2003 resultaten.
Coconut prince
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
293 Een aan lager wal gespoelde
boa constrictor
knijpt de kat fijn
uit de hoogste boom
waar kokosnoten gieren
en uit de weerklank vallen
die door geen hond gebeten
noch door bezwete mensenhanden
werd bezeten
een brainbox schoot te hulp
kwam op de proppen voor de draad
en bracht de schouw ten tonele
aan het verzamelde publiek
en de fanmailfans…
De hartendief
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.657 Opeens schoot er een bliksemschicht naar benee.
Mijn stabiele leventje was over.
Mijn hart werd getroffen, het was zover,
Ik wist het zeker, deze vrouw nam mijn hartje mee.
Bang om op de roze wolken te vliegen.
Nooit meer in mijn veilige haven kunnen aanleggen.
Altijd stoere verhalen moeten zeggen.…
James
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
958 Niet zoals de gladde enkels op het strand en
het verstuiven van de rokken aan haar schoot ;
De zwarte vogel die er landt ligt aan haar
voetjes. Ik druk mijn mond in haar spoor, ik verzand.
De spiegel zegt James, maar achter elk oog
heet ik anders. Tot op het bot besterf ik het.…
O LENTEBLOMKE
poëzie
3.6 met 21 stemmen
4.607 Ach, blomke, vlucht
den schoot weer in,
die schaars u kwam
te baren:
te schone is en
te liefgetal
‘t getintel van
uw' blâren!
De mensenzoon
zijn' ronden gaat,
hij zoekt, de God-
vergeten,
zijn' boosheid aan
Gods goedheid en
uw' schoonheid af
te meten.…
Begraafplaats
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.635 waarom moest het zo gaan
Eeuwige rustplaats wachtend op niets
een laatste groet of is er toch iets
De dood overwonnen verslagen voorgoed
Wij kunnen het niet God die het doet
Zijn zoon gestuurd om de dood te weerstaan
Aan het kruis genageld zijn heilswerk gedaan
Dat mag onze troost zijn in leven en dood
Hij maakt voor ons plaats in Vaders schoot…
Verkering
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
1.595 Mijn eerste meid was paaps, moest zoenen biechten bij de pater
En ik kon bij hervormde Kees op schoot.
Met roomse vrouwen wordt het nooit wat, jongen, zei hij later
Altijd op vrijdag vis, dat wordt gewoon je dood.…
Jan Wolkers bedankt
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.567 veroordelen
wel te verwonderen beleven in zinnen
Met gevoelens oprecht diep en grandioos
die tevens en vooral ook innig en bevrijdend
voor en van eenieder van alle tijden zijn
Je beeldde eerlijkheid en spontaneïteit
voor ons samenzijn met alles om ons heen
overtuigend om geen dag te kunnen missen
Dat we ons leven vanaf moeders schoot…
Ode aan Marco
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.603 hoorde je tromgeroffel
Jij zoals altijd zelfverzekerd en adequaat
Besloot ‘m in 1 x te nemen op je pantoffel
De keeper deed nog een poging om de bal weg te slaan
Maar het leed was al geschied
Op een onmogelijke manier zou het leer het doel ingaan
Waardoor jij het veld met de beker verliet
Dat doelpunt zal ik nooit vergeten
Het was een schot…
Vingers geplet
gedicht
2.9 met 62 stemmen
22.893 Voor haar
Schonk ik zaad in de schoot van haar moeder,
Cellen groeiden tot een wezen en niets
Brengt haar in mij terug, ook niet
In de moeder hoewel ze haar droeg,
Leven gaf en snikte bij de scheiding.
