1969 resultaten.
woorden voor altijd
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.329 ik woon in woorden
die ik achterlaten zal
zei je toen
toen je wist dat je zou gaan
in mijn woorden zei je
kun je me vinden
altijd
het moeilijk deelbare
woont daar
mijn diepste binnenste
het tomeloze verlangen
woont daar
en het vallen en opstaan
mijn doodse stilte
en mijn snerpende gekrijs
in mijn woorden zei je
kun je me vinden…
eens zul je het vinden
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
756 eens
wanneer je zult besluiten
je ogen te bedekken
en op reis te gaan
door binnenwerelden
onverstoorbaar dalen
in ravijnen en kerkers of
zwevend - duizelingwekkend hoog
door majesteitelijke luchten
dan
wanneer je ernaar uitkijkt
zul je het vinden
het allerkleinste
bijna onzichtbaar
pluk die dag
en draag hem uit
voed hem…
legenden?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
505 Verhalen schuilen in de kraters van de maan
op de autocue van schaduwen zijn ze te lezen
in de achtergrond van de hemel letterlijk vertaald
voor de overlevering in tijdsbeeld blijft het vrezen
de schoonheid in tekst van de vrije liefde betaald.
Apotheose van verbeelding, de beleving herhaald,
in de huid van eeuwen worden teksten lichter…
vraag me niet
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
612 vraag me niet waarom ik huil
ik huil daarom
daarom is geen reden
geen reden dat ik huil
dat ik huil vraag me niet waarom…
de duivels slapen
gedicht
5.0 met 3 stemmen
4.999 De duivels slapen en de heksen slapen
aan hun staarten. De oude nacht
is helder als door engelen gedronken water.
Het is een zegepraal. Het is volbracht.
Alle vogels vliegen zachter en steeds jonger.
Het woord is vleesgeworden en het klinkt
levend in den lijve van een heilig wonder:
mijn zonen zijn geboren en de koning drinkt.
Nu is het…
Zoom aan de overkant
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Het zijn illustere raven
die de vleugels spreiden
over een toekomstige mist
die diepe dalen verbergen.
ik zal blijven zoeken naar de
tekens die ergens liggen begraven
waarop mijn glazen kist wacht,
de teugels die het leven tergen.
tot een gehoornde hengst de
merrie van de nacht verleid
zal ik dat spoor volgen en de
duivelskunsten…
de man en zijn accordeon
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.213 ik zie hem lopen
langs de muren van de stad
de man en zijn accordeon
de ogen in zich zelf gekeerd
Naar de diepte van zijn buik
waar heimwee woont
Het leven tekent ons
denk ik terwijl mijn blik
in hem gevangen blijft
híj is het landschap
van zijn innerlijke wereld
waarin ook ík míjn diepte zie
gevaarlijk en onvoorspelbaar
dát is…
Klokhuis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
531 Er was nog niet geploegd
er was nog niet gezaaid,
het brein van de aarde was
nog niet geboren en ging de
zon onwetend onder in de
seizoenen van het eerste jaar.
Het wordt weer zomer,
z’n volle wagen is op pad
met de korenschoven naar
de molenstenen van de tijd,
zijn krakende karrenwiel
strijkt de plooien van de
laatste morgenstond…
Lief hebben in verschil
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
593 Elkaar te lief te hebben in elk verschil
verder dan de dood op de favoriete plek,
uiting van de kracht klinkt in ieders wil
gevoel komt voort uit een vreemde obsessie,
leidt tot in de aarde geploegde concessie.
Daar kiemt de logica die het lichaam voedt
de liefkozing van het individu versterkt en
deels verzacht het lijden door soberheid en…
wordt zij vlees
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
949 pas als zij
kronkelend ingaat
op wat haar verleidt
het zinderende
het zinnelijke
wordt zij vlees
haar volle ronde
wulpse dijen
lokken lonkend
de warmte
in haar buik
roept verlangen
álles bloeit
en de vogels
haar vogels
bevleugelen
driestemmig
hoogtepunt…
Zoals gij, zijn wij blinden en onwetend
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.090 Zoals gij, zijn wij blinden en onwetend,
Al zien wij in uw duizendvoud' gelaat,
O Liefde, die te vroeg komt, of te laat,
En gaat van waar gij kwaamt, uzelf niet wetend.
