3024 resultaten.
vliegtuigongeluk
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.096 Ik houd jou omhoog
zoals mijn ribben mijn hart omhoog houden
dan kunnen wij vliegen naar het nog niet ontdekte
over bergen, beekjes en bomen
wij zullen landen op een boom
die ons dan omhoog houdt
en een tak zal mijn lichaam doorwonden
ik zal de engelen horen zingen
en ik zal dood zijn
zoals jij al bent
samen zullen wij op een pegasus…
mijn vader sprak gevleugelde woorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
517 soms bleven die hangen
aan de hoogste takken
van de populier.
daar glommen ze als kermisballonnen
en kleurden mijn leven vol zwier.
nu nog vallen ze soms
als rijpe vruchten
in mijn schoot
dan proef ik:
mijn vader is ooit wel gestorven
maar voor mij is hij
lang nog niet dood.…
Zo vol van
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
878 jou ontmoeten en ontdekken
hoe je bent, de buitenkant
Iemand ontstaat uit de basis
van houding en er zijn
Hoe je uitbot in dunne takken
met rijpende vruchten daaraan
Herinnering aan bloemen en insecten
zij zorgden voor voortbestaan
Zachte romigheid van jouw dijen
kruis gevat in horige bilpartij
Jij bent door niemand te verklaren…
Gedachtenvruchten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
554 Ze volgen kronkelige takken
vanuit de hersenstam
die zijn voedsel haalt
via schimmige wortels
uit verstilde wateren
in de diepe ondergrond
van het zoetzure verleden
Ik vlinder achter liefde aan
op zoek naar een nectarbron
bemest het eeuwig zuur
met schone zoete zaken
overstem het zwarte suizen
met een vrolijker lied
blus aldus de meeste…
Gemist ochtendlicht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
773 Eindelijk van taken verlicht
kijkend in het al weer verhelderende ochtendlicht
sluit zij nog even vluchtig haar ogen toe
voor de nieuwe dag, opnieuw,..zo moe.
Zij wenst het welterusten aan ochtendstond
om opnieuw te dromen van "goud in de mond".…
Herfstbladeren
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
582 De zomerbladeren hebben hun dienst gedaan:
schaduw gegeven, zonnelicht weerkaatst,
gedanst op de takken maar blijven hangen.
Nu is het tijd om los te laten.
Ze zijn nog een beetje groen, maar ook
al geel en bruin, klaar om afscheid te nemen.
De weemoed speelt door de nerven die
scherper in beeld zullen komen.…
Een nacht in Parijs, 1995
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
560 ( Een herinnering )
De stilte hangt in de Dood
van kalende takken
De vogels zingen zo frivool niet meer
Ik mis de smaak
van een nieuwe lente
en wist niet of je nog komen zou
Je foto’s zijn verkleurd
in de schemer der herinnering
De kamer is verlaten, het bed
ligt er onberoerd
Ik veeg mijn tranen
van een versteende vloer…
geen titel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
528 of roeien wij uit,
met wortel en tak?
hoe moeilijk een narcis
bestaansrecht te geven, gunnen…
AVONDDAMP BOVEN WEI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 zijn bultige stam
streng als een ridderburcht
torst knoestige takken
de stramme kroon vat
stijgende druppels
die de wereld vorsen
overal spreken
onbekend blijven.…
Aangeslagen stilte
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 perspectief
kleurt nog vaag oranje
schaduwen rafelen
zacht klappende handen
maken een grijs gebaar
nog dwaalt een
verloren schreeuw als spook
door de aangeslagen stilte
verwondering in toon
omdat de vriend verloren ging
op wie men dacht te bouwen
verdriet omdat
de helden gewone mensen zijn
die spelen zonder zelfvertrouwen
hun taken…
LEVEN BIJ VERGAAN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
418 De oude beuk sterft:
fris geurend jong leven vult
zijn weke takken.
De dode karper
drijft voort; op zijn bovenzij
smullen vliegen _ droog.
