3020 resultaten.
Bijna kaal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
624 Bijna kaal, roodbruin
op de grond, wie vindt
dat ze 't leuk vond:
heeft 't mis, zeker weten
Majestueus staan ze daar
met alleen nog
kale takken maar.…
Daar hangen de emoties
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
618 Aan het vervallen huis
hangen nog
de verveloze luiken
en haveloze voordeur
in verschoten donkergroen
aan het gebint
wapperen spinnenwebben in de wind
de tuin ligt er chaotisch bij
emoties hangen
als druppels aan de struiken
hoe vredig was het leven toen
de notenboom draagt
nog steeds haar vrucht
door de takken kijk ik
naar de blauwe…
De kerstboom
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.064 de boom hij staat verlicht
een boom te zijn
alle takken zijn behangen
met zilver rood en groen
en boven op zijn kruin
een piek tot aan het plafond
ze hebben hem bespoten
met chemische witte sneeuw
het verstikt zijn ademhaling
en naalden zitten los
je ziet hem bijna denken
was ik maar terug weer in het bos
tussen al mijn groene…
bosspel
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
547 een volle maan op halve kracht
verlicht een sprookjesbos
witte smog in slierten
spoken tussen bladeren
twee dieren van de nacht
kunnen zich niet bedwingen
een wolf huilt zijn serenade
de uil doet zijn best om mee te zingen
het geritsel van de bladeren,
het gekraak van dorre takken
met de wind als dirigent
en bomen als muzikanten…
De verlichting
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
460 De zwarte takken
verbrokkelen de witte lucht,
net verdorde grond.
De witte lucht
barst, breekt open,
de avond puilt eruit.
Halfstok hangt de zon
aan de horizon,
klaar om met rode kaken
het hazenpad te kiezen.
De sterren stellen gerust:
morgen komt er weer zon.
Op zijn beurt barst en valt
de zwarte lucht in duigen.…
er is geen dood
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
848 er is geen dood
als leven groen
weer takken voelt in
een nog ongeboren loot
zacht keer je terug
naar de schoot waaruit we
allen eens ter wereld kwamen
daar komen de herinneringen samen
er is geen tijd meer
waar je bent, emoties
zijn er ongekend alleen
je as zal blijvend zijn
wordt opgenomen
door leven dat geven in
zijn…
het prunuslaantje van weleer
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
724 ik zie het
prunuslaantje van weleer
herinner mij de rode lagen
het speelse vlagen van de wind
ik was een kind in die verleden dagen
onderstammen zijn nog dik
maar de enten zijn gezwicht
de kale takken vroegen om
een snoei zodat hun groei ook na de
winterdagen het rozerood kon dragen
mijn laantje is niet meer
de meeste bomen zijn geveld…
het groene bankje in de tuin
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
763 ik zie je nog zo vredig zitten
altijd op dezelfde plaats
het groene bankje in de tuin
wat te pitten tussen gras en bloemen
of naar leuke vogels staren
die ravotten tussen takken
rustig aan je pijpje trekkend
denkend aan vervlogen jaren
het bankje treurt en blijft maar staren
geduldig wachtend... op mijn opa
het had absoluut geen flauw…
bloos me dan tot koningin
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.092 gouden pij en
rozen in mijn haar
in wijds gebaar
schik ik de wereld
bloos me dan tot koningin
ontbied de roze wolken
dwing rivieren oeverloos
en speel met zwart dolken
geen land heb ik maar dromen
geluk klapt handen op elkaar
gejuich in schijn van goud zal komen
de staf is weer een horizon voorbij
het bloemenkleed vergeet zijn taak…
Nachtwoud
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
476 Met iets dat er ontroerde in verdriet
misschien in schemerlicht iets anders leek
in Amsterdam Oost, in een mistroostige
eetgelegenheid brak zij het brood
en schreef in het avondschrift
woorden over het nachtwoud:
Bomen van het nachtwoud
