2435 resultaten.
Warden en wierden
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
437 Ik wed dat het wad
in de tijd dat de ee
en de lauwers uitvloeiden
in één grote zee
ten zuiden waarvan
het zompige land
een laagvlakte was
met enkel hoog gras
en dorpen op wierden
en kerken op terpen
de eilanden niets waren
dan platen van zand
met enkel hoge
duinen als warden…
winterdijk
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
400 verleg
door te breken
op de naam af te gaan
op de man af
en paard
schaap
uiterwaard…
paddenstoelen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
140 Paddenstoelen
In het bos, waar stilte heerst,
groeien paddenstoelen, nooit gevreesd.
Aan een oude boom, hun thuis,
verbergen zij zich, stil en kuis.
De regen valt, en zij bloeien,
hun kleurenpracht doet ons boeien.
Met hoedjes als een herfstig kleed,
staan zij daar in vol en breed.
De boom biedt hen een warme plek,
waar zij groeien,…
Dwaallicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
185 In een maanloos donkere nacht,
boven poel of veenmoeras,
dwaalt het licht, het blauwe licht.
Een dolend’ ziel, een dwalend’ licht
een onbehaag in duisternis.
Het blauwe licht uit het veen.
Het veen dat wordt gedicht.
Volksgeloof is uit het zicht,
een mythe die verloren ging.…
Huis van de wind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
318 Eiland
eindeloze vlakte
fiets door de leegte
wind tegen
de velden, de hemel en de zee
speelse glooiing in de duinen
het schelpenpad wijst de weg
eindeloos open
het huis van de wind…
Verzengend
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
317 Zon hoog in de lucht
bomen en stad verstillen
licht laat alles staan
Onder de verzengende
zon van de middag wordt elke indruk
een langzame stroom die door mij heen beweegt,
een heldere stilte waarin het zinderende licht zich dieper nestelt.
Ik hoef niet verder dan
de plaats waar mijn adem mij vindt,
waar koele schaduw zich geleidelijk…
Waterloop
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
225 Water klettert op de rotsen
van een omarming is geen sprake,
zachte rondingen ontbreken
niet haar vastgeraakte waarheid
van gebutste stenen die zich vlijen
om niets meer dan een verlangen
naar het bijzondere gevoel
van aanhoudende strelingen
terwijl omzwervingen voorbij gaan
blijven waterlopen stromen.…
uit de struiken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
211 Hij liet de landschappen
aan zich voorbijtrekken
terwijl meereizende seizoenen
-op vleugels zonder einde-
wiegden in uiterste regionen
van zijn zichtlijnen
Hij zag er geen heil meer in
om zijn benen verder te strekken
ondanks waarschuwingen dat de boom
-waaronder hij verbleef- wegkwijnde
zwiepte in verbeten stormen
uit vergleden tijden…
voorbij de bipolariteit
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
140 Alleen de oldskool insiders weten
dat je niet op Bataafse aarde wezen moet
voor de gaafste boomgaarden, echter
in Leomerike - of all places
[waar wellicht nog
een limerick over geschreven zal worden
door deze of gene]
en laten wij iedereen de les lezen
door uit te leggen dat de Rijn
niet bij Lobith, maar bij Spijk
de grens over komt…
De tulp die luistert
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
340 Vroege morgenstilte
een tulp opent haar kelk
wind zonder naam
Een tulp staat als een
vorm die meer verbergt dan toont,
en iets in haar opwaartse lijn opent een diepte
die de aandacht vertraagt tot een helderheid zonder naam.
Haar ijle kelk rust in
de wijde lucht alsof zij luistert naar
wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing…
Het Schotse Hoogland
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
105 Vanaf mijn sluimering
tussen leven en nergens
hapert de dag
Alsmaar middag
Opwinding
die aan mij voorbijgaat
Hoog zit ik stil
op mijn paard
De ochtend begint
onherbergzaam
Er rollen wolken aan
Vruchtbaarheid
over woest en ledig
De beek zingt
en de horizon stijgt
met het volle gewicht
van de aarde, schaduw
verdonkeremaant mij…
Stad en land
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
283 In de groene weiden grazen koeien,
al vanuit de verte hoor je ze loeien.
Op straat fietsen lachende meiden,
die elkaar met woorden bestrijden.
In de verte een kerkje en een molen,
achter bomen een boerderij verscholen.
Een boer rijdt op een trekker op het land,
verderop wordt grasland afgebrand.
Het landleven kabbelt rustig voort,
behoeft…
Hollandse molens
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
111 Molens omarmen meer dan wind alleen
in het water rimpelen hun silhouetten
door het polderlandschap
waar verlangens zichtbaar worden
gevoelens zich strengelen met
het zacht wuivende riet
daar met elkaar verbonden
in Delfts blauw nageschilderd
naar een fraai behouden aanzicht
van over duizend monumenten
zijn de vele verschijningen
uitingen…
Van Pannerden tot Sevenaer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
95 Zij wekt ons erfgoed andermaal tot leven
en dat op Open Monumentendag
ook al bestaat het twee millennia
ik hoorde ergens wel de klepel luiden
wist wel van Limes' castra en castella
maar hoorde niet de klokken in Panoven
slechts die van Pannerden tot Sevenaer…
alles wat was
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
204 op een voorbijvarend schip
zag ik het vertrek van alles
wat verdwijnen zou
in de modderige rivierbedding
helde een schuin verankerde herberg
die zinken zou
zilveren taal tinkelde
even helder als alles wat ik zag
mythe en landschap vloeiden samen
‘s nachts luisterde ik of het regende
later hoorde ik het geroffel van druppels
op het…
zonder uitstel
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
417 De zwarte varkens op Atokos
scheppen hun weldadige habitat
wellustig baden ze pootjes
in de Ionische Zee.
