2904 resultaten.
de smaak van passie
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.649 je cirkelt in mijn mond
waarom is rond uitdagender
dan hoekig of kaarsrecht
ik volg je lijnen van
alpha naar de omega
geen plaats om te verdwijnen
daar waar het leven snijdt
zijn cirkelgang vermijdt
zal ons bestaan gaan botsen
het kruisen hoekt met
schaduwen van pijn, wie
laat de ander meerdere zijn
je cirkelt in mijn mond
je zachtheid…
je naaktheid was niet bloot
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.506 ik heb je eerst ontkleed
de laatste sluiers weggenomen
je naaktheid was niet bloot
je droeg onschuldig roze- rood
ik zocht je ziel
verwoord in ronde lijnen
ik voelde kwetsbaarheid
in zachte strelingen verdwijnen
mijn handen raakten je
met diep en warm verlangen
je lippen openden maar
stilte kon je woorden vangen
we bewogen op muziek…
zong zon in de kristallen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
829 ik zag je kijken
naar de sneeuw
ze vlokte wit en traag
je blik zong zon
in de kristallen
ze leken langzamer te vallen
uitgelaten volgden we
hun vlucht uit lucht
die lichter werd
we dwarrelden mee
in een zacht deinen en lieten
vlokjes op de hand verdwijnen
de wereld die verscheen
ontnam de kleur haar eigenschap
versmolt…
dubbelbeeld
netgedicht
3.4 met 40 stemmen
54.793 tergend langzaam verdwijn je
loopt achteruit van me weg
terwijl je me aankijkt
ik probeer nog te lachen
maar zie je vervagen
transformeren in je schaduw
tot karikatuur van jezelf
en grijze duiven vliegen
ik heb nog spiegels
schuin in zee geplaatst
en op de zon gewacht
kleuren uit het wit gescheurd
maar jij werd al te licht
en zelfs…
tel-o-gram
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
513 hij is de uitkomst
een voorliefdeman
van zijn cortex
op het podium
in de schijnwerpers
waar elke rekensom
ontaardt in zinnen
uitgebraakte kramerij
verdoemd te verdwijnen
tijdens reeds de eerste minuut
uit het geheugen zijner publiek
geen één plus één
leidt bij hem tot twee
slachtig als hij is
blijft hij delen en verkleinen
vermeerderen…
Zwarte dag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
727 Zij trekt een jas aan
vlerken verdwijnen in mouwen
en het laatste zwart
zoekt een uitweg
ogen als kralen
kijken ietwat scheel
naar de prachtig felle kleuren
en het zachte groen
dat wonderwel past
bij de kromme snavel
rauwe klauwen
laten grof grind knarsen
als links en rechts
ijskoud, haast onbewogen
de nieuwe gast begroeten
een…
ontziende tijd
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
656 Loop maar verder
en kom ook niet meer terug
verdwijn maar ongezien.
De tijd, dat je me helpen kon
is aan de hand die nimmer hielp
al lang voorbij gegaan,
naar de plaats
waar niemand zag.…
Spiegel
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.876 De lege blik in zijn ogen
De tranen die nauwelijks drogen
Het verdriet dat niet weggaat
Geen arm die om hem heen slaat
Geen schouder om op uit te huilen
Zijn ziel zit vol schrammen en builen
Hij heeft niets meer om te winnen
Dat weet hij ook, diep van binnen
In gedachten loopt hij door donkere mijnen
Hij wil van de aardbodem verdwijnen…
Minder mens
hartenkreet
2.1 met 14 stemmen
1.615 Zo lang geprobeerd scherven te lijmen,
mens te zijn,
In een wereld die mij liever zag verdwijnen.
Kind te zijn,
In een koninkrijk waarin God verkwijnde.