Niets kan ondanks al mijn afgunst
Ons ooit herenigen.…
als uit den hemel
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.126 schoone
van alle menschen die ik bemin
zijt gij mijn roozeken en alwaar ik spreeken mag
hoor ik slechts uwe teedersten lach
zoet, zoo zoet
in mijne biddenden herte woont gij reeds lange tijd
zeg mij toch, onbevreesd, dat uwe perelden blomme
zich zal neêrvlijen in den rooden gloed, gelijk nooit eer
ik zal u eeren, mijne deerne
in den schoot…
intermezzo
netgedicht
4.4 met 43 stemmen
4.872 kijkt meewarig de heg voorbij
fluitekruid wuift wit
terwijl riddersporen star
onbewegelijk roestbruin
met hun ijzige blik verdrogen
boerenwormkruid gele teint
bundelt zijn knopjes
druk insekten werend
verlangend naar de zon
tegenover deze natuur
huilen geraniums zich rood
in de zinderende zinken goot
oh regen blus ons vuur
en schotse…
Johannesbroodboom
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.264 boom
die er geen boom was
en in ijlen slechts bestond
uit nog meer treden naar de hemel
voor hen die er wilden dwalen
en steeds dachten dat hun honger
zou verstillen met zijn zaden
maar nooit zagen zij hun dorst
die hen van bovenaf verslond
daar waar de zon hen had verleid
en waar geen mens een schaduw vond
Het was Johannesbrood zijn schoot…
Geven en nemen
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.678 Ik look de blijdschap mijner oogen
In schemer van berooid paleis…
De schaamle sterfelijke bloemen
Die ik u in de avond bracht,
Met zoveel eeuwigs niet to noemen
‘t Schoot vleuglen in de stille nacht:
Ik waak bij de eerste morgenstralen,
Of gistren als een droom ontgleê:
Ik wandel door de lichte zalen:
Elk ding is op zijn oude stee..…
passie
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
5.005 glanzende trots
En hen opgenomen in mijn zilte schelp
Eerder heb ik lust gekend
Scherp en uitgesproken draai je de zaken om
Je proeft mijn smaak, ik voel je geilheid
Je lijf, hard, lijkt te weten wat ik wil
Vaardig verkennen je handen al mijn geheimen
Jij zet de toon, ik volg
Nooit heb ik deze lust gekend
ik wil me laven
verdrinken in je schoot…
CIRCE
poëzie
4.1 met 10 stemmen
1.871 een afgrond is haar schoot,
een afgrond die verzwelgt goud, liefde, heil en leven.
Daar reist de Circe op, wijl in haar oog een vonk
der helle gloeit en, in een spotlach, 't glas geheven,
roept zij, met hese stem: 'Der Liefde deze dronk!'…
afscheid
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
2.313 Het laatste uur, de laatste gang,
weten, voelen, maar niet bang
liggend op mijn schoot,
jouw wang tegen de mijne
ik moet je laten gaan
ik kan het niet maar het moet
je wilt niet gaan, je vecht en je gromt
je moet nu jongen, het einde komt,
ga en vrees niet, ik houd je stevig vast
ik ben bij je, slaap maar in
denk maar aan ons eerste begin…
Zeven Werken
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.561 Ergens tussen Groote Markt en kathedraal
zat zij daar - winterbleek
op schoot van Brusselse straten
Gehavend - ontheemd
van de wereld vervreemd
tussen mensen die werkelijk
haar ledigheid niet zagen
Niet haar honger
dorst
haar schamel kleed
de wind die haar de das omdeed
het zieke kind dat aan haar borst
in tranen werd gedragen
Ze…
Ummer Fes op het oud wieverbal
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
830 beest, hartendief
Door de straten, uit de kast getrokken
Snel met pet
Gevederde hoed vol pret
Tekende ik onverschrokken
In snelheid doortrokken
De vingers van de kou
Aandachtig en waarheidsgetrouw
Tot de vorst mij sarde
Tussen het gedrang door te darren
Zag ik de vrolijke narren
Een filmpjes makend feestbeest
Aandacht gevend het meest
Schoot…
Schemeravond
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.013 Zo zongen beide in 't schemeruurtje
Als Moeder 't olijk, vrolijk paar
Weer bij zich op de schoot ging beuren
En zij daar speelden met elkaar.
Nu zit ze alleen met ons klein-zusje,
Zingt, maar met tranen in haar stem.
