2616 resultaten.
de Woensdagmens (IV)
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
1.222 Opdat in vele verzuurde zielen
weer povere sporen van liefde
ontvlammen kunnen... tot men
eindelijk onbevangen ademen kan:
corruptie wacht de strop!…
In de zomer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
507 blad wentelt zich nog even
in het licht dat bij de avond past
dat het zwaarwichtig is en droog
verlangt te vliegen, steel losgeraakt
van de boom die goedmoedig wuift
de overige bomen buigen
Het land dat naar het blad verlangt
naar elke nerf en mogelijke kleur
Op het water leest een vis de toekomst
van het blad die beschreven staat
in sporen…
In vlammend samenzijn
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
486 nog laait poëtisch vuur
en tatoeëert succes
in helder rood je ziel
jij geeft jezelf
kwetsbaar bloot
in vlammend samenzijn
maar wie voelt dadelijk
weer de pijn als stilte smeekt
om rust en even eenzaam zijn
omdat jij je sporen weer
moet vinden in het wad weg van
hectiek en bulderend gelach
niets is vergaan
want onder grijze as…
Mijmering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 Uit handen geregen
tussen dromende vingers gegleden:
verdwenen kinderstemmen, ergens toegedekt
zonder spoor, zonder zerk, zonder treuren
alleen stilte begrenst
Door reuzelende bladeren dievelings
Over het mos geslopen
En gestopt door droge dennennaalden.…
Als zij haar ogen sluit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
558 hoort zij de zachte klop
maar weet van geen pas
geen fiat geen poort
Hier entert iemand die
niet om welkom vraagt
en vrij van zin en ding
ook buiten binnen staat
De djinn die ontastbaar
door haar nachten slentert
en haar liefde dumpt in
een cirkel zonder center
Uit dood keert zij weer
naar stad, huis, lijf naar
het hart leidt het spoor…
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Achter het stervend licht
- hinkend tussen losse sporen -
dwaalt een levensloop van
aangespoelde eenzaamheid.
Onuitgesproken woorden
waaien langs de einder
mee met golven, meeuwen
en een eeuwigheid in gedachten.…
Strijklicht over Noord-Beveland
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
575 Droombeelden worden scheppend waar,
stilstand komt in beweging,
sporen openen wat dicht,
nodigen tot verbeelding.
Bezoekers volgen gericht
de voetdruk naar beleving,
vormtaal spreekt in Zeelands licht.…
Adem warmte in woorden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
505 ik heb gewikt
en gewogen
kijkend van
beneden naar boven
nog maskeer ik
mijn onzekerheid
adem warmte in woorden
die niemand wil horen
kleur zinnen
die ego’s nooit
zullen beminnen ondanks
hun bekende edelmoedigheid
heb vaak op
op lange tenen getrapt
in het spoor bijster zijn
maar zonder opzettelijk venijn
open treed ik naar buiten…
onhoorbaar
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
650 het mannetje van
de tijd poetst met
ijverige preciesie
de minuten uit
we kruipen door
het oog van de naald
met man en macht
kijken we weg zo
weids mogelijk weg
langs het witte spoor
van kiezelstenen zien we
het zonovergoten kind
het neemt ons bij
de hand naar
het stromende water
op die helverlichte
dag leggen we
de maskers…
Afzien in de Afrikaanse hitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
836 slechts een gekleurd dundoek verhult
haar lange slanke lijf
zonnestralen dringen door tot op haar huid
blote voeten laten sporen na op het hete zand
een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan
haar linkerhand
op haar hoofd balanceert een waterkruik
ze valt me op door haar fraaie ranke figuur
donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan…
Als toen.
poëzie
3.8 met 6 stemmen
970 In 't voetpad de zandige sporen
van 't karrenwiel, breed en zo diep;
ver over de velden de toren
een wachter en toch of hij sliep.