Gevraagd aan Christus,
Gevraagd aan Mohammed,
Gevraagd aan Boeddha,
De weg van de verlichte paden,
In moeras hebben ze me allen laten baden!…
Het gif van deze zomer
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
638 Deze zomer zal niet paraderen in een
dodenmars waar ’t verdwijnen
zich classificeert als nummer één
terwijl de hemel tergend traag
de zon doet rijpen
brengt mijn groet de warmte
die zich schorpioent tegen het grijs
van de komende herfst, het lijkt een
visioen die het gif laat vloeien
en het sterven overtreft
met leven dat nog ongeschonden…
Jarig zijn
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
3.770 Iets dat je leven lang niet zal verdwijnen.
Of je nou wilt of niet, of anders.
Als een slachtoffer van de tijd die maar verder tikt.
En een omgeving die je eraan herinnert.
Gedogen is waarschijnlijk het enige dat je ermee kan doen,
gedogen en leidzaam ondergaan.
Elk jaar weer, wachten tot het over is.…
Gevecht tegen het zwart
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
560 Licht schept ruimte
om te overleven
maar toch overwint
het duisterzoeken
rijkelijk te vaak
zwart vreet het wit
wit knabbelt slechts
wat randjes zwart
donker lokt nuances
laat ze verdwalen
spoorloos verdwijnen
in schaduwmoeras
waar de zon slechts
met donkere blik
kan vegeteren
de dag verkort
tot nacht
nog levend springen
gesprokkelde…
De wadden, een werelderfgoed
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.745 peilt
het één zijn met de noemer, de geest
van het besef het broze en tegelijkertijd
het gezwel dat groeit langs polders en kwelders
om zich tenslotte te manifesteren
in een ongekende schoonheid
doch is elke schittering ten dode opgeschreven
want het pluralisme van de mens
kent vele vertalingen
maar toch zal het wad nooit echt verdwijnen…
Als kaarsjes
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
2.322 Door al die vlammen wordt het warm
en zal de kou verdwijnen,
ook in het donker is het goed
als je een licht ziet schijnen.…
Zoekend
netgedicht
4.0 met 30 stemmen
611 Ik ben op zoek naar 't innerlijk zwijgen
de stilte, die geen woord meer vraagt
het strelend zoenen dat mijn mond behaagt
het in zonneschemer eindeloos verdwijnen.
Verdieping in de geur van leed en lijf
dobberend op oceanische rust
reuzehand die warm mijn huid weer kust
verstrengelde éénwording is buiten kijf.…
Bescherming van de nacht.
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.195 Voor het leven vervloekt
ik wil niet dat je nog
langer schuilt in de
bescherming van de nacht
probeer het licht weer
te laten branden in je ogen
laat al het grauw
nu maar verdwijnen
het zat te lang verankerd
in het ritme van je leven
te lang werden jouw
gedachten vermoord
blijf niet langer zoeken
naar een reden van de…
Laat je
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
628 Laat je tranen stromen
en je licht schijnen
Laat je warmte binnen komen
en je kilte verdwijnen
Laat je voeten zweven
en laat los je haar
Laat de bloemen leven
en toon een lief gebaar
Laat je brein varen
en schud een hand
Laat je ogen staren
teken in ’t zand
Laat je dromen bestaan
en vergeet niet
dat uren stil voorbij gaan
Niemand…
Zoals ik was
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
1.094 Alleen weer in mijn bed
Stoot je af want ik wil niet voelen
De ziekte waartegen ik me verzet
Ik ben ziek dat weet ik
Maar wil niet dat jij het ook ziet
Wil niet dat jij schrikt
Ziek zijn bij jou, nee dat wil ik niet
Dus heb ik besloten
Je te laten gaan
Zal ik jou afstoten
Zodat jij mij niet achteruit ziet gaan
Mijn liefde zal niet verdwijnen…
boven het duin
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
664 ik kijk al dagen naar de lucht
en de indruk om aanwezig te zijn
wijkt verder terug
wanneer de ene wolk
de andere wordt, op weg naar
het westen
het is duidelijk, zeg ik
met droefheid in mijn stem
op het moment
dat mijn lange wapperende sjaal
de wind verliest
dat als straks de horizon komt