Gedachteloos, strooit gij een heerlijk zaad
De winden over, eigen gaav' niet wetend,
En tijd, en plaats, en doel, en wil, vergetend,
Gaat gij een weg, en weet van goed…
Haar zoektocht.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 Een verdwaalde blik in haar ogen.
Haar handen voelen koud en haar
lippen lijken bevroren.
Leed zie ik, maar ook wilskracht.
Iets dat haar staande houdt.
Immer op zoek naar het onvervulbare,
een droom.
Een zoektocht vol vragen is haar leven
waarop zij geen antwoord kan geven.…
Sjamaan ?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
545 Hij laat de dromen van de wereld
gebeuren omdat niemand ze ziet ,
behalve hij dan, een eenzame danser in
een koepel door de ogen van zichzelf,
hij droomt voordat hij het weten mag,
dat het hart blijft kloppen, de acteur
souffleert het wiel van alledag, hij slaapt
er binnen, buiten slaat de tijd z’n slag
wat hem niet deert in de etmalen…
kroeg
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
442 swingende zichzelf verzen
leerende troubadoer
snoer de cynische critici
de mond
symbolische werelden
nemen het woord
dans brandend door
verhalen en verbeelding
smelt
doof het licht niet
eerder dan vogels
zingen in het ochtend licht…
Troost
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
546 In zinloos weer geeft staren
een richting
hulpeloos weliswaar
en met een kalme vervreemding
langs de naamloze oevers
echoot de laatste winter
struikelt het zomerpaleis binnen
poogt tevergeefs leegte te vullen
een koningsspan overziet
het geraamte van woest en leeg
vult hemelsbreed de ontdooide tuin
met stralende schoonheid…
Oog in oog met de Bouwer/ Vernietiger
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
659 (Een confrontatie met Anubis, de Egyptische God van het Dodenrijk)
Statig als een uitgehouwen standbeeld
staat hij daar, ongeschonden
als een Omen in de tijd
Zijn ogen ruig, maar overtuigd
van oeroude wetten over goed en kwaad
over pijn en strijd
O, zo nietig sta ik daar, vermorzeld
door zijn aanblik die oneindig priemt
in m ‘n zwakke…
Over de troost.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
527 Veel woorden van troost
zijn van zichzelf vaak troosteloos.
Ze worden gegeven
Als verzoening met het leven,
Gedachteloos.
Men vindt ook vaak troost,
met een bakkie troost.…
seizoenen van slagroom chocola en bitterkruid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
631 zo treft hij de vrouw ,
met slechts een pijl
middenin de roos
vanwaar zij opstijgt
en paden beklimt
van crunchie chocoladerotsen
gevuld met granberries - amandelen en pistache
zij werkt zich door uiterst pikante gerechten
aphrodisiaca ten top
over heuvels en bergen stijgt zij
dwars door zachte wolken
lobbig geklopte zoete witte…
zo stil
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
710 nooit was het hemelruim
zo doorschijnend helder
geluid zo stil
nooit eerder was er
zo gelukzalig niets
dan het klapwieken
van jouw vleugels
en de mijne…
God
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
547 God
't is niet hij, 't is niet zij
't is gewoonweg God voor mij
een beetje vader, een beetje kind
een beetje moeder en heel veel vrind
't is hulp, 't is raad
't is troost, 't is daad
mijn meester, mijn raadsman
mijn praatpaal, mijn gehoor
mijn lijden, mijn liefde
en ga zo maar door
zonder lichaam, gezicht
zonder lengte, gewicht
…
Het leven een mysterie.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
593 In de verte een wit gewaad,
blote voeten op het strand.
Vertederend en kwetsbaar zoals
zij daar staat en kijkt naar de
horizon.
Haar blik onverdroten gericht
op die einder.
Haar ogen dwalen af over de
woeste golven.
Zij raakt gebiologeerd door het water
en ziet al het leven daarin...
Voor haar misschien een nieuw begin.
