4052 resultaten.
Stadsmilieu
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 Maar daar…
haast onzichtbaar
onwerkelijk, onder een steen.
Vecht zich een plantje
groen met geel
kleur breekt door
de betonnen blokkendozen
zijn niet het einde.
Natuur komt terug.…
ZIJN
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
839 slechts even dobberen wij rond
op de golven van de eeuwigheid
meer is het niet, meer hoeft het
ook niet te zijn
of wij hier als steen of plant, als
dier of mens ooit eerder waren
en weer terug zullen keren, ook
dan vervliegen onze levensdagen
want slechts even spelen wij met
wat kruimels ruimte en tijd
meer is het niet, enkel de…
Opgedroogd in waternood
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
511 daal af
langs stenen die
nooit zon hebben gezien
waarvan de kleuren
eeuwenlang verdronken zijn
totdat de bron wegviel
er vloeit geen water meer
dat barsten vult
het ongeduld van dorst bestrijdt
pas op de bodem
zie ik dat de wel
is opgedroogd in waternood
moet wiggelroeden
naar de nieuwe loop
haar richting geeft mij hoop…
sans rancune
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 blootgelegd en barrevoets
naakte dwaling
over landerijen waar
een kei botst, een stronk hinkt
commando’s buigen letterlijk
je hoofd
vanaf hier
stapel ik een rots op rozen
breek ik hout
uit bitter water vangt
een vis
de tol
van zeven vruchten
poppenkop naast scalpel
papier, steen en schaar…
Het fijn penseel
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
595 er is geen tijd meer
voor het fijn penseel
gejaagd meng ik de kleuren
tot aanwakkerende wind
het dreigend zwart
dat grijs ontlaadt
in wit vertraagt en
stenen hagelt op het doek
nog zijn er
gouden wolkenranden
die licht van zon ontvangen
schitteren door de regenboog
ik schraap de verf
bijeen tot lichte mist die
in onweersgeur verdampt…
Verzwegen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
470 het lichaam was gebalsemd
voorzien van een afscheidswoord
ik vergat de morgen
hoorde de adem van een kind
we brachten haar naar de stenen
waar ze speelde bij wat wind
het gezicht plooide
voor een vreemdeling
van bloemen hield ze
en het huis
dat voorzien was
van haar handtekening
ik las een roman
kende de reuk en vertwijfeling
rood…
De hardloper
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
668 deze strijd is hem; hem alleen
rimpels als jaarringen
van de meters die hij ging
nu alleen is hartslag; schoenen op steen
hij loopt buiten en door de stad
zijn meters, been voor been,
alleen maar lopen
de rest is wat hij vergat
zwevend op thermiek
van zijn draaiend pad
sneller en altijd meer - naar zijn zon
deze strijd is hem; hem alleen…
Witte doeken spreken
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
880 rolde stenen weg
voor het graf
waar in de witte
doeken lagen
was tijdelijk
begraven op het linnen
dat een afdruk van
jouw wereld schreef
hebt gegeven
om in drie-eenheid
weer te leven
vader zoon en geest
de witte doeken spreken
in tal van preken
met pasen heb ik al
jouw verrijzenis gevierd…
Brief
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
564 Je brief
vond ik
in de brievenbus
verfomfaaid door regen
Ik vond 'm
zwaar wegen
de woorden als stenen
op m'n maag
Door het schrijven
van de brief
had je onenigheid
-voor jezelf- opgelost
Ik zag je
-diep verborgen-
in je kraag
de straat oversteken
Na weken....
