ziet…
Vrij worden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
648 We kunnen ons voorstellen,
dat mensen als wolken drijven.
Dat we afzonderlijke wolken zijn.
We kunnen bewustzijn ervaren.
Dat we de heldere hemel zijn.
Dat we wolken kunnen zien.
Mensen die werkelijk beseffen,
dat ze wolken en hemel zijn,
kunnen bewust kiezen.
Ervaren liefde.
Worden vrij.…
[ Objectief zijn is ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Objectief zijn is
gemakkelijk, niet zo eng --
als subjectief zijn.…
[ Zie ik de boom zelf ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
409 Zie ik de boom zelf
nog wel of herinner ik --
me het beeld ervan?…
[ Om iets echt te zien ]
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
431 Om iets echt te zien
moet je met al je aandacht --
er net naast kijken.…
Lentebode
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
344 Winter is voorbij
tussen takken van een boom
verschijnt de vink weer…
Langzaam kijken
netgedicht
2.6 met 32 stemmen
1.259 Kleine opening
licht wacht tot ik echt waarneem
en blijft even stil
Hoe ik kijk naar de wereld,
door een kleine opening waarin licht
zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke
vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan.…
Wat blijft in het voorbijgaan
hartenkreet
2.2 met 6 stemmen
491 Wolken drijven weg
langs de stille hemelrand
wind zonder gewicht
Wolken glijden voorbij
als zachte gedachten, licht in hun
beweging, open in hun stilte. Ik voel hoe mijn
binnenwereld meeschuift, zonder iets te moeten vasthouden.
Soms hangen ze laag,
bijna tastbaar, een zachte herinnering
aan kwetsbaarheid. Ik lees hun fijngevoelige, pure…
Wanneer het onweert
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
515 Dichte wolkenlaag
bladeren keren zich om
vogels zonder stem
Lucht zakt dichter op
de daken neer, een matte glans op
ramen zonder stem. De wind schuift langs als
iemand die niet blijft, maar wel iets achterlaat wat ik herken.
Een droge smaak van
ijzer op mijn tong, de straat ligt
strak gespannen als een snaar. Een fietsbel
tikt nog…
Verzengend
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
317 Zon hoog in de lucht
bomen en stad verstillen
licht laat alles staan
Onder de verzengende
zon van de middag wordt elke indruk
een langzame stroom die door mij heen beweegt,
een heldere stilte waarin het zinderende licht zich dieper nestelt.
Ik hoef niet verder dan
de plaats waar mijn adem mij vindt,
waar koele schaduw zich geleidelijk…
Hemelgloed
hartenkreet
2.2 met 20 stemmen
416 Wolken in nachtlicht
hun stille vormen glijden
door een zachte gloed
Onder de bleke gloed
die boven de stad blijft hangen, merk
ik hoe het nachtlicht zich langzaam in mijn kamer
nestelt en mijn verlangen naar stilte een dunne rand krijgt.
De wolken dragen het
restlicht van een wereld die niet
slaapt, terwijl ik probeer te verdwijnen…
Waar de maan mij terugziet
hartenkreet
1.4 met 9 stemmen
262 De wereld ademt in zachte
vertraging rondom mij: elk detail lijkt net
niet volledig te willen verschijnen en toch draagt alles
een stille uitnodiging in zich om voorbij het directe te leren waarnemen.…
Wanneer de tijd vertraagt
hartenkreet
2.0 met 10 stemmen
181 Een trage wind draagt
hem verder, terwijl een fijne
beweging in mijn waarneming achterblijft,
een resonantie die mijn zintuigen zachter afstemt.
En als hij oplost in het
hoge groen, blijft het wijde veld
nog aanwezig in mij, alsof zijn vlucht zich
heeft verweven met de beweging van mijn adem.…
Zomeravond
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
186 Zomeravond -
een trilling blijft achter
in het hoge gras
In het vroege zomerlicht
dat zich zonder haast over het veld
ontvouwt, merk ik hoe de warmte in dunne lagen
ademt en mijn huid herinnert aan een eenvoud die ik bijna vergat.
