Netgedichten

netgedicht (nr. 89.493):

paddenstoelen

Paddenstoelen

In het bos, waar stilte heerst,
groeien paddenstoelen, nooit gevreesd.
Aan een oude boom, hun thuis,
verbergen zij zich, stil en kuis.

De regen valt, en zij bloeien,
hun kleurenpracht doet ons boeien.
Met hoedjes als een herfstig kleed,
staan zij daar in vol en breed.

De boom biedt hen een warme plek,
waar zij groeien, stil en gek.
Hun wortels graven diep en sterk,
een wonder van de natuur, een meesterwerk.

Zij fluisteren zacht in de nacht,
als de maan de wereld zacht verlicht.
Hun geheimen worden nooit verteld,
in het schaduwspel dat hen omhult.

De paddenstoelen dansen in de wind,
met een glimlach die niemand vindt.
Ze zijn de wachters van het woud,
hun schoonheid is als goud.

Dus als je wandelt door het bos,
en je ziet hun kleuren, fel en los,
Bedenk dan even, heel misschien,
de magie die paddenstoelen bieden, ongezien.

Claire Vanfleteren ©