geen schim van je
te zien
misschien?…
In pigmenten van hopen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
733 ik heb jouw pigmenten
niet gewonnen uit
de stenen der wijzen
zag jouw kiezels
langs de wegen die
ik had te gaan
raapte met hartstocht
verschillende kleuren
voelde met handen je geuren
brak je en vijzelde fijn
streelde met olie restanten
die je niet wilde zijn
jij bloeide open
in pigmenten van hopen
mag ik je schilderen met pijn…
Sahara
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
471 achter schuilgewas weerklinkt soms
'n schaduw over hemeldiepe krochten
is kaalslag begaanbaar, het oneindige
verwantloos, zou dit haar gezicht zijn
engel die over mij waakte, mij bewaarde,
loodste langs boomloze bosgronden
gaat dit pad naar denkbeeldig dolen
zonder houvast aan touw of steen
om niet te staan met voeten in land
zonder…
zwerver
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
688 de dag is vaal
en de steen van stuurloos water
net zoals ik heeft hij
nog veel te ontvangen
maar net zoals ik
leeft hij van oude gedachten
ik kijk naar hem
en naar de tegenspraak
hij zwerft al een eeuwigheid
het is een lang verhaal
maar op een of andere manier
kom ik tot rust
flinterdun valt het zwarte zand
in het ijle
hij…
Grondvest al eonenlang
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
768 ik rotspartij
blokkeer het pad
met mijn gevallen stenen
ze graven gaten
in mijn lijf de mier
met staart tussen de benen
ik grondvest al eonenlang
zij gronden veel te snel
mijn meer dan vorstelijke kam
splijt in overdwarsheid
zonder onderscheid en raak
zo mijn frustraties kwijt
onneembaar is de laatste code
en godzijdank kostte mijn…
droomavond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
415 een tot dunne deken
gewaaide blauwwitte lucht
hangt stil te dromen
op het avondlicht
zwarte meeuwen
slaan zich krachtig verder
de bomen donkere steen geworden
staan platgeslagen tegen het wolkendek
alsof de wind niet bestaat
zo'n intens stille avond
die je buik zacht streelt
je borst beroert…
Het muurbloempje.
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
507 Kwetsbaar geklauterd
tegen een muur van
gele stenen.
Zijn status is fragiel.
Zijn lot doet soms een
toeschouwer innerlijk
wenen.
Zijn kwetsbaarheid is
ook zijn tederheid.
Die tot tranen van
bewondering toe kan
beroeren.
Omdat het een waarheid
is dat niet met de wetten
strijdt.…
Dat
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
621 dat krijg je dan
en je weet niet waarom
stenen dreigen te breken
schutters in het groene gras
het gevaar van de bomen
dat ik op mijn hoede ben
in een droom was ik een telg
uit een oud Frans geslacht
je moest je langzaam cacheren
om de zekerheid van geluk
c'est simplement comme ça
en de twijfel gaat voorbij
tot weer een volgende…
Beloftevol
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
595 enkel
nog het onkruid wieden
om de bloemen te vinden
verborgen in knoppen
in talrijke kleuren
duizelig worden van
nieuwe lentegeuren
een musje rond een steen
wat vlinders er omheen
beiden vleugels van vrijheid
om weg te kunnen vliegen
wil je met me zwijgen
woorden zijn te groot
een glimlach is genoeg
om de twijfel te dragen…
Beroering?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
499 Jouw vraag maakte
mij sprakeloos, een
geworpen steen,
beroering als een windvlaag
verzuchting in de struiken
ritselden traag door de
nerven van de bladeren
tintelingen onhoorbaar
slechts rillingen
in kloppende aderen
streek door merg en been
bracht reuring in het water,
stilte was ons allereerste woord
antwoorden komen later…
hoe alles weer werd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
431 de bomen keken toe
hoe je stenen brak
toen je in het landschap
een slaapplaats maakte
ze zagen hoe de afdruk
van je lichaam achterbleef
totdat stromend water
je schaduwbeeld wiste
jij zag hoe bomen
weerspiegelden in
het water hoe ze
zichzelf eenmaal zagen
hoe de wind hen beroerde
het blad meevoerde met
de stroom hoe alles…
En route
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 als je even meeloopt
vertel ik over de weg
de meeste stenen