ik zal verdwijnen in het vergeten…
De dauwoedemen leven
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
604 het strakke blauw van de hemel
trekt sporen over het vlakke land
de dauwoedemen ademen
hun vrijheid om tenslotte
te verdwijnen in het niets
ik ken geen bergen die hoger zijn
luchtkastanjes nog niet gerijpt
in hun stekelige huis vallen te vroeg
blijven ongeraapt kleven
en leiden de herfst
naar weer een ongerept seizoen
het…
voor eeuwig herfst
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
483 de zon vervaagt het jaar wordt oud
een schilderij zo uit mijn hart
de winter zal nog kouder zijn
ik voel me verward
ganzen vliegen naar de warmte toe
verdwijnen langzaam uit het zicht
had ik maar vleugels
dan vloog ik naar het nieuwe licht
als een zonnestraal kwam je in mijn leven
maar als een herfstblad vloog je weg
met gouden stiksels…
hartslag omhoog
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
946 alles en iedereen verzamelt zich
in een kring om je heen
ze laten ons niet vallen
bloedbroeders
nooit was jij opgegeven
of voor dood achtergelaten
het is echt
maten
bloed moet soms vloeien
botten breuken
geweld is zinloos
alleen niet zonder reden
wat is geoorloofd
wat is schandalig
wetten verdwijnen
het is rechtmatig
zonder stigma…
Waar ben jij gebleven?
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
2.331 Soms denk ik:
Was je maar niet veranderd
Je bent weggelopen,
van je oude ik
Laat die nieuwe ik maar verdwijnen
Zodat jijzelf weer terugkomt
Ik wil je wel helpen?
Dan komt het weer goed
Als je je maar niet anders voordoet,
dan wie je eigenlijk zelf bent...…
Alzheimer
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
744 Verten lachen toekomst dichterbij
en tijden verdwijnen in luchtledig
verleden door gaten zo zwart
als nacht zonder kennis of weten.
Rumoer verstomt tot weeïg zwijgen
lachen stort zijn tranen uit en spreken
vraagt om stille aandacht luisteren
onwezenlijkheid in klanken.…
dit werk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
738 naar de hel met dit zinloos schrijven
alles zingt
en zal vroeg of laat
verdwijnen
O boom zink niet dieper
dan dit lied dat nooit
gezongen wordt
zo veel liever
een utopie binnenstebuiten gekeerd
de morgen heeft van gisteren nog nooit geleerd
wie bedelt nu bij wie?…
In de nacht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
979 Ik zie de uilen en
de andere vogels in de bomen,
ik ruik de bloemen
en alleen jouw naam
wil ik nog noemen
alleen jou wil ik nog kennen
en mezelf in jouw ogen
en tedere stem herkennen:
tot jou, zou ik zo graag
willen komen,
in die duistere nacht
met helder licht
bij jou blijven, totdat ik
in je verdwijn.…
Herrijzenis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
495 Daarna verdwijnen zij voorgoed uit het gezicht.
De schepping wacht als op haar Genesis,
en in de ademloze stilte van de morgen
ligt het mysterie van Gods plan verborgen.
Dit is de stonde der herrijzenis.…
De blik opzij
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
612 glijdt
donker de middag in
ontbijt en avondeten
zijn vergeten
honger is ook over tijd
wekken is een scene
wakker worden
is er eigenlijk niet bij
toch is er af toe
ineens de blik opzij
een lach die stilaan breekt
een onverwacht moment
dat in het brein
komt bovendrijven
zijn emoties afgeeft
om daarna in
de chaos te verdwijnen…
Groten getale
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
499 namen van gezichten
verdwijnen met valwinden
van eb en vloed
langs veldlijnen van de zon
gehuld in onhoorbare gloed
hun reddeloze gedachten zijn
als vleugels van een drakenvlieg
zo ontwapenend broos
zij voegen zich als eenlingen
bij de massa zo harteloos
de afgeruimde tafel
vertoont nog kringen
van het genuttigde bier
de ontvolking…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 ik wist de oase
in het woestijnrode zand
een wijzende vinger
aan gods groene hand
hij wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen…