2600 resultaten.
De schaatser
gedicht
3.3 met 3 stemmen
7.820 Soms vriest het weer zo helder
dat de schaatser die ik ben
de snaren van het ijs laat zingen
tot in de horizon van glas
aldoor beentje over door het glas
zoals ooit eerder altijd weer de metalen
zon achter de zilverbloemen op het raam
in mij doorstoot en mij hier fotografeert.…
Voyeur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
482 Een sliert aalscholvers slingert
boven een horizon van nevel.
Een gat in de wolken lijkt een blauw meer,
omringd door fjorden.
Warme lucht dekt ons als een deken.
Zacht ligt het gemaaide gras op de dijk,
maar rechtop nog staat fluitenkruid,
te kijken!…
Terug naar de oerknal.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
665 De tijd verontachtzaamt, namen, woorden
vervlogen betekenisloos voorbij de horizon.
Zeeën, oceanen droog door land omrand
in ledigheid.
Vele wegen bewandeld, naar eer en geweten
gehandeld.…
Oceaan
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
500 De eindeloze horizon in vuur en vlam.
Dat uniek gevoel bewaakt mijn fundamentele dam.
De smaak van kokos.
Herinnerd aan het gezang van de nachtegaal.
Wanneer de dag maalt hebben we elkaar altijd nog digitaal.
Oceaan blauw.
Al zwevend tussen kale planeten in het heelal.
Voel ik bevrijd in een hangmat als de zoete inval.…
Alles stond er nog
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
879 der Giessen
(1923-2003)
Keukentrap beladen
Met spijkers en schroeven
In soorten en maten,
Tekening achtergelaten
Op een kistje van hout -
Tot op de millimeter
Nauwkeurig je nieuwe plafond
In de sponningen gedouwd -
Je had het afgekregen, je
Laatste klus, en alles
Stond er nog toen jij
Aan je laatste reis
Naar Gods horizon…
Habar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 afscheid
als de lente losbarst
het hart breekt open
het wrikt zich los
uit de omklemming
van roestige vleugels
oude woorden verdwijnen
een voor een
het buigzame hart geeft zich over
aan het blauwe uur van de ochtend
het wil glanzend leven
en opgaan in de tijd
totdat het geel-oranje
verdwijnt uit de zon
die haastig de horizon…
de wind
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
587 de wind beukt het land
waar oude bomen
buigen grijs en stram
die door het dralen
in zien verworden en
geen horizon meer zien
maar de wind
beweegt en zweeft
eindeloos...…
Alleen de liefde nog
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
558 Als zinnen al uit elkaar vallen
Voor ze gevormd zijn, als woorden
Betekenisloos verdwijnen aan
Mijn horizon, als letters
Niet meer dan holle tekens zijn
Die zichtbaar verwaaien in de wind,
Blijft alleen de liefde nog
Die geen woorden nodig heeft,
Een blik, een beweging is genoeg
Om elkaar woordeloos te verstaan,
Diepgevoelde liefde…
Over de kim
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
586 niet verkies
het kan de telkens
kerende zandloper zijn
die mij vermoeid doet raken
en aan een uitgebalanceerde
eeuwige berusting bindt
ach, het is om het even
het uitzicht verdwijnt toch
als sneeuw voor de zon
mij maakt het niet zo uit
wat ik nu zeker weet is
dat altijd weer de lente komt,
naar verluidt,
achter mijn eindeloze horizon…
Is er weer magie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
684 waar is de chemie
de binding met het linnen
voel het diep van binnen
maar er komt niets uit
naar penselen taal ik niet
de messen heb ik opgegeven
het enige wat lukt
is dat ik de verf spuit
verdund met tranen
banen lange slierten
zich een weg omlaag
nog dieper in de put
ik schud het doek om
meer houvast in horizon
te krijgen de…
Spartelend dier?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
458 De schaamteloosheid
van onrecht en onmacht,
verminking in de willekeur
van plaats en tijd, verbannen
door een ruis geplukt uit het heelal
het bestaan verveelt zich in mij
onwillige weerwil van de zondenval
een mensbeeld waarover ik struikel,
herhaald in de scheidslijn van de horizon,
wordt schrikdraad van het verleden
versnipperd…
Verschoppelingen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
513 Zag de mutaties, bij Blokker, de Ikea
bij Lidl, Aldi en de Action
in onderbroeken van Zeeman
met Boerka's bij de Hema
op zoek naar zoute dropjes
regendauw en vlinderwolven
zag glinsterende ogen glanzen
boven verkouden neusjes dansen
zakdoeken ingewikkeld
en omgewikkeld
kleurden de wereld
muziek in zinvol verdwalen
droomde de horizon…
Onvoorspelbaar?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 In het gezicht van
uitdrukkingloze goden
een wind die
mij verder draagt
dan alle vragen, zullen
zon en maan in een
andere kleur en
stand verschijnen,
is de onze horizon daar
bij gebaat?…
Liefde aan je voeten
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
856 aan mijn voeten zien
geef mij horizonnen
oceanen die bevaren zijn
zeeën engten en rivieren
met schepen groot en klein
ik wil verten in mijn blikken zien
geef mij liefde
verdrinken in je ogen
het zachte kussen van je mond
trouw en altijd in elkaar geloven
ik wil het samen in ons zijn
mijn vergezicht is
liefde aan je voeten
mijn horizon…
niets blijft er nog over
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
862 vogels vluchten uit
de stilte van het huis
zelfs verborgen zwervers
sluiten 't gemijmer in de ramen
en 't geschrijf naar hun geliefden
die het verleden vulden toen de bomen
nog rechtop hun handen op de horizon legden
planten verdorren vanuit alle hoeken
hun geroep wordt niet meer beantwoord
en zelfs de buien worden naar een botte kist gedragen…
