3326 resultaten.
In speels laveren
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
496 het dwarrelt
naar omlaag
jacht en jaagt
in speels laveren
ook de wind
lijkt snel te leren
hoe zij de kristallen
flonkerend kan draperen
de horizon verdwijnt
geluid dempt uit respect
voor de snelheid
waarmee wit alles bedekt
de aarde
licht weer op
na een donker herfstig leven
rust zij onder winters zachte deken…
Verdwaald
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.821 vol ongeloof na het nieuws
dat insloeg als een bom
staar ik verloren naar
mijn eigen spiegelbeeld
vraag me ten zeerste af
waarom de ring die ooit
onze liefde bezegelde
nu voelt als 'n leugen
is het gras daadwerkelijk
groener daar waar hoop
gloort aan de horizon
blijf ik gebroken achter…
hunkering van het hart
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
546 voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen
is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar
'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind
als een zelfde beweging
van horizon tot hunker
voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur
en als dat zo is, voel jij het dan…
Dag nacht.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
487 Bij Hammerfest bleef onze zuiderzon
dagen en nachten achter de horizon.
Zonder duister bestaat daar geen licht.
Zonder nacht geen dag.
Zonder pech geen geluk.
Naar de zuiderzon zijn we teruggekeerd.
Boven Trondheim kwam hij al welkom heten.
Bedankt zon. Dag dag. Dag nacht.…
Ooglid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
602 Immens zicht
de horizon verlicht
haar huid omlijst
in haar paradijs.
Het water stijgt
mijn hand van haar lijf
mijn laatste traan
die het raam beslaan.
Een verwaterd zicht
op jou gericht
de herinnering schijnt
door jouw paradijs.…
Zelden is er blauw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
884 je blaast nog
altijd toekomstwind
tracht de wolken
om te vormen
die eeuwig aan
je horizon verschijnen
nooit verdwijnen omdat
jij ze aardig vindt
zelden is er blauw
in het strak van
heldere hemel wit je
soms wat tintjes grauw
in het zwarte van nacht
rond je zacht je dromen af
want morgen blaas je
weer de toekomstwind…
Achter jouw stilte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
448 Nu jij dit leest
voel ik de adem van de zee
de duinen waarop wij
ooit ravotten
jij bent het niet voor mij
achter jouw stilte
begint de horizon met dromen
open jouw geest vol mooie beelden
voor mij ben jij het nooit geworden
achter jouw stilte lik ik mijn wonden.…
Met gesloten lippen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
674 Jouw gesloten lippen verzegelde je laatste gebaar
dat zich illustreerde in kleuren van zonsondergang
met het requiem vanuit de horizon in een ijle lucht.…
hand in hand
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
723 naast elkaar wandelen we
langs een gouden strand
de schemering valt rustig
donker neemt zijn tijd en
ondergaande zon
kust zacht de horizon
mooie tafereeltjes,
ogen die verblinden
door al die schitterende juweeltjes
de liefde ontbrandt en
samen wandelen we verder…
hand in hand!…
Ons einde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
518 Denken
aan dat ene moment
dat ooit zal komen
een ieder bestemd
Pijn
het einde is daar
de laatste adem
het leven is klaar
Somber
zijn de gedachten
voor het moment
wat je kan verwachten
Donker
is de duisternis
pikdonker
als het doek gevallen is
Dan komt hét licht
dat gaat schijnen
aan de horizon
en alle problemen zullen verdwijnen…
Niemandsland
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
706 Keer niet terug
naar niemandsland
waar niemand op je wacht
in vergeten stilte
alweer een hopeloze nacht
niet af te wenden van de horizon
niets meer te bewijzen
opnieuw bedacht waarom 't begon
in dromen die met je reizen
schrijf het maar van je af, luister
zonder dromen word je snel oud
zoveel licht nog in het duister.…
Mantel van?