De egel ligt stil;
zoekend loopt een doodgraver
tussen zijn stekels.
Op gevallen loof
bloeien bosjes levend groen:
jonge brandnetels.…
kermis
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.015 in het hart van dit regime
pakt een tak
m'n vlaamsegaai
bij een fout
in het spellen
liegt het centrum
bij vlagen verast
waarom past er niets
vergeef en streef
om
roem te verpesten
geen vlag halfstok
Hv waar blijf je?…
1 Gele bloem... ( J. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
743 Als ik een gave had, heb
en zal houden, "om gevoel in dichtvorm"
neer te leggen... dan was het een zware taak,
die ik toch zeker niet verzaak.
Wanneer ik van jou hield, en nog steeds houd,
op onze liefde voortbouw,
omdat ik niet loskom van jou!…
storm en onraad
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 het kleed van storm, puur damast
rukt aan tak en gevel het breekt
spontaan, de inertie vaccineert
bij tijd en wijle de kracht zeer onbeheerst
de natuur defragmenteert de bouwsels
van steen en kapitaal tot een transparant
geweten, het scherpt de hoeder van aandacht
tot onvolkomenheden en willekeur
hamer en sikkel, spijker en riet
hakbijl…
Gloeide maanlichtgeel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
544 de vleermuis
en een glazen kat
schedeltjes van ratten
ik had van alles wat
nam de donkere
schaduw van het pad
een paar lijkbleke skeletjes
ging er snel mee aan de slag
mijn raven zaten
op hun tak te rouwen
maar wisten vliegensvlug
de restanten te verstouwen
het elixer gloeide maanlichtgeel
fonkelde wat sterrenpracht
ik roerde het…
Verwonde bladeren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
593 De takken van de beuk
wortelen nog in hemelsblauw.
De verhalen zullen doven,
de laatste bladeren vallen gauw.
Even een tijdje samen.
Samen om te suizen, te ruizen;
wat zo heerlijk was. Leven!
Liefde is de kleur
van verwonde bladeren.
Wees niet bang,
je bent vrij. Dans!
Dans op de wind
waar alle melodieën dromen
over stilte.…
Het groene woud
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
568 Voetstappen nauwelijks zichtbaar
het sporadische water grauw,
geknakte takken gedoemd te sterven.
Het bedekte groen
als een fluwelen mantel,
en hier en daar een paddenstoel.
Gebarsten wind blaast
door opgeprikte bomen.
Bijtende kleurrijke stralen
priemen door het rijpe blad.…
In dit moment
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
527 gerimpeld,
doch de ogen zien schoonheid
almaar toenemen door het rijpen
in de vele voorbije jaren,
en voelen zich minder verplicht
om het “ waarom” te verklaren
ik lijk dan ook meer
door het wezenlijke verlicht;
dat vaak het tegengestelde
op liefde is gericht
zelfs of juist als het vergankelijke
in toenemende mate
zijn natuurlijke taak…
Zij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
428 zij was niet compact
in tijd en ruimte
krioelde haar leven
sprong van hak op
de tak om toch daar
richting aan te geven
comprimeerde gevoel
in lach en ogen
geëngageerd en bewogen
regen zon en wind
gaven haar de ultieme
onschuld van een kind
zij lichtte op in verschijnen
luchtig en vluchtig maar
ieder nam haar als de zijne
allen…
Mijn speels talent
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
479 grote woorden
hebben me pijn gedaan
bevroren knoppen die
nog open moesten gaan
joegen stormen
door het groenend blad
kaalden de takken
die ik al ontwikkeld had
met scheefgroei
vocht ik voor balans
in afzijdig blijven
vond ik zo mijn kans
leerde in pareren
mezelf te verweren
liet kansloos verschijnen
mijn toekomst niet ondermijnen…
Hun houten ogen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
443 als bomen naar me kijken
ik hun houten ogen
niet meer kan ontwijken
word ik panisch bang
voel de takken komen
die eerst nog naar me
