3020 resultaten.
Onzekere pubers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
514 stil viel het
filosoferen
van het bos
met zijn kale
bevroren takken
geen geritsel van
opties en voorstellen
zelfs de onzekere
pubers waren
thuis gebleven om
maar even niet na
te denken over wie
of wat ze zijn of
mogelijk worden
waar je bij hoort
als alleenstaand
is de groep bereid
zich met jou te binden
ben jij bereid ook
over…
Thuiskomst
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
542 De kraai landt op een tak
wolken herhalen zich in een waterplas.
En altijd is daar het verlangen om de zoutvlakte
te bedaren met zacht wuivende gebaren.
Getemperd licht valt door de ramen
een broos engelenkoor zingt de tranen dichterbij.
Verdriet raakt aan schoonheid
als een witte stilte naar de bodem zweeft.
Alles is er.…
Elf februari boom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 het zal bijna tien jaar
geleden zijn de laatste
keer dat ik je zag
je bent nog even kranig
maar zachter van karakter
je voeten lieten mossen toe
te groeien
de jaren gaven je diepere
groeven
sommige werden holen
waarin spechten zich
verschuilen
je verloor een tak maar
niet je kruin
je was blij dat ik je zag
richtte je op, groette…
Morgenrood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
564 de tijd is de wind die blaast
en uitsterft in donker water
een gaan zonder terugkeer
het onoverwinnelijke valt uiteen
een gaai vliegt krassend langs de takken
uit het ijzer dwarrelen vonken neer
het geruis van koude populieren
een zwarte sluier strekt zich uit
over de aarde en bedekt haar
met bitter as uit de wolken
kruiken gevuld…
Zijn we de zee
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
648 liefde vindt een weg
als water in snelle beken
verlangen valt doorlopend op het dak
met iedere tik, takken, bladeren
alles druipt van dikke druppen regen
roept ritmisch, neem me
mee, naar waar we onderkennen
wat boven water niet kan bestaan
geven we ons over, spoelen aan
we golven, we komen, we gaan
we stromen, samen, als één
zijn we…
Lahlahs ogen
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
515 .
__________________________________
Kalm aan Esther en ook gij,
Laurens Dassen
Ik ben wel cool en toon niet gauw emotie
Maar word niet warm of koud van jullie motie
Het is mijn taak op Geerts winkel
te passen
Partijloos kijk ik graag in Lahlahs ogen
Want wat Fleur deed op X had nooit gemogen!…
Zomermaan
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.077 Je probeert het verdriet te relativeren
maar in gedachten is er een verlaten land
waar burgers uit gevlucht zijn door oorlogen
mensenkennis in armoede moest leven
een zuchtend zomers landschap
strekt zich uit in groen zwijgen
het liefdeshart wordt onrustig
onder helder licht van de zomermaan
de geur van takken witte rozen
afscheid van een…
HERFST 2024
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
600 Dit najaar huilen alle bomen
Hun takken wijzen naar skeletten
Naar steden onder vuur genomen
Op stappen niet naar vrede zetten
Hun bladverlies staat voor die vielen
In dorpen en belaagde kampen
Gevolg- humanitaire rampen
Soldatenlijken, burgerzielen
Dit najaar hoor je bomen kreunen
De machthebbers een web toewensen
Waaruit ze niet kunnen…
HERFST 2024
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
590 Dit najaar huilen alle bomen
Hun takken wijzen naar skeletten
Naar steden onder vuur genomen
Op stappen niet naar vrede zetten
Hun bladverlies staat voor die vielen
In dorpen en belaagde kampen
Gevolg- humanitaire rampen
Soldatenlijken, burgerzielen
Dit najaar hoor je bomen kreunen
De machthebbers een web toewensen
Waaruit ze niet ontkomen…
Ringslang
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
466 op een dwaalspoor door het labyrint
van de stad die onthoofd is, verzengd
in de gloed van een fata morgana
als ogen met zwarte mascara
weerspiegeld in glazen van wijken in tinten die op elkaar lijken
het dorp van de Os en Nieuw sloten
de bomen als eendere loten
aan takken ontwricht van hun stam...
