4052 resultaten.
Een dolle boel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 een appeltje voor de honger
en wat liefde voor de dorst
meer heb je niet nodig
wie braaf is die krijgt worst
het vel is overbodig
de kat gaat er mee heen
zit te spinnen voor de muis
in haar navel glimt een steen
er is niemand thuis
op tafel dansen kaarsjes
een schim ontsteekt het vuur
op hooggehakte laarsjes…
Een dolle boel
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
658 een appeltje voor de honger
en wat liefde voor de dorst
meer heb je niet nodig
wie braaf is die krijgt worst
het vel is overbodig
de kat gaat er mee heen
zit te spinnen voor de muis
in haar navel glimt een steen
er is niemand thuis
op tafel dansen kaarsjes
een schim ontsteekt het vuur
op hooggehakte laarsjes…
Tot op het bot
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
622 Met stenen die nog over water stuiteren,
van her en hot tot aan de horizon.
Hij wou dat hij haar zoenen kon.…
Onbevangen
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
553 De tegenslagen zijn soms hard
maar leerzaam bovendien
tenzij je een ezel bent
want dan ken je die steen al wel.
Even slechts een lach op je gelaat
de vrijheid lezend in je ogen
de parels van je ziel
ik hou van je warme hart.…
Schaduwzijde
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.102 aan de maanzijde leggen bomen
zich te rusten op de stenen
van het weggetje langs de zomen
waar de weegbree is verdwenen
aan de zonzijde liggen bidders
lakenlang de luim gestrekt
ingekuild als ridders
hun reptielenhuid bevlekt
aan de keerzijde slaapt een kind
dat niets van dromen weet
van warmte en bemind
tot het zijn naam vergeet…
In prille ochtend
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
514 Ooit vocht je in donkere uren
een implantaat van steen
uit je hart
Onder dreigend wolkendek
door storm
en nevel
terwijl het verdriet
rijpte als vruchten
aan de boom
bedwelmde de koriander
Toen de viool het
lied van
eeuwigheid huilde
opende de roos
behoedzaam haar hart
In prille
ochtend onder
milde zon…
De verte nevelde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 van de krijtstreep
tussen groen en blauw
kon ik weinig hoogte krijgen
de verte nevelde
in warm en koud
met trage ronding
de vleugels van mijn geest
kunnen de steen die op
mijn maag ligt niet meer dragen
nog twijfel ik
heb vragen die met
de dood geen antwoord krijgen
ik moet blijven
hoor ineens de meeuwen
en het teleurgestelde…
Jammerhout
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 De pasgetrouwde ezel stoot
zich aan een steen en breekt een poot.
Z'n veearts moet 'm spalken.
Hij wordt een ex: z'n ezelin
heeft in de brekebeen geen zin.
Hij is aan 't huilebalken.
Een vent, die huilebalken hoort,
denkt: 'Wat een eigenaardig woord!'
De oorsprong wordt door hem gevraagd.…
Een zomerkind
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
531 het gras
was altijd groener
waar jij liep
de paden
meer geëffend
zonder grote stenen
jij wond
de winden om je vinger
altijd in de rug
danste vaak
voortvarend vlug omhoog
en speels weer naar beneden
nog ben jij een zomerkind
stralend en vol zon
ieder draait zich naar jou om…
In het grijze ochtendlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
499 de nacht
was koud het graf
gesloten met een steen
nog waakten zij
de vrouwen uit
zijn groep discipelen
maar in het grijze
ochtendlicht ontwaarden
zij een lege tombe
witte waden
toonden vormen
van zijn gehavend lijf
maar hij was
opgestaan en
naar de mens gegaan
zijn boodschap
sprak in alle talen
bemin elkander in genade…
betekenis
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
782 het is niet door de regen dat ik een huis bouw
rondom een rusteloze gedachte
noch door het vilten mos
- een trage stroom
die stenen streelt-
het is niet omwille van het gesuis
dat sluimert als een sombere wolk
tussen kale muren en verspilde tijd
het is om het geluk te vinden
-een gevleugelde liefdesdrift
geborgen in een onvergankelijk…
kruisweg
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
487 .'
ik heb een steen geraapt
en teruggelegd
gezegd wat enkel woorden doen
een oud blazoen geraakt
en naakt mijn speerpunten berecht
maar meer nog
huiver ik, in stil respect
uit mijn hart lekt bloed, ze
druppelt slag voor slag
langs leven
en de lijdensweg van
alledag…
Versteend verdriet
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
515 De regen valt gestaag
druppels van pijn
slaan op het wegdek
gaten in mijn hart
Bleke zon van wanhoop
gevangen in een natte stilte
flarden van mist versnipperen
droefenis in de wind
Mijn poreuze steen
zacht en beschadigd
geurt naar ontzetting
en dode rozen op bruin mos…
de reiziger en ik
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
627 zo draag ik schelpen
achteruit
een zelfduel
met geruis
in oren
wie hoort het waaien
het zand
dat in een laatste dag-
gezicht valt
het eiland langs mijn voeten
gekneld tussen stenen
meeuwen schreeuwen
op natte vlekken
schreien om de vuurtoren
die langzaam uitdooft
overspoeld door ijle woorden…
Oorlog in dit hoofd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
718 Het is oorlog in dit hoofd,
Onbekende
Ongekende
Steden zijn
Door onophoudelijk vuur
Aan gort geschoten -
Geen muur blijft overeind,
Geen steen die op
De andere blijft staan,
Lucht vol neerdwarrelend gruis -
Wat er nog aan beelden bestaat
Wordt aan het zicht onttrokken,
Tot voor mijn voeten
Plots dit veertje landt
En onverwacht…
Ik wil wel
gedicht
4.2 met 11 stemmen
6.310 Dus
wandelaar en zwartziener,
geen delver
maar werper
van stenen, laatste
en eerste. Scherend
over aarde, daar
nesten mij bouwend
als zwaluw. gedicht
---------------------------------
uit: 'Campert Compact', 2016.…
Een ochtend zen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
497 de dag dat er twee zonnen waren
alle geschiedenis geschreven is
alle vrouwen ontmoet
al het zaad gezaaid
de steen in het water gegooid
uit de losse hand
en veertig jaren terug
in eindeloze cirkels
slechts meegaan met de stroom
als water om alles heen
met een kalende kop
en nog geen boeddhist
wie zonder zonde is…
We vroegen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.826 .