In greppels het geelbruine water
al wazig van 't kiemende groen....
de wilgen, de velden, het water,
de zon en de wind - zoals toen.…
Het niemendalletje
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
498 juist jij
kunt zo fijntjes
erotiserend
de lijntjes
ophangen van
het niemendalletje
als voorspel
tot een ultieme
apotheose
we spiegelden
elkaar kwijt
in de subtiliteit
waarmee jij
me raakte
weerhaakte in
beteugelde lust
mij de sporen gaf
zonder rust
we schemerden
in de warme gloed
waar het leven
nog zinderde in
volmaakte eenheid…
Het diffuse licht
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
515 waar mijn pad
altijd begaanbaar was
scherpen nu keien
de rest is spiegelglad
sporen van
mijn lange leven
zijn verdwenen
angst bepaalt de stap
dikke mist omringt
mij met stilte
het diffuse licht maakt
iedere richting ongewis
ik mis je hand
de compromissen die
wij altijd sloten als
we weer waren gestrand
zonder schaduw
zal…
Magie van leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
431 natuurlijk
zweefde jij niet
wel dansten je
voetafdrukken
op het zand
in een choreografie
van zee en een
warme zomerdag
die golfjes transparant
het strand opbracht
waar zij
en passant
de sporen wisten
van wandelaars en
mensen aan de kant
je hebt de ruimte
waar jij zeegezichten
schrijft tot mystiek decor
verheven ook schepping…
Een nieuwe dag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
522 Gekomen uit dalen
genietend van vrijheden
zag ze door de sporen
van de schaduwen
de getekende lijnen
helder zichtbaar
voor haar gezicht.
Even keek ze naar
de geworden patronen
en zag ze,
dat de structuren
van toen
de fundamenten
van later werden.…
De Djinn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 Ons grote lichaam heeft geen gezicht
niemand ziet dat wij het zijn
het is kerosine
de Djinn die ons alles brengt
met een onzichtbaar spoor
van vernieling
voetafdrukken die plattrapten
indeukten en verzuurden
allemaal voor ons
Ik verschans me in mijn huis
vol oude spullen, gerepareerd
met liefde die geen dierenleed eet
Dag vogels,…
Een onvoorziene nacht?
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
381 Verlaten dier, treedt
uit een donkere schaduw,
wat ligt je nog
te mijmeren hier,
er is brood, je spelen,
ga, loop niet in dood
spoor mij jezelf achterna,
je verlangen in te dammen
tot schrander dier, wat doe
je nog hier, het is om even
hoe je mag heten, of
hoe ik je kan strelen,
om alle dromen met
je te delen, de zwakheid
van je…
Green on red
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
553 Koppel-teken
Liefde trekt sporen
mijn hart timmert aan de weg
zaagsel van weemoed.
Red haiku
Blote klaprozen
dansen in de zomernacht
traag en onstuimig.
Zevende hemel
Strijkend langs haar dij
tot aan haar roze plooien
ik voel nattigheid.…
Fluweelde zacht
netgedicht
4.9 met 29 stemmen
461 je lach
fluweelde zacht in
tegendraadse vleug
zij lichtte op uit
het nog donkere
van aangeleerde deugd
liet sporen na in
het ooit onbetreden
nog egale vlak
wiegend kwamen
woorden in de
koude buitenlucht
zij wolkten naar
behoren maar brachten
onrust al snel terug
ondanks het fluwelen
vergeet jij nooit de
tegendraadse rituelen…
Klok
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
552 De klok knipt door
de ganse dag
verdeelt hapklaar
bros in brokken
‘t zijn voor vele
levens breuken
vol vierkwartsmaat
als dans of duet
een laatste traan
trekt traag een spoor
spat gevallen
tot slot uiteen
zuchtend zwevend
ga ik dan heen
wat was het waard
was de waarde
van wat ik daar
heb nagelaten
onbetaalbaar
mijn tijd…
Nieuwe haiku's #5
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
622 Ik tel je rimpels
als jaarringen van een boom
weggelopen sporen.