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
503 Het heden waarover ik struikel,
een dunne waslijn aan de
horizon, die al eerder
overspannen was,schrikdraad
waaraan de alom aanwezige
schaduwen hangen, ik spartel
tegen, verlangend naar een
integere engel die bestaat,
ons het onzichtbare verklaart,
terugkeert op haar schreden
wordt ik door tijd en ruimte en
onder een mantel van…
ik zag de nimf in haar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
900 dit spektakel had ik
willen aanschouwen, haar lijnen
die fijntjes haar tekenden
op het scherm van ver
voor de horizon
zelfs had ik haar nog
meer kleuren willen geven, ach
ik beken, haar aanraken
in de bevalligheid van mijn streken
haar zien willen bewegen
zoals een vrucht op het zachte wiegen
van de wind, haar roze wangen
willen plukken…
Geopend bouquet
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
586 Waar nu de nachten
verlicht door sterrenregen
vanuit een zwart gat
in een rode horizon
rozenbladeren geuren.
Naast walmend wierook
opent het als een boeket
op een gespreid bed
als op de rode loper
richting het theaterdoek.…
zijdelings nabij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
655 we keerden binnenmens
naar buiten
besloten onder
onbetaste huid te schuilen
overzagen een horizon langs
de kusten van het hart
aan de zijde van gedroomde waarheid
werd onze afstand vormvast
een gedachte bleef nabij, het lichaam veraf
de weg erheen hulde zich in avond
ons naderend lijf als
verwijzing naar morgenstond…
XXX - het uitzicht - 1966
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 bar morgenlicht
een gevluchte slaaf schuilt
in de rietkraag
brug in de avondzon
naar nachtelijk duister
gaat rillend water
jc bloemkoolsoep
mijn computer neem het over
kok kom op jac -
terug naar de kust
op de horizon leit emmeloord
verzucht een toren
naar zonsopgang
kiepert de schaal van de maan
de zonsondergang…
Dichtverlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Strooien mijn gedachten
langs helder blauwe lucht
of in sterrennachten
zenden naar licht der maan
laten vliegen over horizon
om daar in zonlicht verder te gaan.…
die vleugels draagt
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
975 ik ving je
met de lucht
die vleugels
draagt
ik heb
je vlucht
heel eventjes
vertraagd
je wilde niet
meer landen
er was geen nest
voorhanden
waarin je
met begrip zou
kunnen wonen
je koos dromen
ver voorbij
de horizon
de ijlte waar het
leven ooit begon
je zult komen
en weer vliegen
vrijheid mag je niet
aan mij verliezen…
droevig in de donkere tonen
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
3.929 woorden
naar hun klank, droevig
in de donkere tonen
de kleinsten klinken
vaak het langst, ijlen
in de hoogste regionen
je componeert de
stemming met muziek,
de inhoud is een mozaïek
gelegd in kleuren
die je spreidt tot strofen
die een mooi gedicht beloven
dat is het gezicht waarmee
je naar de lezer kijkt, hem
een nieuwe horizon…
Haar ludieke intrige
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 ik zag op
het wiegen
van de wind
de gele schicht
van een verre bloem
zo op de
grens van
horizon en
opgeschoten
weidegroen
zij markeerde
in haar ludieke
intrige het einde
van de nog
zichtbare wereld
haar grootsheid
dwong mij in
gepaste eerbied
dichterbij te komen
haar droomgrens
te raken om van
van wind en wiegen
met zonnebloem…
Blauw in witte wolkenogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
666 breide met
vleugjes wind het blauw
in witte wolkenogen
haakte een horizon
in roze rood de
lijnen zacht gebogen
punnikte de
staarten van buien
die hun regen laten
kantte af in
donker uitgevoerd