staan in duisternis samen
onder sterren van de nacht
jonge takken spruiten naar de hemel
onder het…
laveren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
459 het poreuze laveert
tussen leven en
brisante stilte
lawaai en papier
tussen broze woorden
en een zwevend
teken op vleugels
van het licht
het poreuze rust
op breekbare
takken tussen
leven en dood
laveert als een
danser tussen
woord en beweging
het poreuze vaart
doorzichtig door een
smalle zee heen en
weer tussen leven…
zijn pegel winterkolder
netgedicht
3.0 met 22 stemmen
1.884 ik wil schaatsen
gedachteloos lang glijden
wakken mijden en langs takken
rijden van de waterplaats
voor vogels van de vaart
het is het waard
de vorst te voelen bijten
in je wang of bang te zijn
als je het ijs hoort kraken
de scheuren zelf nog kan maken
ruggen diep gebogen
ogen tranen ijsplezier
niet bevriezen is het motto hier
gure…
de jaarringen heb je geweten
netgedicht
3.4 met 35 stemmen
11.512 je hebt
mijn boom gemeten
je vingers
op mijn bast
de jaarringen
heb je geweten
waarin jij
voor de helft past
aan wortels
kon je niet veel vinden
je storm
verstond geen kracht
de takken
droegen nauwelijks bloemen
ze bloeiden
slechts als jij ze zag
jij hebt me
aan die boom verhangen
alleen de dood
kwam later pas
je dacht…
Dankbaarheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
260 toch is dit niet het einde van het verhaal
want straks komt lente weer opnieuw
met bloesems die de takken sieren.
Waarom toch kunnen we
niet elk seizoen gaan vieren
want steeds er is een reden
voor veel dankbaarheid,
al zien we ook niet elke dag
de blauwe luchten
en houden we het liever
bij wat diepe zuchten.…
Verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
230 verstopt
in veen
de wind
wilde woorden
die ik nog niet kende
maar al wel
verlangde
ik liep
langs lijnen
van licht
die leken
te leiden
maar lazen
mij niet
mijn huid
hing
aan herinnering
mijn hart
hunkerde
naar houvast
ik was
een echo
op eigen grond
een roep
zonder richting
toch
trilde iets
in takken…
Mayday Mayday
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
549 Tot geen vogel nog
door de lucht zal dansen
geen boom haar takken
naar de hemel heft tot Gaia
taal noch tekens geven kan.…
Onze vlag geplant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 We zoeken elkaar binnen elkaars
grenzen die ons insnoeren
al willen we dat niet
Maar in vrijheid zouden we
elkaar verliezen, dus gaan we
zwijgend verder, opgejaagd
door het afbrokkelende land
achter ons, hopend nog
vooruit te kunnen
waar geen pad meer is
Men kijkt ons verwonderd na
en ziet ons de takken wegslaan
Inmiddels is er geen…
TWIJFELGETIJ
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
288 In het lauwe wintergrauw
staan lange dunne takken
kromgebogen
dwingende zwaarte
zucht vanuit hun bruingroene bast
maar kleine lichtgele vingers
hangen in grote getale
overal tussen hen in
strooien poeder van opwekking
naar het neerslachtige hout
de elzenkatjes
voeren gezamenlijk
ingetogen stille strijd
tegen winter die aarzelt…
LIPPENHUISTER HEI
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Lage berken staan
vol sterk levensgenot
tussen bevallige struiken
waaronder reine poelen
verborgen begroeide kuilen
juichen over afzondering
trots zijn op hun taak
kleine tere dieren
en de edele gentiaan
in eenzaamheid te beschermen
achter verre boomtoppen duidt
Lippenhuizens watertoren
als waarschuwende vinger
dat er ergens ook…
Ach II
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.269 Je bent zo'n park vol stille bomen
midden in een zomerdrukke stad
Zo'n lege bank aan spiegelwater
Een knisperend oktoberblad
Je bent zo'n onbevoetstapt sneeuwveld
de ijsjas om een tere tak
Zo'n krokusveld op een rotonde
lichtparels door een wolkendak
Je bestaan kleurt mijn seizoenen
Van mijn decembers maak je mei
Ik kan alleen…
Ontwrichtend