Wat een puinhoop, die Ring Amsterdam!…
Gedragen aan de levensboom
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
267 Langzaam kleurt het bladerdak
naar pastel van vele kleuren
op het pad hier en daar een dode tak
een zachte bries brengt herfstgeuren.
Een oudere man loopt over de paden
genietend van de herfstzon
de grond bezaaid met blad en zaden
nu stervend nadat in de lente hun leven begon.…
Senectute Sardegna
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
306 Lees hier waarom
de vrouwensardijnen
als nazaten van
maagdensabijnen
flierefluitend
op kruidendiëten
en op ruggen van
lieve dolfijnen
niets meer van het
leven verlangen
dan reinheid van binnen
en kleur op hun wangen
en met speels gemak
van de hak op de tak
zonder gat in de hand
of hun hak in het zand
de honderd voltooien…
Tergend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
364 pad
als inkt beschreven
Rossige dragers
onder het gewicht
van zomerzaden
Lichte zoekers langs
stengels en licht
Zij bewogen als
afzonderlijke talen
De drager bij
de uitgang
De zoeker verderop,
de wachter dieper
in de gangen
Gewicht op andere
ruggen
De uitgang verplaatst
het spoor door
andere sprieten gelezen
Geen taak…
Geen betere plek om het getier
gedicht
3.4 met 30 stemmen
10.953 geheugen te smoren
dan de keuken waar het licht
neutraal naar binnen valt en ieder
ding zich door een jarenlange
dagelijkse sleur hanteren laat
zonder oud zeer te wekken
zolang ik me maar niet herinner
hoe jij hier na die eerste nacht
gestaan hebt als een tussen
potten en pannen verdwaalde boom
die zijn kruin naar me overboog
en zijn takken…
afgeknapt in wilde schoning
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
758 weer jagen flarden grijs
langs onderkanten van
een strakkendblauwe hemel
de storm betaalt met regen
maar bepaalt zijn eigen prijs
de restanten uit een herfst
die ooit oogstrijk is geweest
in nagelaten groei aan takken
die de winterkou niet hebben overleefd
breken in het vlagen van zijn kracht
afgeknapt in wilde schoning
der…
Eikeltje
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
987 In het bos stond een boom
Met zijn takken wijduit
Liet voor het dier
Zijn eikels vallen als buit
Het dier zo fier
verzamelde en verstopte zijn voer
Voor de barre wintermaand
Hij moest hebben een heleboel
Voor zijn knorrende wintermaag
Het ene vergeten eikeltje
Wachtend op regen en zon
Om dan te gaan groeien in het bos
Tot een grote volwassen…
HET WAS NAJAAR TOEN HIJ STIERF
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.712 eerste zonnestralen
en haar lach
maar ze miste het voorjaar
en zijn eens zo statige stam
waar ze altijd tegen leunde
ze miste zijn knoestige handen
die haar hadden geliefkoosd
bij elke najaarsstorm
het vertrouwde ruisen van zijn stem
als hij haar in koude nachten
in zijn armen wiegde
en voor de eerste zomer kwam
klom ze naar zijn takken…
Afscheid van een boom
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.733 Je takken hebben ze je het eerst ontnomen,
je stam neergehaald met geweld.
Ik zal nog best vaak aan je denken,
hoe fier als jij daar stond.
