2308 resultaten.
Uit de kom en terug
netgedicht
3.9 met 25 stemmen
2.963 je handen waren zo koud
dat ik hen zachtjes masseerde
een vuist maakte van je hand
en draaide op de gewrichtjes
in de pols, je wist wie ik was
een stem in het duister die
je troostte met dat alles
voorbijging, waarop jij
nog eenzamer dan de verste sterren
in het zwartste heelal, glimlachte
nooit vergeten zou
hier is het warm en de kou…
die ene arm
hartenkreet
3.2 met 18 stemmen
9.181 het is gewoon die arm
die je om me heen legt
waarmee je me troost
alsof je lieve woorden zegt
het is gewoon die arm
die zoveel warmte geeft
de kou uit mij verdrijft
dat alles in mij weer leeft
het is gewoon die arm
die mijn vertrouwen herstelt
mij de bloemen laat zien
die bloeien in het veld
het is gewoon die arm
die ik zo vaak mis…
Kleur bekennen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
504 jij bent gaan vliegen
weg van kou en regen
wilt kleur bekennen ook al
heb je dan wind tegen
gedachteloos zweven
op de losgeslagen
energieën van het
stressvol aardse leven
dat kolkt en wolkt
in een verpeste atmosfeer
maar jou niet deert omdat
je alles losgelaten hebt
zonder geknakt of
een zielig wrak te zijn
ben jij de lente gaan…
Stervende herfst
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
623 De nachten strekken zich uit,
kou vriest de woorden vast.
De zomer heeft niet gevoed,
takken hangen zonder vrucht.
De stilte vreet zich naar binnen
en legt een wreed zwijgen op.…
Kerstverhaal
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
2.054 Er bloeit een Lelietje van dalen
tussen ruïnes in Betlehem
en de wind vertelt verhalen
aan de wereld over hem
Dus als het waait, weet dat ik luister
misschien vertelt de wind me wel
dat er Licht breekt door het duister
uit een nieuwe kleine ster
Of hij vertelt me van de Koning
die in de nachtelijke kou
werd geboren zonder woning
waar…
Liefde was de enige prijs
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
517 droop langs
een kierend firmament
waar gebeden tochtten
weg was mijn hoop
op enig erbarmen
het vluchtig bestaan
had enkel mijn euforie
zonder hart langs zien gaan
was alles kwijt
in afronden naar boven
omdat velen geloven
in directe vergeving
zonder vergelding van hel
mijn grijs kreeg
het witte gezicht van
dodelijk blauw door kou…
Vliegen en lopen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
644 Als ik mijn vleugels uit kon slaan,
maar ach wat wens ik nou
ik moet lopen telkens weer
stap voor stap in regen en kou.
Ik kán mijn vleugels niet uitslaan
domweg omdat ik die niet heb
maar áls ik ze uit kon slaan
dan vloog ik heel ver weg.…
Huivering
poëzie
3.4 met 21 stemmen
3.811 Het vuur krimpt onder dunne korst,
Nauw sluit de kou van het heelal
Rondom de wereld, sluipt in elk dal.
Hoe kan ik rusten aan je borst?…
Kans.