zijn omgedoopt,
dat is wat ik zeg
nadat ik ze heb aangeraakt
zijn ze niet meer als voorheen
wat meer versleten,
dieper naakt,
het karakter hebben ze nog wel gemeen
zo zal de kim, in de verte nabij,
geen echt wonder meer kennen
daarheen liggen ook aangetasten,
voorbij het moment…
Licht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
362 ik ben als
de zon
dalend en rijzend
langs steile
rotswanden klauter ik omhoog
langs de glibberige stenen
uitgegleden waar ik
met gebroken dromen neerlig
in een donkere put
is het echt waar
of ijl ik ?…
beeldhouwde je lijnen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
820 ik sloeg op rotsen
herkende vormen
in het ruwe steen
ik zette je apart
beeldhouwde je lijnen
zocht aders naar je hart
in het aandachtvol polijsten
kwamen toch onverwacht
jouw warme kleuren bovendrijven
jij liet je in de kern raken
ontdooide zacht in tijd, bevrijd kun
je nu eindelijk mijn liefde smaken…
De Dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
571 De dood, de dood
dan haal je geen adem
Aan adem geen nood
Dat is de dood
Leven is even
Dood dat is lang
een dik stenen muur met
een laagje behang
Jij bent zo anders
zo een geeneen
dood gewoon dood
verscheiden en heen
Nooit uit de mode
past iedereen
dood met zijn allen
en ieder alleen…
in alle tinten zwart
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
487 elk wezen verandert in
de duisternis van de nacht
eenzaamheid is het donkerst
in alle tinten zwart
de aarde ruw wakker geschud
in een zee van brokken steen
de onzichtbare aanwezigen
de schreeuwen van pijn
verwarde raven cirkelen
tussen hemel en aarde
de vergeefsheid van alles
staat vast
nergens thuis in een
onherkenbare stad…
Buiten stroomde de lucht
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
559 Toen buiten de bomen waaiden
en het riet kraakte
rustte ergens een verscholen droom
Toen geharnaste wolken
dromen over verdorde vlaktes
van steen verdreven
Toen windstilte de zee
tot kalmte maande werd het water
beangstigend spiegelglad
Toen haar angst klapwiekte
tegen vensters en muren
werd zij stil als het licht
Buiten stroomde…
varen in een notendop
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
479 hoe schraag je
in loopgraven
een smeulend vuur
hoe de geselende wind
hoe spalk je
gebroken vleugels
de lege taal
hoe kapotte woorden
hoe kijk je
naar het gezicht van het
gescheurde hart naar de tijd
geschoffeld onder stenen
hoe aard je
op bodemloze aarde
in de centimeters
van je geheugen
je zegt:
het is leven
het is niets…
Als je lach
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
898 zag je
de lamellen
langzaam sluiten
zo denk jij
de wereld buiten
maar ik ben
in je hart
voor samen uiten
geen zee
gaat ons te hoog
nooit buigen
we voor stormen
we dijken
onze normen
met stenen van
geloof en hoop
gooi je huis
weer open dan kan
ik binnenlopen als
je lach me weer ontvangt…
Eurekamomenten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
562 ik heb
poorten
van wegen
naar de stenen
der wijzen geopend
levenselixer ontdekt
en de wachteres bij
het orakel van delphi
met woorden van
charon bij de stix
het zijn mijn
eureka momenten
waarin het
gesproken woord
algoritmisch
wordt omgezet
en ingedeeld
in grammaticale
frequenties van
wereldtaals logica
die ieder spreekt…
In de diepte
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
835 En weer kijk je moeilijk
En weer zucht je flink
En weer zie ik je denken
Ik wil niet dat ik zink
Het is zó ingewikkeld
Je voelt je zo alleen
Je glijdt weg in donker water
als een grote zware steen
Ik zag ergens nog een glimlach
totdat ook die verdween
want je kijkt weer moeilijk
want je zucht weer diep
en je ziet me denken…
kon ik maar zeggen ....
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.805 verdwaalde zielen dwarrelen
om mij heen
verdrongen zinnen dompelen
onder in verdriet
verwrongen gezichten weerkaatsen
in mijn geest
vergeten geliefden wentelen
zich om in mijn hoofd
verwenste gedachten gebeiteld
in steen
verbloemde gewoontes gedijen
in wat je ziet
verlate excuses verlangen
nog het meest
verzonnen epistels verjagen…