zigzagde de lange nacht
met alle draden die ik
over had is de zon begroet
voor weer een nieuwe dag…
stromen in vijf zeven vijf
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
370 tussen de woorden
zweeft een onbeschreven tijd
in ruimtelijkheid
zwanen op het meer
poëzie zonder dichter
een statig zwijgen
vastgevroren leed
op ijsvelden van de dood
lege antwoorden
een oplaaiend vuur
de lucht likt haar hitte op
de horizon slinkt
het dansend water
wast het grijze basalt rein
een schoon ritueel…
Het Schotse Hoogland
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
105 Vanaf mijn sluimering
tussen leven en nergens
hapert de dag
Alsmaar middag
Opwinding
die aan mij voorbijgaat
Hoog zit ik stil
op mijn paard
De ochtend begint
onherbergzaam
Er rollen wolken aan
Vruchtbaarheid
over woest en ledig
De beek zingt
en de horizon stijgt
met het volle gewicht
van de aarde, schaduw
verdonkeremaant mij…
Missie Copernicus - de reis naar morgen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
526 wij dromen niet klein, reiken naar de horizon
niet langer gevangen in oude structuren
zoekend naar wegen die zorg transformeren
waarin mensen echt de kern weer zijn
een systeem dat luistert, dat leert en beweegt
waar niet de zorg, de mens zelf regeert
waar data en kennis niet worden ontnomen
maar eerlijk gedeeld en ethisch beheerd
geen muren…
vrouw aan vrouw
hartenkreet
3.7 met 29 stemmen
3.468 Haar lieve buik, oh, warme dijen
Ik mag mijn hand daar even laten rusten
Terwijl zachte lijven zich nader vlijen
Ons ritme, de zwoelte, doet tijd vervagen
Mijn genot is hoorbaar, zo is haar zucht
Adem aan adem, wij samen vertragen
Wanneer mijn tong haar mond in vlucht
Om haar liefde, haar dorst te stillen
Een blos op haar lief gezicht achterlaat…
Weet je nog
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.409 Weet je nog
jij en ik in de regen,
de wind vertelde
hand in hand
wat wij speels verzwegen
we sloten de wereld af
elke voetstap verafgelegen
weet je nog
jij en ik tussen
slapen en ontwaken,
we schuilden in elkaar,
een bron van tedere liefdesdaden
we ontvouwden onze stem
duizend woorden achterlatend
weet je nog
in de hoek van…
'Nooit meer' bestaat niet..
hartenkreet
3.4 met 21 stemmen
5.391 Je wou hem niet achterlaten.
Maar je moest het leven wel loslaten.
Deze verschrikkelijke strijd kon je niet meer aan.
Stiekem ben je er in alle rust vandoor gegaan.
Ik voel dat je gelukkig bent en naar ons lacht.
Dat je ons in de gaten houdt en op ons wacht.
´Nooit meer´ bestaat.
Dit idee verzacht lichtelijk mijn verdriet.…
'Nooit meer' bestaat niet
hartenkreet
3.7 met 30 stemmen
5.435 Je wou hem niet achterlaten.
Maar je moest het leven wel loslaten.
Deze verschrikkelijke strijd kon je niet meer aan.
Stiekem ben je er in alle rust vandoor gegaan.
Ik voel dat je gelukkig bent en naar ons lacht.
Dat je ons in de gaten houdt en op ons wacht.
´Nooit meer´ bestaat.
Dit idee verzacht lichtelijk mijn verdriet.…
Thuis en ergens anders.
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
919 Vanuit een heerlijk verwarmd huis, beker senseo erbij,
kijkend uit mijn raam naar een prachtige dag,
zie ik de laatste nevel uit de bomen verdrongen worden,
een dun laagje rode gloed achterlatend.…
solae propositiones sciuntur
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
511 waar de rijn en vliet
elkaar ontmoeten
waar dromen en sprookjes
elkaar begroeten
in een leugen vol met angst
is een mens op zijn bangst
als de waarheid veloren raakt
en de hemel nooit de aarde raakt
had ik mee moeten lopen
naar beneden
alleen maar blijven hopen
dansen met de gestoorde goden
alles maar verlaten
achterlaten
loslaten…