1969 resultaten.
Lach om kennis
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
407 Ik lach om alle kennis die
de mensheid heeft vergaard,
het stelt niets voor, want
de ratio sluit verlichting
uit, evenals genotszucht.
Ik heb eeuwen gedaan om onder
de driedubbele rokken van een
Spaanse schoonheid mijn ziel
op te hemelen en mijn ruwe
lichaam in de waagschaal te
gooien als oude lompen.
Ik slikte haar intieme sappen…
in spiegelschrift - voor Amanda
netgedicht
3.8 met 36 stemmen
903 de zee vertelt van zoveel
maar vooral van het doorzichtig vliegen
van het onbenoembare en het raakbare dat alle liefde in zich draagt
en meer dan dat
het meest vervullende - meeslepende - haast onbereikbare
het grootse - slechts te bevatten
door hen die aangeraakt werden
in diepten en hoogten
hoger en onstuimiger dan de golven…
De Vrouw op mijn Schoorsteen
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.736 Mevrouw, ik groet u en uw hoed met pluimen.
Uw krullen vallen goed, u glimlacht wulps en teer:
tegen wie? tegen mij? of tegen een mijnheer
in droom, die langvoorheen de slaaf was van uw luimen?
'k Begrijp u zeer: men kan geen droom verzuimen
in uw bestaan, broos als een pauwenveer.
En toch, uw borsten van biscuit zijn meer en meer
als rotsen…
Engelen in het oosterhout
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
654 Morgen zie ik engelen
In het oosterhout
Zij worden op doeken gedragen
Herken ik dan de eenvoud
Van enkel zwijgende vrouwen
Uit mijn verbeeldende lagen
Zij omarmen mij zonder te raken
Verwarmen met open ogen
In licht waarvan de dichter
Woorden wil maken
Zij spreekt
Oorspronkelijk
In galmen van gewelven
Ik luister en droom
Overbrug haar…
Droom van een Schildpad
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
2.271 Ze staan stil hier voor de vrede
komen langzaam dichterbij
als nieuwe keizers van de wereld
achter westelijke bergen
niemand kent er nog hun naam
zoals zij tijdenlang verscholen
hier bestaan in hun lichtvoetigheid
in dans voor klokkentorens
Achter westelijke bergen
hoor ik trommels harder slaan
als iets van antwoord op hun roepen
spindauw…
In het uur U
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
548 ( Anima Mundi )
Zij danst op paden
zo ruw en smal
als kronkelwegen
in het ware leven
Door berg en dal
zal zij zich waden
door wind en kou
kan zij trotseren
er pas aan geven
Ook na de val
wil zij niet rusten
op zand en zee
aan verre kusten
misschien voor later
maar niet voor nu
Dan, in ‘t uur U
is zij nog wakend
de dood genakend…
Universum
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
728 De maan gaat krimpen
goudgeel kleurt zwart
het licht wordt getemperd.
Versluiering van zonnetijd
die lichtjaren niet hindert
het is een oneindige passage.
Stille verwondering over
het onmetelijk universum
waar mijn ogen naar reiken.
Me dan afvraag is daar ook
leven zoals wij dat kennen
hier in ons aardse bestaan.…
Als door een engel aangeraakt
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
595 Als aardse engelen
richten zij hun hemel tot ons
in een nachtelijk blauw
Hun woorden zijn als stuifmeel
dwarrelend op bloemenhartjes
voorbij een diepe winterkou
Door hun aanraking schenken zij het heilzame,
het wonder met sterrenlichtjes
in zacht kleurige ogen
Hun handen zijn als pleisters
op onze wonden
als het balsem der mededogen…
Hoe alles ons gegeven is...
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
526 Hoe alles ons gegeven is,
al is het nu geen lichte dag,
geen dag vol zon en warmte
maar nevel overal en
heimwee in de trage uren.
Toch worden wij gedragen,
door arendsvleugels opgetild
tot waar we zelf gaan vliegen
en anderen dit leren.
Hoe alles ons gegeven is,
al blijft er duisternis en dood,
vergankelijkheid en nevel.