slapeloos in Cosenza (3)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 een winterslaap wil hij
zoals de New Horizons
die langs Pluto scheert
om energie te sparen
een lange diepe slaap
die hem een winter lang
bevrijden zal van
de slapeloze versteende
nachten zonder kletterende
regen op nat plaveisel
zonder zijn wankele
moeder op de keien die
vergeefs houvast zoekt
zonder het kind dat
naar bed…
wisseling
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
770 ik laat me even gaan
tussen de wisseling
van zon en maan
de aarde zakt open
de zon valt erin
het avondrood verdwijnt
stilaan word alles donker
de horizon
lijkt zo veel verder
de zon gaat slapen
terwijl de maan
de nacht bewaakt
ik sluit nu even
mijn vermoeide ogen
met alleen de stilte
om me heen
kan ik even wegdromen…
zon en…
ik zag ze jagen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
604 wolken bevolkten
vandaag een helder blauw
in een middelgrote stad
waarin de zon het moeilijk had
in hun vormen
stormden ze huizenhoog
in een skyline die
een weidse horizon verboog
ik zag ze jagen
hun druppels dragen
in de grijze onderkant maar een
koele wind hield alles in de hand
totdat thermiek
in het geniep een andere…
Oom
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
628 Mijn oom ziet weer de horizon!…
Vandaag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
582 Ik geniet altijd van vandaag
Want wat morgen biedt, dat blijft tenslotte een vraag
Daarom, kijk ik naar dit moment
Omdat je alles van vandaag al kent
Je weet immers dat de zon nu schijnt
En vanavond weer achter de horizon verdwijnt
Wat morgen komt, dat weet je nog niet
Alleen is het zeker, dat je ook dan de zon weer ziet
Misschien dat hij…
Einder
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
791 Het spoor leek eindeloos door te lopen
zelfs voorbij de horizon
we konden hem lang volgen
maar plots was daar het einde
toch besloot hij verder te gaan
langs de rand en daar voorbij
in het duister voorbij de einder
konden we hem niet meer voelen
op die tijd op die plaats
daar vond hij rust
daar was weer licht
wij konden dat niet zien…
jij was in gisteren gehuld
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
798 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij…
Geen reden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 niets
van belang, we zaten Far Out
op een strandterras – alle ruimte
zon op mij, wind op mij, vrij
de wereld en mezelf ervaren
een meeuw doorgronden, haar aandacht
voor gebakken vis, in een oogwenk
de salto van de surfer in de verte
voelen in mijn bloed, de mensen in en uit
ademen, radslagen door mijn lichaam
en windmolens aan de horizon…
samen maakten we weer bloot
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
817 uit mijn voorraad
hemeltergend blauw
warmte vragend voor de kou
je was anders in beweging
verbaasde me compleet
vroeg me of ik meeging
ik was nog niet gekleed
pelde laag na laag mijn
eigen oordeel en gewoonten
helder werd mijn blik
schoonde zo mijn eigen ik
ik zocht je deur na deur
verruimde zo mijn geest
je verkeerde aan een horizon…
Wanneer alle stormen zijn overwonnen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
528 Wanneer aan de horizon weer iets gloort
van een geluk nog niet verwoord.
Dat wint na al hetgeen er werd geronnen.
Het lijden dat wij vrezen, maar morgen
nimmer op zal dagen, laat ons vergeten.
Laat ons vragen om die voorspoed op die
dagen dat alles anders kan zijn.
Wij blij zijn dat er nog morgens zijn.…
Boeggolven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Mijn wereld hoeft niet groter
dan tot waar mijn ogen reiken
maar ze zien een nieuwe horizon
wanneer ik daar om mij heen kijk
.....Geef me je hand, wacht nog
.....even met gaan en kom
.....bij mij, samen
.....kunnen we thuis zijn
Op straathoeken
zal ik altijd stilstaan
zoeken waar de zon staat
waarheen de wolken gaan
.....Doe je jas…
Rust in je hoofd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
701 Laat de wereld even voorbij waaien
het ziek zijn is al zwaar genoeg
maak je hoofd leeg en denk aan niets
het is niet te verklaren waarom de een
meer moet lijden dan de ander
je bent een man zonder land
een toekomst zonder horizon
een verleden vol vergetelheid
vergankelijk op weg naar het einde
ik heb je lief gehad in barre tijden
de…
Regennacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Het is bijna alsof je de arme winterzon
achter de horizon hoorde dalen
de wind alles weggeblazen
herinneringen verdwenen
nu je met de donkerblauwe verf
getuige van jouw stille liefde
de ernst van jouw geweten kleurt.
Om te overleven
onder het maanlicht
van de duisternacht
ben jij de eenzame mens
die jij voor ogen ziet.…
Vitale kwast
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
457 glas schuimend bier en een sober palet
hij denkt aan haar en hoe zij is heengegaan
eeuwig onaantastbaar in haar woordenschoonheid
hij denkt aan haar poëzie en aan zijn kwast
iedere beweging doorbreekt de kalme stilte
zijn humeur hangt onder de blauwe lucht
de vitale kwast schildert de zomerse duinen
over de grote oceaan naar een verre horizon…
we zijn in de hemel geweest
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
1.551 je klampte aan
vleugels vluchtten
richting horizon
de tijd voorbij
die nooit begon
een eerste klapwiek
en de lucht ging dragen
een opgaan zonder vragen
zo lang gewacht op de
bevrijding van de nacht
we raakten ijlte en de rust
om samen te gaan praten
wisten van elkaar de scherpte
om te raken, kozen woorden
die weer liefde maakten…