-------------------------------------------
uit: 'De buigzaamheid van steen', 2005.…
met de noorderzon
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
735 ik schrapte
mortel weg
bikte uren
stenen uit je muren
legde vuren
aan jouw schenen
maar jij nam verlegen
steeds de benen
ik nam je hand
maar jij koos toch
voor eigen land
met huis en haard
ben vertrokken
met de noorderzon
jouw recht wordt
nooit meer krom…
ingehaald
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 in de kamer
werd niets
gezegd
het was
daar koud
hij hoorde
alleen het
tikken van de klok
een zware steen
lag op zijn maag
hoeveel regels
kent de liefde
als hij de
straat uit rent
doet het licht
pijn aan
zijn ogen
de witte lucht
is zo licht
hij kan er
niet tegenin
kijken
hij zou de
anderen niet
meer…
Ik wil wel
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.899 Dus
wandelaar en zwartziener,
geen delver
maar werper
van stenen, laatste
en eerste. Scherend
over aarde, daar
nesten mij bouwend
als zwaluw, gedicht.
-------------------------
Uit: 'Campert Compact', 2016.…
even stil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 aan de andere
kant van de
wereld regeert
Aeolus god
van de wind
langs stenen
paadjes
klimmen ezels
over de
verweerde krater
we plukken
de dag in
geleende tijd
verbranden we
de winter
aan een blauw
azuren zee zet
de schoonheid
onze hoofden
even stil…
Kamer in de hemel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
408 Zonder de lasten
ervan willen leven
in de stad, boven
de schoorstenen, schoon
schommelen in oma's stoel
voor het erkerraam
de sluimerende monden
van de pokdalige daken
te zien ontwaken zonder hun gif
te hoeven ruiken en het dan
ook nog eens in te ademen
uit solidariteit met ieder
die snel moet leven
in de stenen wereld
waar alles…
voor het laatst
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
483 op de stenen weg
langs witte berken
horen we een marche
funèbre in de verte
van het licht naar de
verste duisternis op
handen gedragen op
de maatslag van de tijd
een buizerd hangt in
gebed de wind waait
onze wangen kil voor
het laatst het laatst
kwam jij voorbij…
in de loop van de woorden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
460 de asgrijze schrijver sloeg met
dode takken de laatste taal uit
de steen van zijn geërodeerde hart
op de grens van herfst en winter
op de drempel van lichtheid naar zwaarte
droeg hij de zinnen in de palm van zijn hand
woorden weten niets
dàt had de oude poëet begrepen toen hij
zijn hart ontdekte in de woordeloze dood…
het blauw dat gele koren zingt
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.033 handen klauwen
naar houvast
groevenloos voelt steen
nog zachter dan de dood
in uitzichtloos verglijden
het blauw dat
gele koren zingt in het
glooien van de hellingen
verblinkt als stilte in de
samenkomst van dalen
is wit het graf dat
sterven heeft gebaard
rust die neerdaalt
in de laatste strohalm
die als roos geworpen is…
menhir
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
477 Millennia
kwamen en gingen
de seizoenen;
geselden regen en storm,
brandde de zon
en beet de vorst;
de steen bleef staan,
toonbeeld van kracht
en incasseringsvermogen.
Fier baken van stabiliteit
in de eeuwige stroom
van verandering.…
Breng me terug
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
416 breng me terug
naar de plek waar ik kon schuilen
onder de vleugels van de tijd
waar ik speelde met de figuren
die de zee achterliet
op het strand
breng me terug
naar de spelonken waar ik leerde
hoe het was in het begin
waar ik luisterde
naar de uitgeholde stenen
die hun verhaal vertelden
breng me
naar de plek waar alles ligt…
Zoete weerwraak
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
447 Dan maar met Samaritaans engelengeduld
met het gif in de beker
van Socrates laten vervloeien
doodgemoedereerd
als verfoeilijke symbolen
op de steen van Rosetta
af laten drijven
beginnend met de w
van waanzin en weerwoord
en zonder l van leugen
eindigend op ijven...…
De witte blinkerd
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
794 Ik sla haar vrolijk springen
gade van steen tot steen.
Ik weet niet
wat ik hier verwacht.
Een topervaring?
Ongenaakbaar de witte
blinkerd in de zon.
ZONNELEEN 30
De sequenties van Amos…