Wie weet…
Schommelstoel
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
729 Je hoofd nu tegen
mijn schouders gelegd
niets hoeft verzwegen
en niets meer gezegd.
Verborgen akkoorden
als uit een instrument
zijn ons alle woorden
bij voorbaat bekend.
Wat wij nog verzinnen
is ledig gepraat
dat ook niets van binnen
naar buiten verraadt.
Hoor hoe de aarde
ons geluidloos ontglijdt
Wij luisteren naar de
oneindigheid…
Ontzag voor de kracht van liefde
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
807 In een zuivere wereld kan ik leven.
Vrij in voelen, vrij van denken om overvloedig in liefde te geven.
Onthechting voelt aan als vrijheid en verlichting ineen.
Meer en groter als mijn persoonlijkheid in heelheid ben ik al-één.
Helderzien van gewaarzijn in deze volmaakte zorgeloosheid.
Niveau van de geest waarop het antwoord op iedere vraag bekend…
ONDER EEN GLAZEN STOLP
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
648 Ik heb me opgesloten onder een glazen stolp
alles kan ik zien, niets kan ik horen
ineens hoor ik nergens meer bij
men kan mij zien zo heel alleen
toch ben ik niet eenzaam, ook niet verlaten
volledig afgeschermd van het bewuste leven
intimiderend klein is mijn wereld geworden
ik mis geluiden, gesprekken, aanrakingen
aan zuurstof geen gebrek…
Liefde
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
542 M'n bron van zijn, vrij en puur,
vult me met essentieel liefdesvuur,
dat wat ik in alle essentie ben,
in bewuste vreugde mezelf herken.
Om zo met het levensspel te spelen,
vind ik vervulling in geven en delen,
want in belangeloos geven ben ik geluk,
ontvang in gunnen en kan nooit stuk.
Dus mezelf zijnde, puur als een kind,
in zelfvertrouwen…
Binnenwereld...
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
516 De lucht snuift in subtiele trilling jouw adem,
en als duizenden speldenprikken slaat verlammende stilte toe.
Zachte diepe monotone klanken brengen het denken tot rust
en dragen naar het hoogste bereik van sereniteit,
waarin het wezenlijke zijn
samenvloeit met het volmaakt microkosmos geheel,
tot dat het harmonische beeld ook in het macrokosmische…
Zone
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.922 Dit is het laatste. De totem is opgespeld. Ik heb de stad nu gezien.
De honger is gestild. Ik heb de keizer niet begrepen en ben de
zoon kwijt. De zon komt bijna op. I'm scattered like newspapers
all over the street. En ik weet niet of ik dorst heb.
De nachten heb ik doorgebracht met de aanvoerder. Er was een
bijl, bot verraad en ik had al geen…
Metamorfose
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 1
Bladeren kolken aan de bomen
ruisen als golven
van de wind op zee
Ik zou nu hier willen zijn
als de geluiden
me niet dragen konden
maar de herfst
voert me mee
En ik reis
over daden en dromen
dalen en zomen
Hier zo ver vandaan
kwam ik in een adem
en een zucht
gedreven in een stilte oceaan
badend in een zwoele vlucht…
Er was aarde om ons heen.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
522 We dwaalden eenzaam met z’n tweeën
alhoewel we reeds vertrokken waren
toch raakten we elkaars harten aan,
met doel onze geur in een moment van de
toekomst te polijsten, ontdaan van willekeur.
Het korstig grind ontlokte zinnen uit elke tred,
uit iedere kiezel ontsteeg een fragment van een
geprojecteerd beeld op het geparelde doek
van de…
Hier, in onze tuin
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 Hier, in onze tuin.
Gewoon, zoals zo vaak.
Ik zit alleen en doe...niets.
Het begint te waaien.
Bijna onmerkbaar.
Zacht als strelingen.
Ineens verschijnt rust.
In mijn centrum van onrust.
Onaangekondigd.
Alledaagse geluiden verstillen.
Stemmen van de straat.
Gekras van torenkraaien.
Gezoem van bijen.
Fluisteren van bladeren.
Mijn hart luistert…