reiken maar me later
onverbiddelijk grijpen
in het raken van de bast
hoor ik het kraken
van hun knoesterige lach
waarin de sappen stromen
las de oudste jaarringen
in het diepgewortelde bestaan
door…
In het ragfijne
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
500 het ragfijne
gaat kracht verdwijnen
speelt schoonheid
de eerste viool in
frivoliteiten die tot
breekbaarheid leiden
de kristallen tonen
ladderen omhoog
daar waar stilte
ooit zijn basis vond
dartelen klanken
nu de ruimte rond
je fonkelt in tal
van momenten door
het breken van licht
maar je bestaan zal
weer doven als ook
je takken…
Weerbarstige contouren
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
447 de natuur heeft
het palet met klassieke
kleuren klaargezet
wind veegt nonchalant
wat bladeren van het doek
kaalt takken tot een lichte hoek
waar aarde somberde
onder het zomers zware loof
komen nu de jonge varens bloot
het is geen tweederangs leven
zij gaan deze herfst
nog hun lentetintjes geven
toch schraalt het weer
en scherpen…
Een fraaie waas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
830 boom
niet aangedaan
de naalden zijn
vanzelf gaan zingen
een melodie
waarin het lente pril
verschiet en donkert
naar het zomers groen
in de top met
ijle tonen kristalliseren
tot een fraaie waas
onze mooiste dromen
licht van speelse
kaarsenvlammen lijkt
gevangen in wat hars dat
geurig in de ambiance past
nog dragen sterke takken…
Dageraad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Haar takken strekken,
om het moois te pakken.
Wiegend in de zonnestralen,
ijzige pegeltjes lekken.
Het licht trekt vrolijk haar baan,
dwingt schaduw die moet gaan,
over tegeltjes ter plekke.
Het kwetteren van gevederde
vult wederom de lucht,
De ouverture van het gevogelte
klinkt soms zelfs opgelucht.…
Herinnering
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.033 Hoe verrukt en opgetogen wij waren
de kersenboom in bloei
en verderop, de appels en de peren
bloesems, die takken kwetsbaar kleurden.
De velden wiegend met het groeiend graan
wij lachten, heerlijk kersen eten
tijd in overmaat was daar
en groen tot rood de kleuren.…
Bodem
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
597 van mijn verdriet
want jij kan niet meer lezen
in het zwijgen van jouw graf
misschien een gedicht
een poging om te blijven
zodat er iemand later weet
dat ik mijn best deed om te schrijven
over wat mij in de diepte raakt
een wanhoopskreet
nu humor staakt
geen ironie of leedvermaak
bitter in mijn sobere ernst
voor mijn belangrijke taak…
Verdeeld
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
533 Het blijft
Zo
De elite en het volk
Blijven Verdeeld
Welke taak is je toebedeeld
Dit is een universeel gegeven
Een hoogstaander zegt dat is het leven
Dat is al eeuwenlang
Weg is de droom van het idealisme
Het goedbedoelde feminisme
Wat is je rang
Tot hoever mag je kijken
Mag je meedoen
In het totale geheel
Wat is je
Individuele deel
Je…
Vraag zonder antwoord
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
624 Het water in de rivier neigde tot deinen
merels floten er hun hoogste tierelier
geheimen hulden zich in bomen
wilden enkel stilte vangen
als klankbord voor een bede
waar ik enkel van kon dromen
doch het antwoord bleef
tussen wiegende takken hangen
wat mij zeer verdroot
een lang verdriet raakte vlot
en in serene stilte trok huivering…
Roekoe
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 In de kale takken van de berk
pal voor het keukenraam
zat de hele dag al roerloos
een kleine grijze tortelduif
af en toe klonk een ~roekoe~
maar antwoord kwam er niet
de kleine jongen vond het zielig
hij opende voorzichtig het raam
en riep roekoe naar de duif
die keek even in zijn richting
maar reageerde verder niet
staarde daarna weer…