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
878 Maar mijn hart
zal nu niet spreken,
wél mijn verstand,
ik kijk wel uit zeg,
straks sta ik wéér
met lege handen,
straks zet je me
wéér in de kou.…
Geborgenheid
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.556 Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de verten van je…
Weerbarstige contouren
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
447 kaalt takken tot een lichte hoek
waar aarde somberde
onder het zomers zware loof
komen nu de jonge varens bloot
het is geen tweederangs leven
zij gaan deze herfst
nog hun lentetintjes geven
toch schraalt het weer
en scherpen lange schaduwen
al weerbarstige contouren
in het diepe blauw
strepen witte lijnen
de strakte van vorst en kou…
mijn stervende hoop
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.301 niet ga niet op weg
in je droom die verloren is
sinds gisteren aan de horizon
gezonken was in het zilt
het bed was koud
en de winter liet me weten
dat vluchten geen zin meer had
en zodra ik het verloor van de slaap
kwam ik terecht op de gletsjer
van vervlogen dromen
en de weg terug
was net zo wit als het licht
wat me verblindde met de kou…
Winter
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
711 Rode lijnen komen samen
In het blauwige water
Hitte maakt plaats voor kou
Licht zand wordt grauw
Hoge golven nemen afscheid
Van de ooit zo volle stranden
Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje
Een vergankelijke drukte is niet meer
Nooit was er een beter moment
Om terug te gaan naar wat eens was
Naar de vege gure wind
Die ons ieder…
Wee mijn gebeente
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
1.000 de kilte van de straat
ijzelt in mijn botten
gaat met steken door mijn lijf
en op mijn brillenglazen
beslaat het warme vocht
waarin ontsteltenis een uitweg zocht
de kou in een bekende stem
ontneemt mij de balans
en ik verschans mij ijlings in het thuis
van een weldadige herinnering
aan warme woorden van begrip die mij
tot in de tenen…
Gevallen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
533 Het licht breekt de nacht
De sterren de duisternis
De kou verknipt de felle kleuren
De wind de stilte, de dromerige rust
En ik wacht
Onveranderlijk, onvermurwbaar
Hoop op het knakken van
Mijn botten, ruggengraat in stukken
Gebroken en verlaten lichaamsdelen
Verlangen naar de gepijnigden
Hopen op een plekje tussen
De gevallenen
Ik weet…
De zoete lindegeuren
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
733 Bij grimmig winterweer werd
uit een doos heel plechtig dan
het droogsel weer gehaald en met heet water
werd drank bereid die kou en zoveel
andere narigheid verdrijven zou.
Ach, lindegeuren van mijn jeugd,
waar is de tijd gebleven dat
mijn moeder vroeg om thee te plukken.
De zoete lindegeuren openen de deuren.…
Dooddoeners
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.077 onontkoombare vragen
nu ik ben aangedaan
loslaten waar ik van
hou en af moet staan
wat wacht er na jou
was dit het einde
of is zij overgegaan
in een tijdloos bestaan
toen ze wegkwijnde
hoe zit dat nou
wat wacht er na jou
is het kinderlijke hoop
van mij dat zij nu
bij God in de hemel is
nee je scheept mij niet af
met dooddoeners van kou…
Bittere vruchten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.010 Als ik druipend van zelfmeelij
tenslotte in de spiegel staar
rijst de vraag: ben ik dit echt
of speel ik voor iedereen een rol
met als onderwerp mijzelf
het eeuwig lijdend voorwerp
Als ik de spiegel vallen laat
naar buiten vlucht in de kou
waar een straffe tegenwind
bijna alle gedachten aan jou
rafelt tot dunne heimweedraden
besef ik eindelijk…
De heide
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
928 De heide blakert onder 't zonlicht
en kleurt de horizon met paars dat
als een ruwgewolde deken
een vreugde is voor wie in kou en
zuchten ademhaalt. Ze bloeit en schittert
en lokt bijen ver van hier om
't zoet van honing te vergaren
nog eer de winter komt en alles weer
in stilte toedekt, grijs en grauw.…
Down under
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
617 struikelend over black labels