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
444 zij lachte
innemend
haar warmte
straalde de
gloed naar
anderen uit
als zij las
in een vrolijke
huppel nam
zij de zinnen
zonder hak op
de tak om steeds
inspringend te
kunnen beginnen
zij had de sfeer
van het verhaal
al snel te pakken
geuren en kleur
tekenden bekend
alleen finesses
openden ogen
in hun subtiliteit
raakten…
De schommel
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.461 Vlakbij
Dichter bij
Die hele hoge tak
Ik groet hem
Maar val
Terug
Passeer ik
De grond, stenen
Wat kleine sprietjes gras
Bruine klinkers ontvluchten voeten
Ik kom hoog, veel hoger dan daarnet
Alleen nog blauw, mijn neus en wolken
Ik val, maar sneller en naar voren
Mijn maag kietelt van geluk
Oude schoenen remmen
De klinkers komen
Weer…
Westenwind
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.365 Onstuimig raast
de westenwind
door straten en stegen
je raakt verblind
door hagel en regen
bliksem en donder
beangstigt een kind
teistert het veld
takken geknakt
bomen ontveld
woest zijn de golven
van de zee
sneeuwvlokken
komen naar benee
aangejaagd door de storm
is snel het groen
onder 'n witte deken bedolven
ons herfstig gevoel…
Valse contrasten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
545 scherp schuurde
vaal licht
langs schrale takken
valse contrasten
schetsten niet bestaande
unheimliche sferen
het donkerde in
woud en bos ondanks
het gebrek aan bladeren
nog priemde zon
venijnig strak naar
leven op de grond
schijnwerpen creëerde
een bewogen beeld omdat
licht continuïteit doorsneed
er gaat geen dood voorbij…
Het verdwenen pad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 zelden hoor
ik nog de
fluitende wind
vocalen ontbreken
als bladeren
zijn verdreven
dan gieren
hoge tonen langs
sprieterige takken
alsof het bos
zijn man zijn
heeft laten zakken
het donker
passionele is alweer
van even geleden
in zomerse
overvloed brachten
bladeren hun groet
nu schraalt schichtig
wat omzichtig door…
Zonnestraal
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
756 Het meer is koel
En bijna dichtgevroren
Een krakend oppervlak
Rijp op een tak
Een veer verloren
Het bos is stil
De hemel kil
Een ree kijkt schuchter om
Een kraai krast opgetogen
Vanuit een boom die krom gebogen
In de verte tuurt
Vanuit de hemel stuur
Ik zonnestralen
Die koude op de aarde
Doet vertalen
In knoppen aan de bomen…
Zonnestraal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
769 Het meer is koel
En bijna dichtgevroren
Een krakend oppervlak
Rijp op een tak
Een veer verloren
Het bos is stil
De hemel kil
Een ree kijkt schuchter om
Een kraai krast opgetogen
Vanuit een boom die krom gebogen
In de verte tuurt
Vanuit de hemel stuur
Ik zonnestralen
Die koude op de aarde doet vertalen
In knoppen aan de bomen
Die…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 Goud rot weg tot brons,
koude herfstwind geselt de takken,
een zwart gezwel in de tijd.
Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.
De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.…
Het laatste blad
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
506 ik was
het laatste blad
dat de herfst
bijna liet hangen
heb met
bladeren geruiseld
een zomer lang
alle koelte gevangen
stormen getrotseerd
zag takken breken
waarvan het einde nog
niet was geformuleerd
nu somberend in een
wereld vol vergrijzen
donkere dagen die
in de ochtend al verijzen
ik val en vervolmaak
het kleurig…
Mystiek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 De rust is ingetreden
Roerloos liggen bladeren
Windvlagen zijn verleden
Lage wolken naderen
De takken bedekt met dauw
Aan mist overgegeven
Schimmen achter in het blauw
Met het uitzicht verweven
Twee bomen door de tijd heen
Naar elkaar toe gebogen
Hun twijgen vlechten ineen
Nevelige atmosfeer
Het stenen erfgoed geeft weer
Symbolen…