Wij blijven verslagen achter,
en kijken naar die gapende wond.…
blue eyes
hartenkreet
0.8 met 4 stemmen
1.240 Zoveel zomermelodie in
de speler rond je oren en
in je hoofd: pijn zingt rond
Zoveel weemoed in de wereld
lief, zoveel, takken van bomen
kraken onder dat gewicht
bij wijze van winter
en liefde wordt heilige pijn,
een kruisiging waaraan
de dood geen einde te maken
weet tenslotte…
Zielerust
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
1.295 Een oord dat ik vaak vergeet
Door alledaagse dingen
Maar mijn gedachten aan die plek
Laten zich nooit verdringen
Uit mijn diepste innerlijk
Wellen zachte woorden
Warme tonen uit mijn ziel
Gesmeed tot zuivere akkoorden
Ik laaf mij aan die bron
En kom dan stilaan tot ontwaken
Langzaam keer ik terug naar hier
En vervul mijn aardse taken…
Zoon
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.673 Toch zal ook jij, mijn zoon
de strijd moeten voeren
om je groene paden te bewaren
en je weg te vervolgen
ontdaan van gevallen takken
vergeten wortels en verborgen kuilen.
En eens, op een dag ontdek je
het land van herkenning.…
Oud in nieuw
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
844 doe weg
verbrandt
verwrongen takken
verzuurde naalden
hinderlijke steken in de rug
tot asflarden
verleden tijd
vergetelheid
o denneboom...
verknal
verdrink
verdring gedachten
gebalde vuisten
woordloze hel
godloze duisternis
teruggeworpen
op jezelf
gedane zaken...…
Geen stem
gedicht
3.1 met 53 stemmen
14.226 geen stem in de wolkbreuk de plotselinge waterval
van de daken glijdend
druipende steen met hun zoute tongen
verwoest o geen stem
onder het afdak
geen oog en geen beeld en geen godheid
buiten het raam
wuivende takken en de echo van een licht
over de grond kruipend
nee een stroom wild
rode robijn
een wilde stroom
en het daglicht…
Een druppel leven
netgedicht
3.3 met 352 stemmen
41.533 Eenzaam
hangt hij aan
een tak
wil zo graag
vrij zijn
gewoon
zijn weg vervolgen
Geboren
uit een grote wolk
en samen
met zijn
broertjes en zusjes
naar beneden
het onbekende tegemoet
En nu
hangend alleen
zijn familie
in
plassen bij elkaar
dromen
uiteengespat
Strijkt een windvlaag
langs
laatste zetje
naar beneden
eindigend…
De berg is hier een vuist
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
9.251 Als de maan tussen
de wolken is gekomen
en de takken van de bomen
in een zilver licht
liggen,
dan is alles stil.…
Het Nederlandse staatstoneel
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.094 'Privatisering', heeft het Rijk geoordeeld,
'is zéér geschikt om taken af te stoten.'
Het resultaat? In Holland gaat het klote.
NS is hier een afschrikwekkend voorbeeld.
Het nationale schouwtoneel: komedie!
De lach vergaat, want Nederlands regering
verandert zo een blijspel in tragedie.…
Allang
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.224 Als een klaterend beekje
door het dichte bos in kronkels
tussen gevallen takken en dode bladeren
ontsnapt bevrijd
diep ademend
onder kale bomen
ruimte om te uiten
woorden tuimelen
zingen fluiten
langzaam groeit het beekje aan
onstuimiger en heftig
sneller krachtig
breder
tot een stroom.…
ad inferos
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
2.348 een seminarist daalt
met amos af naar de rust
van eeuwenoude doden
hij toont terloops
wat brosse beenderen waarboven
bloemen groeien naar het licht
hij haalt een vogel naar voren
een tak een christusmonogram
een kandelaar met zeven armen
zij zullen de ogen
zegt de jongen van achttien
opslaan in het paradijs
jaja mompelt amos…
zij moslima
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
695 als een echte jonkvrouw
getooid met ruisend kleed
beent ze door de straten
van haar veel te grote buurt
op haar rug het puntig blauw
van een lang vergeten erwt
plant ze haar modieuze hak
elegant achter iedere tak
die haar omgewaaid de weg verspert
en slechts vergetelheid vindt
waar zij de toekomst
en nog veel meer
zal zij nooit werken…
Latento
gedicht
2.7 met 65 stemmen
69.492 Nu wij stilaan voor elkaar vervagen,
zinkend in de armen van de tijd,
rest ons slechts wat schamel praten
op de tak van tederheid.…