op zoek naar schoon ondergoed
om de ochtend te halen
zie ik je foto liggen
het getik van de hamer
om de krab te kraken
gonst nog in mijn hoofd
in de verte hoor ik een taxi
kou kruipt langs mijn benen
in de deuropening sta ik
met een laken omgeslagen
als Ceasar in zijn laatste dagen
ooit legde ik jouw twijfel…
Glazen vitrine
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
760 naakt kan ik zijn
zo vreselijk vervreemd
ja, van de wereld om me heen
ik tel het vuur in mijzelf op
maar as kan je niet tellen
roept de gevlogen engel
nog uit de verte
haast onhoorbaar
terwijl de kim toch
mijn hart raakt
en de kou mijn vel omsluit
zo ontkleed kan ik zijn
in een vloed van gedachten
de handen, zwart van de resten…
Winterpijn
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
627 De regen wiebelt met zijn gat en strijkt als loopse duinen
De hemel nog niet aangepast in diepe blauwe kruinen
De kou te diep geslagen nog het hart te kil beslopen
Een plensbui die er ijskoud lult van zomers in de tropen
De dagen zwart de zangers stil en rook die maar blijft pluimen
De wolken dicht de adem laag en hoe de uren schuiven
Een tango…
Warmt ijs met koele ogen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
530 jij bent bedrogen
gevlogen zijn emoties
agressie vol gevoel
lijkt je enig levensdoel
ik heb je hand genomen
in ontdooien zijn
schuchter de eerste
woorden gekomen
over uitglijders
kou en kilte in
een theatraal leven
van nooit om elkaar geven
nu warm je ijs
met koele ogen
langzaam smelt in
tranen woede weg
komt klaarheid
in…
Droomtaal der bergen
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
705 Met de Spaanse zon in jouw hart
konden we hoge bergen beklimmen
maar misschien zijn we nu te oud
voor in een tent in de kou
om de oude boeken te herlezen
en hou ik je slechts bij me
in een door God vergeten vriendschap
om te kunnen dromen over bergen
met de taal die we spraken
konden we verhalen formuleren
maar misschien
was het slechts…
wisseling
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
498 de herfst dwarrelt in gebroken blad
een gouden waas vervalt
tot bruine aardetinten, grondig opgenomen
door de kou
binnen brandt een kaars, ze vlamt
wat roet langs oude ramen
vuiler
nu de dag weer kort
als ik weet wat er aan schort
verlaat ik de depressie die het najaar vult
met nare dromen
..…
Wassenaarse Slag
gedicht
2.7 met 35 stemmen
13.267 Als de stalling dicht, de Zeester weg en
het strand weer is van wie het is, van
de kwallen, compact en groenblauw
van de kou, van meeuwen, van jou - prijs,
total loss, op natte gympen, dan
die wolken, lucht en winden wijst hun baan.…
Schaatsenrijden
gedicht
3.1 met 20 stemmen
7.461 Glad en wijd ligt het ijs
in een veeg wit en grijs
en de lucht, tastbre kou,
is gestolpt onder blauw.
En mijn schaats met een kras
als een schot onder glas
trekt een veervormig spoor
van mijn voet uit te loor.
Ik scheer scheef op het vlak
langs een donkerblauw wak.…
midwinterdroom
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
594 (op naar 2011.. )
de nacht daalde rond alleen gelaten straten
ik zag een stille man
hij verstond mijn eenzaamheid en droeg
een kroon van sneeuw
wind hing aan de slippen van zijn jas, zijn pas
bevroren door de ferme kou
droeg slechts
illusies van mijn witte nevels
zo zweefde alles wat ik was langs nimmer zatte
dagen
dragen…
Bitterzoet verlangen
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
612 Hoe moeilijk kan het zijn
om de verzen van je hart te lezen
en te verdwalen in de tuin der lusten
Er was slechts één zomer
zonder zwaluw
waarin ik blauwbekte van de kou
Je kwam onkruid wieden, zei je,
maar een dag werd een jaar, een leven lang
van omploegen en opnieuw zaad verwaaien
Tussen sterrenstof en nog te ontdekken zonnestelsels…
Voor dat de wolken wenen
gedicht
3.5 met 14 stemmen
6.197 De wind spuugt als een slang,
giftige kou
in verlaten grachten
Zwarte wolken trekken langs de hemel
de geest is dwalend
Breng mijn zon terug
ik heb haar nodig.
Toe, breng mijn zon terug,
voordat de wolken wenen.
------------------------------------------------
uit: 'Wakker het vuur niet aan' (1994)…