37665 resultaten.
De dood rijdt mee
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.016 De dood rijdt mee in deze waanzin
rijt mijn hart open in weerzin.
Geen mens hoort te oordelen
Geen mens hoort te veroordelen
Geen mens hoort te moorden
Geen mens hoort te schieten
Geen mens hoort zomaar bloed te vergieten…
naamloos
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
482 jouw kleine leven was te vroeg uit
mijn lichaam weggegaan, ik droeg niet meer
maar wel droeg ik jouw namen
overal waar
dichte ogen tegen lege woorden leefden
sprak ik ze niet uit, ze kwamen
en ze vielen weg
maar toen sprak ik een engel, aan een naamloos graf
zij gaf je de kleur van zachte hemels
en aan mij het kerven, in een oude bedelstaf…
Dierendag
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
573 opeens ontmoet ik
de dood
in eigen tuin
uit het vlieggat
van een vogelhuis
tuurt een lijkje
poes vrat moeder op
voorzichtig begraaf ik
haar jong…
Axel Geza
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
894 hoog op de poten
elegant in zijn draf
wat hebben wij
van hem genoten
hij is niet meer
Axel Geza ging
en wel terug naar af
in zijn jeugdige jonkheid
zo soepel en ongedwongen
haast springerig van aard
lief, de onhandige staanders
van deze edele Vizsla
waarvan de schoonheid
telkens werd bezongen
na zoveel jaren is hij gegaan…
Patricia.
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.202 zwevend, dromend denken
aan jouw huis daar aan de plas
ik zou je al mijn liefde schenken
als jij daar nog maar even was
lachend, kussend spelen
in die boot tussen het riet
ik kan dit verlies niet velen
de smaak van louter verdriet
de wind waait over de plassen
verstrooit het stof van jouw bestaan
de urn waar ik op mocht passen
verliest…
De dood en het leven
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
700 Ik wilde vroeger, toen ik "jong" was, altijd schuilen voor de dood,
maar ik kan nu zeggen, 'k heb er goed mee leren leven
dat alles eindig is. Het werd plots een gegeven,
waardoor het leven mij oneindig veel meer bood.
Het kunnen denken, kunnen zeggen dat je klaar bent,
dat je de dingen hebt gedaan zoals je 't wilde.…
Denkend aan haar
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
701 Hier sta ik dan, hier sta ik aan je graf,
Denkend aan vroeger, aan wat ooit was,
Denkend aan om al wie ik vroeger gaf.
Ik mijmer over lang vervlogen dagen,
En over jou, hier begraven in het gras.
Ik mijmer over nooit gestelde vragen.
Hier sta ik dan, en voel een koude wind,
En weet dat ik nooit een antwoord vind.
De jaren, ze trekken veel…
Etage Bellevue
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
475 Meisje met blote armen ademt niet
We maken salto onderwater en
Doen wie het langst kan.
Later moet dat ook zo zijn. Als
Jarigen van etage Bellevue
Opblijven en zuchten dat zij moe zijn.…
Op leven en dood
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
480 Ik kom weer
voorbij die beuk
een lange sleuf
een slanke holte
in zijn stam
in zijn kruin
azen kraaien
doodstil
een handvol
eekhoorntjes
nesten hier
rennen gehaast
een koers
op leven en dood…
Geloven
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.303 nu jij het leven hebt gelaten
gaat er een moment van stilte voorbij
maar in die stilte zal ik met je praten
altijd blijf je dicht bij mij…
Vergankelijkheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
577 De sporen die we trokken in het zand
Waren steevast voorbestemd om weg te spoelen
Op de vloedlijn staan weer jongelui te joelen
Ze claimen onze plek daar op het strand
Ons zandkasteel met zijn robuuste toren
werd weggeblazen door een drieste golf
Zoals het schaap wordt gegeten door de wolf
Geen mens leeft eeuwenlang, is uitverkoren
Burchten…
Nazaten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
446 Het is het licht van het leven,
in het volle aangezicht,
voorbij de alledaagse pijn.
De fakkel door willen geven,
ook al dooft het licht,
om geen doodlopende weg te zijn.…
Ze wisten het en toch:
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.323 Ze wisten, dit wordt ons laatste jaar,
ze wisten, dit wordt ons laatste samenzijn,
ze wisten, dit wordt onze laatste maand,
ze wisten, dit wordt onze laatste week,
ze wisten, dit wordt onze laatste dag.
En zo,
nam iedereen afscheid van hem,
zo, nam jij afscheid van iedereen,
op een waardige wijze, niet mensonterend,
aan allerlei…
Waar blijven ze -
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
962 de zielen, de geesten;
overleven ze?
Of verdwijnen ze
in de eeuwige nacht,
zonder besef daarvan?
En is dat mooi,
of verschrikkelijk?
Of is het wat het is –
sporen
die vervagen
in de kantlijn
van Geschiedenis?…
Overleden vriend
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
2.054 Je heengaan is een feit,
je gemis desastreus
je verscheiden is een zekerheid
en echt geen eigen keus,
je had zoveel te geven,
zoveel nog te doen,
zoveel nog te leren,
een echte regel kampioen.