Ooit achtergelaten door een
stelletje dronken matrozen
voor hen geen notities op
zwarte bladzijden noch
een trilogie van droefenis
zwarte varkens slaan geen
pootjes om herinneringen heen
alleen een zanderig wroeten.
Het zinnelijk…
Nu nog
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
143 De avondnevel maakt alles zacht
doet bomen verdwijnen.
Die mag ik zelf verzinnen.
Want er is geen verte.
Er is alleen nu.
Een lichaam tot stilstand.
Een naakt veld.
Mijn woorden als wapens afgedaan.
Straks komt zij!
Onbedekt, een groot, haast oranje licht.
Tot die tijd blijf ik hier.
En weet hoe stil de wind kan waaien.…
NACHTWACHT
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
218 Boven dampen van gaslicht
uit stomende schepen
gemeerd aan de gelderse kade
staat in het uur van de wolf
het alziend oog in het zenit
van zijn rijzende baan
In transparant water
der grachtengordel
weerspiegelt zich
in serene luciditeit
een zoete verboden lichtval
die voor somnambulante
halfslapende dansers
meer geschikt…
Het Groene Hart
netgedicht
2.9 met 21 stemmen
190 Oude knotwilg zwijgt
in de sloot schuift wolkenlicht
de grutto roept op
Een lappendeken van vochtig veenweideland
strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht,
waar sloten blinken als zilveren draden
en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert.
Omringd door het jachtige ritme van de steden
bewaart deze open vlakte haar eigen rust…
bessen als kogels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
7 bessen als kogels
schoten
in de verkeerde keelgaten
Toch mag weemoed slijten
langs opgehelderde wegen
als onthouden ontkenning
tekortdoet
door elke pijl weg te zetten
als vluchten in waanzin
in gekte
het fysieke als grens
aan te nemen
bij weerstand een gevoel
door te drukken op volgers
wiens wensen branden
in dit plooiend landschap…
verweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 op een middag in een straat
willen uitbarsten in schreeuwen
zo mooi rustzachtig
na kunnen vertellen
(tegen het witte huis
het te zeggen
hoe fotogeniek
(alsof het witte huis er iets mee te maken heeft)
een foto ervan te maken
de foto ontwikkeld zich niet)…
Weids Hollands polderlandschap
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
40 Langs ‘t water volgt de tijd
de loop van een watergang
in weids gelegen polderlandschap
waardering voor haar achtergrond
is zonder vermomming of verzuring
een lust voor het oog
koeien horen bij een mooi polderlandschap
zijn met omlijsting bewaard gebleven
hebben nog altijd wat in de melk te brokkelen,
het penseel wijst hen als getuigen…
Nalevering
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
81 Als gigant
van de puurste bagger
in modder
verstoken gebleven
treurig verheven
hemelen vermeden
voorbij elke
kribbige indroging
de kleibrekende
berekenende golfslag
in verpletterende potten
verstijfd
Het wachten is
op de nalevering
aan zo’n eiland
dat iedere maat der dingen
verloor –
het slib droop
rond
de standvastige…
Gouden pad naar morgen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
5 En terwijl de schemering het landschap teder omarmt,
blijft het licht nog even nagloeien in de stilte.
Een geruststellend teken dat na elk afscheid van de dag
de belofte van een nieuwe morgen alweer klaarligt.…
Avondgoud
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
8 De avond verstilt
een merel zwijgt op een tak
goud rust op het land
De avondzon legt koper
over het open land, waar schaduwen
langzaam de paden vervagen, gras drinkt de laatste
warmte uit de lucht, terwijl de wereld haar scherpe lijnen verliest.
Merel weeft zijn laatste
toon door de kruinen, de wind streelt
zachtjes langs het ruisende…
Mijn Holland
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
3 Wolken drijven hoog boven mij,
Dartelen als schaapjes in
Weide van blauw firmament,
Ontelbaar vele, rij aan rij.
Een kerkklok beiert het noen,
Zachtjes suizen wieken ener molen,
Koeien hoor je in de verte loeien,
Leeuweriken zomer begroeten.
Ik begroet de bruid mijner dromen,
Hollands schone dreven,
Haar eindeloos stromende rivieren.…
SLOOT
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.198 Zo oud niet of hun jeugd treurt in de wilgen,
het water spiegelt ze nooit rimpelloos,
het gladde blad en niet bladerloos,
het is een dak waarover zij zich spreiden,
waarop een eend in landschap weggezakt,
met een gevluchte in de grond bevriend,
laag water zoekt en boven water tracht
een nieuwe eend te vinden die haar dient…
warme winterdag
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.079 de zon is uitgeput enkele
straaltjes ontspringen de hemel
de planten worden stijf
en de bloemen schrompelen
hun seniliteit tegemoet
de bomen zijn moe en kaal
de dag zwakt als maar af
terwijl de nacht sterker wordt
dieren kruipen weg in hun holen
de vorst ontruimt het landschap
het wordt winter en toch
heb ik het warm vandaag…
zo tastbaar dichtbij
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.342 Het licht in je ogen,
je warme huid,
de tederheid waarmee je
mij aanraakt,
is als een eindeloos landschap
van geven en nemen.
De warme gloed
van verbondenheid,
zo tijdloos mooi,
zo tastbaar nabij.…
Onvergetelijk
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
1.399 Op een dag had ik je gezien
meende ik toch
jong en mooi
een zilverster
in de blinde nacht
het lied
van een windbazuin
dwalend over een blij,
zonnig landschap
Als zindering van zomerhitte
onder eindeloos azuur
was je licht
Als geruis van de branding
over schitterwitte stranden
was je lach
Hunkerend wacht ik
op de dag
dat ik jou zal…