Herinner je…
Christusvrouw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 (voor Bettina Rheims, kunstfotografe)
Je foto van een jonge vrouw aan het kruis
wekte de woede op van domme mannen
die denken dat Jezus enkel een man was
maar daar heb jij een appeltje mee geschild
Eva's appel was nog lang niet op
ook zoiets
alsof Adam geen trek had
want Christus was net zo goed een vrouw
omdat het lijden ophemelen typisch…
In volheid gedompeld
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
660 ik voel het zachte
van stilgevallen blaren
waar onder een tapijt
van vergankelijke kleuren
het rusten is begonnen
en mijn ziel zich
al stervende bereidt
op een mogelijk baren
tussen het grijs van boven
en de melange van benee
voel ik me even zo heel
opgenomen
in een immense zee
alsof ik mezelf
met al het zijnde deel…
zoals het toen begon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
553 als de dag de einder naakt
de laatste groeten van de zon
aan mij gericht wat harten raakt
en in het felle tegenlicht
het zichtbaar wordt
wat eens verloren ging
in schaamteloos evenwicht
zoals het toen begon
dan belooft de nacht
zacht fluisterend dat
de vroege ochtend wacht
en droom ik weg
al luisterend…
Vogelvrij
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
703 De vogel is vrij,
de wind is blij.
Het is een minnespel
tussen deze twee geliefden.
Zoals de wind de vleugels
van de vogel streelt.
En de vogel erop vertrouwt
dat de wind haar draagt.
Dat kan alleen maar liefde zijn!…
De taal van de liefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
739 Luister naar de liefde in je hart,
die elke keer aan komt kloppen
in een woordloos komen en gaan.
Zij spreekt duidelijke taal,
waar woorden alleen niet toereikend zijn
dat mede te delen,
maar waartoe een gebaar van liefde,
zoals het kloppen van een mensenhart,
in staat is.…
Als het licht mijn ogen raakt
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
608 Houd mijn geheim
diep in de kern verborgen
en verlies het niet
aan de zondvloed op het nachtelijk uur
die grilliger is dan het kronkelen
van de rups
Het is een geeuw der natuur
die de waarheid in een zee
van liefde dompelt
dat schreeuwt en overrompelt
en dan weer heelt
Houd mijn vlam wakend
in de geisers van de geest
en smeed…
Kosmose
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
481 In de kraamkamer
met onbeperkt zicht
ziet een wereld
het levenslicht
en huilt zilte zonnen
Aan het front
stranden
warme klanken
ondergronds
in geluidsdichte kisten
Er zitten sloten op
oneindigheid
liegt de maan
in de waan
een sloopkogel te zijn…
De mist is opgetrokken, toch?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
578 De vliegtuigen
vliegen weer
De auto’s
rijden weer
de trein
heeft geen
vertraging meer.
De mist
is opgetrokken
De mist in
mijn hoofd
is nog steeds
aanwezig,
Dus vliegen
mijn gedachten
met een noodgang
over de rails
van
mijn leven…
geen titel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 kijk aan
de Nephilim
zij hebben de aarde
waar zij eens waren
verlaten,
ik ook
er zijn er twee van mij
daar en hier
opgeteld vier
celdeling was aanvang
een unificatie evident
treurnis?
nee!
onuitputtelijke potenties
wij keren terug
groots, schitterend
al omvattend licht van liefde!…
IN HET TIJDLOOS EINDE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
647 Toen de zon over de einder gleed
gleden plots tranen van mijn ogen
Ik, die zo onder het eenzaam leed
zou hier niet langer wezen mogen
Terwijl zachte tinten verkleurden
braken er duizenden zonnestralen
Mijn ogen, die al zolang treurden
wensten dat God mij kwam halen
Toen ‘t stil achter de einder stierf
week toch ’t eenzaam niet van mij…
Eigen vuur
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
575 De kruin open als een bloemkelk
de huid die naadloos aansluit
op het drumvel van het heelal
draagt de huivering van verre
langs de ruggengraat
van de melkweg
een supernova barst extase
en achter deze façade
onbegrijpelijk
het brandgat van de schepping
het doorgronden te gronde
aan eigen vuur.…
cluedo
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
537 een oneindige vlakte
hier en daar een struikje,
rotsblok
er stroomt een beekje meanderend
in één van zijn lussen
een lege fauteuil
plompverloren neergezet
de zon schijnt
een zwoel briesje kietelt receptoren
op het bijzettafeltje
een asbak en een glas cognac
halfvol
op de grond een manuscript
onaf
de gsm met een open smsje
ligt aan de…
Paradijs op aarde, of?