Je ligt daar zoals je was
en toch ook een beetje niet,
want je ademt niet meer,
om je heen is nu verdriet,
je heengaan is een vaststaand…
De dood op de railing
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.030 De dood zat op de railing,
daar stuurde ik hem af,
ik had de dood niet gevraagd,
of dat ie me al graag zag,
de dood zat op de railing,
een spoortje liet het na,
een zuchtje een klein windje
en ik, ik keek ernaar.…
Duizend doden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
452 Zo
word ik wakker
op de kade van een diepe gracht
met daarin
in trage stroom
het bloed van duizend doden.…
gebed met een end
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 iemand staat naast me en zegt
het wordt tijd voor een plan
niemand doet er iets aan
en dat heb je er van
hier reed men je dood
er zijn bloemen gelegd
en er hangt een gedicht
dat het zinloos was
ik weet alleen nog je been
zo vreemd gevouwen onder je lijf
maar dat was gisteren
vandaag ben je stijf
je stak over bij rood
ik zei nu maar…
elke dag ga ik dood
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
848 de avond valt
en ik in slaap
elke dag bijna dood
doch, heel snood
wakker ik mij
de volgende dag aan
om er toch maar
voor te gaan
elke dag ga ik dood
afscheid in de dop
eens sta ik niet meer op…
Geborgen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.684 Ver van elkaar en toch zo heel dichtbij
Ben jij mijn laatste dageraad in mij
Bezweken voor de dag van morgen
Moeizaam gericht dat schamel beetje licht
Niet opgewassen en te zeer ontwricht
Gevangen gevallen en in tijd geborgen…
ONVERTEERBAAR
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
995 Hij geeft ontslag van leven
en neemt je zijn en wezen.
De sporen die je achterlaat
de hechting aan de wereld
zullen overspoeld worden
en door tijd gewist.
Niets, geen stofje
zal zich herinneren
aan jouw bestaan…
BRIEF
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 Hoe moet ik tot U spreken, Opperwezen
Nu mijn vriendinnetje straks sterven zal
Ze kwam, zoals U weet, lelijk ten val
En niets of niemand kan haar nog genezen
Ik heb haar wel op Uw Bestaan gewezen
Maar zij zit woedend in haar diepe dal
Charon de Veerman, zie ik, nadert al
Zeg, kan Uw engel er niet eerder wezen?
Ze is naast boos ook zo ontzettend…
Stroomgebied
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
801 voorbij de datumgrens
in de lage tonen van de rivier
worden dagen korter
fladdert een verwaaide wens
nog eenmaal buitendijks te gaan
haar verkalkte aderen
vertrekken geen spier
verzanden in kribbige oevers
waar dammen naderen
en overlaten in lot berusten
weeën van waterstand
kabbelen tegen het plankier
schuren in hun verval
door tamelijk…
Steeds verder weg
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.302 Je koos de dood boven het leven,
Hopeloos op zoek naar evenwicht.
En nu, nu ben ik je voorgoed kwijt.
Niet dat ik je ooit nog zal vergeten,
Of dat de herinnering slijt of zoiets,
Of straks geen inhoud meer heeft.
Want ik vind dat je dit moet weten:
Ik denk aan je, dat zegt toch wel iets.
Dit is voor jou, een broer die meer leeft.…
GRAFSCHRIFT 3
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
645 Ik wilde de tijd doden
maar hij was me voor....…
Gebed zonder eind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 het tuinpad zal nog bladeren verzamelen
regen zal nog wegwassen wat niet tijdig kon verdwijnen
ook al heeft september zijn schaduw geworpen
ook al lijken wolken opgedroogd in rookgordijnen
er zullen nog doden te betreuren zijn
verse aarde zal weer wonden onder duister bedelven
monden zullen zich om ingeslikte woorden snoeren
een ogenblik lijkt…
Avondwake
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 heden schuiven nachten voor de zon
verstijven gordijnen tot mummies
bleekt euvel licht tot vale hapering
verteren magen het dagelijks brood
verwateren straatstenen tot knarsen
onder haastige zolen van onbestemde spoed
volgzaam zwijgen vogels, zaaien ochtenden
in blijvende herinnering
en wordt het stil rond de oren…
Die nu al niet meer leef
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Te vaak al
In het zwaard
Gelopen van
Wat zich leven
Noemt, leven
Dat stukje bij
Beetje mij verlaten
Heeft zodat ik
Nu al niet
Meer leef -
Eerder leef ik
Hierna weg bij
Het oude leven
Op reis naar
Mijn nieuwe
Horizon waar in
Dit leven geen
Sprake meer van is…
Uit de plooien van ons alledaags bewustzijn
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
451 Vaak weggestopt
In verre hoekjes
In de plooien
Van ons alledaags
Bewustzijn -
Weten dat het
Er is, maar toch vaak
Verzwegen met
Verholen blikken
Omdat het domweg
Niet past in het
Succesverhaal dat
Ons leven heet,
Is het angst
Of gewoonweg niet
Willen weten hoe
Het loopt -
Misschien is het goed
Ons einde te voorschijn…
Als de dood het hek uitrijdt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
430 Als de dood
Het hek uitrijdt
En mij met zijn
Wapperende linten
Stervens alleen
Achterlaat op deze
Kale steppe
Ben ik blij
Dat het eindelijk
Zo ver is -
Dat hij nooit meer
Naar mij hoeft
Om te zien,
Ik die van
Mijn geboorte
Af aan zijn
Kind ben geweest…