Geeft haar ook 't kleintje kus op kusje,
Te meer nog denkt zij steeds aan hem.…
ons lieve kameraadje
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
849 hondje bij
dat heb je toen gekregen
een lief klein speelkameraadje
die werd dat liet je merken
helemaal van jou
jullie werden dikke maatjes
de tijd dat je bij ons bent geweest
was zeer bijzonder
we hebben het fijn gehad met elkaar
het was moeilijk toen het afscheid kwam
we moesten je laten gaan
dat deed ons heel veel pijn
liggend op schoot…
LIEFDE EVEN ANDERS
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
1.187 Je legt je benen op mijn schoot
je bent ook deze keer weer bloot
je lacht, je schatert van genot
waar ben je mee bezig, ik schrik me rot
hier had ik niet op gerekend
ik dacht, ik word alleen getekend
eerst aquarel en nu pastel
wat dacht je met je potlood wel
de tekening is voor mijn man bestemd
ik wil, dat je je driften temt
haal weg je…
dementie
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
1.779 moeder,
nu bij jou het licht is uitgegaan
en de dood je ramen heeft beslagen
zie ik je blik naar binnen slaan
om het stof der jaren te verjagen
je zit daar stil, de liefde uitgevent
je handen dwalend in je schoot
en vergeet kwansuis dat je moeder bent
in taal en teken uitvergroot
soms spoelt een glimlacht op je lippen aan
en wordt je blik…
Sik transit...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.390 Frustratie van de geit was groot,
zodat ze aan het mokken bleef,
todat ze met geknal de teef
aan duizend hondenbrokken schoot.
PS
Hetgeen ze bespeurde, verschafte
de reden waarom ze hen strafte.
Die vond ze terstond
in het hok van de hond,
want ze hoorde er sikjes die blaften.…
Tuinfeest
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
625 't Was een schot in de roos! Een viool wist
te zeggen van hem: 'Mijn idool is 't!
Die bloem kent z'n vak.
Ik ben blij met z'n bak,
want een bloembak is ook een vioolkist.'
De show was een bron van genot.
Op de klanken was ieder verzot
tot en met de finale,
maar toen was het balen.
De sleutelbloem zorgde voor 't slot.…
Vriend
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
882 Ik danste heel close
met een andere vriend, at samen met hem
een kleurrijk gebakje, maar hij schoot
zichzelf door het hoofd in Antwerpen,
terwijl hij zo artistiek tekende, ik
huilde aan een stuk door voor de deur
van onze zinloze instelling.…
Convulsies in rood fluweel
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
740 totale amnesie kan mijn stuipen nog wat rekken
vitrificatie van een vol decennium allicht
stop de mutilatie van dat fijn en rozig wicht
dat koningskind geworpen in een schoot met duizend vlekken
die yoghurt maakt op jeans en broek en zwarte pantalon
laat mij leven nog heel even ook al braak ik
steen geworden zaad in een hoerige salon
waar de…
Wijze oude uil
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
1.492 Je zou nooit gaan
je zou nooit gaan
zonder de vrucht
van mijn schoot te doorgronden..
Zonder je kleinkind geboren uit mijn liefde voor jou te kunnen aanschouwen,
is wat je me altijd fluisterde.
Zacht zodat het geheim
ons alleen bekend zou blijven.
Blijkbaar hebben we elkander teleurgesteld
zonder het te beseffen.…
Tirolerlied
poëzie
4.5 met 2 stemmen
3.560 Kom, rust in mijn schoot.
En zij die gevoelloos uw jeugd zag verkwijnen,
Zoekt morgen met angst en beweent uw dood.’
Heel 't dorp zou mij zoeken
Met klemmend verdriet;
Maar zij, voor wie ik stierf,
Zij komt toch niet.
---------------------------------
uit: Uit het hart! (1874)…
Mens zijn
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.359 Want heilig is haar schoot genoeg,
Haar handen breken brood genoeg,
Wij zijn, en dat is groot genoeg,
Méns, mens, niets meer!…
Uit de kast
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
648 De dichter verwekt de tekst in stilte,
verwerpt de kilte in z’n dicht, verbindt
zich met het vrouwelijke, bevlekt de
muzen, hij zingt het voort, belooft haar
eeuwig trouw, al lijkt dat kort, verkent
de verrukking van haar schoot en lende,
verdubbelt de hartslag, de uitputting
nabij, door kansen die ze hem bood,
zonder berouw en soms een…