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
750 Als het paradijs nou op aarde is,
waarom willen we dan naar de hemel?
Toen de aarde werd geschapen,
waren daar Adam en Eva, in het paradijs,
dat paradijs was dus op aarde,
terwijl iedereen blijft zeggen: als je doodgaat,
ga je naar het paradijs!
Het paradijs is in de hemel,
maar het kan toch niet zo zijn,
dat er twee paradijzen zijn…
Als rode draad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 ik zoek de tijd
in kleine uren
ver van gaan en komen
in hetzelfde huis
waar naast rust en stilte
ook mijn dromen wonen
en seconden eeuwigheden
tikken als mijn blikken
buiten de dimensies treden
waar het aardse heden
slechts als rode draad
in het verleden zichtbaar wordt
die ik moet grijpen
bij mijn beladen terugkeer
uit immense…
mythe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 Pegasus en de Hippocrene
wat meer heeft een dichter nodig?
het water brengt ons in vervoering
alle andere muzen verbleken
hoe graag verwijl ik aan uw oever
en zie de sagen één voor één
een onuitputtelijke bron
voor mijn zusters, broeders en mij
ik schep graag mijn eigen mythe
dat staat een denker vrij,
hoe een Venus herrijst en sterft…
Opeens was het weg...
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
735 Mijn schoenen waren de zee
en m'n voeten de boten,
Ze fietsten samen in het prille ochtendrood,
De zoete zee deinde op en neer,
Het water klotste over de boten heen,
Maar toen ik omhoog keek,
Was de blauwe zee verdwenen.…
schimmenrijk
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
448 Al eons lang wandel ik
Over paden, door mensen niet betreden
Mijmer wat voor mij uit
Sla mijn boek open en bepaal
Aan u, lezer, die dit betreft:
Uw dagen zijn geteld
Maar ik ben, voor de juiste prijs,
Om te kopen…
De tijdsspanne van een mensenleven
Heb ik ingekort om de opbrengst
Te vergroten…
Mijn schimmen, hier om mij heen
Zijn bloeddorstig…
Verleiding
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
515 Mens, ik ben goed geluimd
Mijn lust tot zingen heeft vandaag de overhand
Ik zing van heldhaftige grote daden
Maar ook van kleine victories
Ik zing van verlangen en hoop
Ik verleid u, zoals de Lorelei
Zij hoog op de rots daar in de bocht,
Ik naast u, in u, met u…
Een betovering die moeilijk te breken is,
Een les geleerd van de Sirenen…
Alle schatten zijn verborgen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
636 “ Wij leven bij de gratie van al het andere “.
De bladnerf heeft zich gebogen
waar het blad de boom ontkleedt
van herfst naar winter
In de splinter van de tijd
telt elke tranende oogopslag
als een geboorte in de eeuwigheid
Het licht spreidt zich
in een schijnbaar genadeloze
catharsis, onontkoombaar
Ongenaakbaar richt het zich…
geen titel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
464 tussenkomst van Ma’at was nodig
om mijn schellen te verwijderen
dan is de wereld niet zo hij bleek
en ik weet niet wat ik weet
zie alles maar kijk niet
spreek de woorden met de mond dicht
deze werkelijkheid is niet de mijne!
een lucide speling van het lot
laat mij een ander leven leven
brandhaarden pijnigen mijn zicht,
verlos mij van dit zien…
geen titel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
453 als geesten bij Dickens
is mijn kroost op pad
bij tijd en wijle,
wanneer de klok twaalf slaat
bezoeken zij mij nog eens
ondraagbare zware ketens
vergezellen hen,
de last van hun verleden
toch verlenen zij mij
een status, onaantastbaar
als mens die leeft, uniek
met bagage, maar wie heeft die niet?
de verleiding het venster uit te stappen…