Wanneer de middag zich
als een zachte sluier rond de bomen legt,
voel ik hoe het landschap in heldere tekens…
vreselijk die knutten
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.091 vrouwtjes ongehoord
zoals die prikken
nooit zoemen ze zwijgen
ontiegelijk gemeen
zoals dat geteisem boort
ze zijn zo duivels klein
dat ik uitvergroot
pas echt waarneem
hoe harig vol venijn
die monsters me bedreigen
waarachtig van kop
tot teen maar op één ding ingesteld
en dat is mijn bloed zuigen
niks natuur dat is geweld…
Een tegenover
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
548 Ver voorbij aan wat ik zie
weet jij, kijk jij voor mij
een zien niet zoals
ik ooit waarnemen zal maar
vol beweeglijke bewogenheid
zo nabij als jij, zo kan
ik nooit bij mezelf komen
De spiegel van mijn ziel
is in jou handen
hou die maar vast voor mij
zal nooit in scherven vallen
je fluistert en luistert
naar mijn diepste zijn
zo ben jij…
over een zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
636 altijd als zij spreekt
met een ander pseudoniem
lacht een lichtstraal subliem
ultiem intiem
wij leven immers nog
in dit jaar genaamd tweeduizend en tien
wij zijn pelgrims die reizen over de zee van lucht
zoeken de singnalen op onze weg
die allang geschreven staan
gelijk aan een zucht
als ik in je ogen
bewegingen waarneem
dan zijn is…
Beschreven blad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Ongerept is de
Bladzij van mijn
Leven al lang
Niet meer -
Overal waarneembaar
Punten, putten
En butsen die
Mijn kant op
Kwamen in de tijd
En onrepareerbaar bleken
Telkens als de zware
Storm was geweken
Achterlatend de sporen
Van beschadiging door
Alles en door
Alleman en Jan -
Een beschreven blad
Ben ik nu, en met…
Aanvechtbaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Jij hebt je waarheid
Zoals ik de mijne heb
We praten over exact hetzelfde
En toch liggen onze waarheden
Mijlen ver uit elkaar -
De kunst is nu hoe we
De kloof tussen onze
Waarnemingen kunnen dichten,
De scherpe randen kunnen verzachten -
Alleen dan kunnen wij elkaars
Standpunt in vrede aanvaarden,
Veel beter nog dan we dachten…
Zonder dood en tijdgevoel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
505 midden in een
licht verhaal
wordt het mij
zwaar te moede
verander ik in een
met droefheid
belast persoon
voelde het gaan
tot in de extensies
van mijn lijf en
aards bestaan
waar alles om mij
heen tot grijze
steen verworden is
de transsubstantiatie
was algemeen dat
kon ik met eigen ogen
uitstekend waarnemen
mijn verhaal stokt…
Overnachten
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
793 Verdoofd lig ik, genegeerd door het waarnemen,
mij thuis voelend in vergane momenten, beleef
ik voor de zoveelste keer een déja vu in bed.
Ik ben een eenheid, verenigd in twee delen,
zoals een droom en zijn werkelijkheid,
die elkaar voortdurend in de weg lopen.…
Vol bewondering
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
667 met geoefende vingers
schrijf je levende letters op gevoel
die tussen zon en maan zwieren
bij het maartse lentelicht
gouden zonnestralen vallen
op vers wuivend zacht groengras
deze waarneembare realiteit
geeft nieuwe levenskracht
rijpt tot ontplooiing
gedurende het groeiseizoen
raak je vol bewondering geïnspireerd
door de pracht van…
Deden er het zwijgen toe
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
443 Naast elkaar,
Met elkaar,
Samen zo lang
Al, die elkaar
Woordeloos verstaan,
Een blik is genoeg
Een wenkbrauw die
Nauw'lijks waarneembaar
Beweegt, genoeg voor
Jou om mijn antwoord
Al te weten
Op de vraag die
Je nog niet eens
Gesteld hebt -
Ik zwijg, jij
Zwijgt terug
In liefde doen
Wij er het zwijgen toe,
Onze liefde…