Het lot van de mens
valt samen met de natuur
geluk komt van ver.
Waarheid als een haiku
de cirkel is rond
zonder eind of begin.
-----------------------------
Ik ben klaar om te komen
maar niet om te gaan
ik heb nog zoveel dromen
laat het licht nog even aan.…
Mimiekpuzzel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
491 ik heb de lijnen
die karakteristiek
waren voor
haar mimiek
eerst bevoeld
de diepte betast
de strakheid
al in potlood
en contrast
beschreven
de babyhuid
is lang het
onbeschadigde
deel gebleven
totdat buien
en nukken steeds
langer bleven leven
hun sporen zichtbaar
achterlieten in
het huidnegatief
heerlijk was
de ontdekking dat…
litanie
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
548 Als de wilde wind
door lege straten raast
het water naar de top
van de dijken reikt
Als wilde ganzen
het luchtruim zoeken
de ekster slechts
oog heeft voor bling
Als zwaluwen laag over
het land vliegen een dansend
muggenleven verdwijnt
in de late avondstilte
Als in de sporen van
de storm de zachtheid
in de smeltende stilte
jouw…
Onvindbaar
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
203 Samen hebben we gezocht,
In alle hoeken en gaten,
Nergens ’n spoor te zien,
Niet hier, noch daar!
Ik heb de moed opgegeven,
Ga zonder mezelf voort,
Gaat best goed hoor,
Lijkt net of ’t zo hoort!…
Aflossing
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
215 De wanden kruipen samen
het dal is diep en steil
het einde van de reis
schuift steeds meer voor hem uit
Draad op hoge poten die zich
spannend in de hoogte die hem
meenam naar de verte
waar alles anders was
Trok sporen door de steden
sneed vlakken in de velden
zag wat de mensen deden
hij heeft genoeg gezien
Laatste letters wasem…
Dag breekt aan
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
192 Zilvren sporen in ’t bedauwde
Gras door het gouden licht
Bestreken van de prille zon
In deze vroege ochtendstond.
Verderop zweven bonte koeien
Met hun doorkliefde torsen,
Gewekt door d’nieuwe dag,
In d’stilte van licht zonder geluid.
De stad achter de kim ontwaakt
Met motor- en mensgeluiden,
Door het stadsleven uitgebraakt.…
Onmacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Broederliefde heeft een mes
in de hand, soms steekt ze
anderen, vaker steekt ze jou
met teleurstelling, met boos
weglopen en je in leegte
achterlaten, vergeefs
te laten zoeken naar sporen
die je al lang zelf
vertrapt hebt
Dus moet ik wachten
Wachten of jij je ooit nog eens
naar mij toe zult keren
Na uitstel op uitstel
durf ik een…
Niobe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
319 Ontwakend uit een palindroom
lag hij daar ziende blind van woede
in een uithoek van de melkweg
wacht hij nog steeds op keer ten goede
op het verkeerde paard gewed
trekt kwade trouw door merg en been
als listig spoor van vuig bedrog
vliegt zij als schaduw van hem heen
aan gene zijde van de zon
tot zij, ten prooi aan d'elementen
gelijk…
Devoon
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
437 welke weg kent geen vertakkingen
het pad, het spoor is van einde ontdaan
adem stokt en verstijft als hemelgewas
precies zoals eerder beschreven
er gloort een tijd met vissen op het droge
hun land uit mist gehouwen
dit staat naast een woord, zij aan zij
te betreden met een tijdperk als voorjaar
vrij van orde en toestand
om aldus het…
Verre horizon
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
123 De wandelaar vertraagt zijn pas
zoekt in doffe schaduw van het gister
naar zware letters die hij bijna las
toen het onzegbare vermiste
geen noodzaak tot een laat vergelijk
het spoor ligt open in de verloren tijd
Amsterdam bleef stil in tweeënzestig
maar de taal herstelt de tederheid
een brief die destijds bleef steken
vindt in de luwte…