5576 resultaten.
Tussen weiden, mens en cultuur
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
481 in stug herhalen
ligt een weidelandschap te blozen
bij zonsopgang
vaak lijkt het "slechts" een droom
wauw, een groot schilderij
(waarin je wordt toegelaten
als een zwerveling)
maar toch in wezen
door de eenvoud en openheid
nauw verwant zijn aan elkaar
om de eigen weg te gaan
op ’t gekreukte groene gras
bij zaaitijd en pluk…
Elitair
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
453 Zij wandelt hautain
door gesproken taal
schrijdt bevallig
langs zinverwanten
knikt en passant
hovaardig richting
grijze muizen die
massaal op zoek gaan
haar gevederde vrienden
vangen spontaan een lachje
voor zij uit het zicht verdwijnt
en helder groen licht voor
de laatste maal verspringt…
onderweg
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
631 weilanden, ze twijfelen
zich groen en geel
laag bij de grondse daken
knikken hoofs
tussen roodachtig roest
op de velden
bolle wolkjes
toeven boven de kust,
wachten met tuiten huilen
moeiteloos loopt een pad
de dijk op,
een vogel staat te wankelen
even uitwaaien…
Omhels de lente
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
675 Ontluikende knoppen
begroeten me liefdevol
ruik de geur weer
van het frisse groen
Bomen staan zachtjes
te wuiven, zon gloort
in de vroege morgen
omhels de nieuwe lente.…
Herfstval
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
611 Die morgen waaiden de bladeren
als vlinders, bevlekten de bodem
om de aarde te bedekken
paddenstoelen te beschutten
tegen de belofte van de kou
de winter uit het noorden
Kracht zuigt zich uit het blad
spaart zichzelf in het sap
Het stroomt langzaam op weg
verdikt zich in de wortels
herinnert zich het groen
het wit van sneeuw en ijs…
liefje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
599 ragfijn getekend
door een ongekend penseel
hemelsblauwe groenen
hier en daar een stipje vuur
doorzichtig dwalend
door mijn geest
hier en daar
een knopje open
vol herinneringen
dansend op mijn oog
je kietelt in mijn oor
even geef je hoop
tot je broos en tenger
smeltend op mijn tong
afscheid neemt
van deze bittre wereld…
Zestien juli
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
612 De tijd tikt gestaag
de minuten weg
en bouwt de spanning op
groen is het goed
dat gedragen wordt
de gezichten onbekend
onwennig ril je van
de kou nu het moment
daar is
het afscheid voorbij
en nu overgeleverd
aan een man van naam
tikt de tijd gestaag
de minuten weg
't grote wachten is begonnen…
Opluchting
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
622 Verbaasd en verrukt laat deze
stad zich vastleggen
Als westerling geniet ik hier de
tijd
In combinatie met het allesbe-
halve vormeloze landschap
Rijdt de landrover
in stijl en goed
geoutilleerd
door en óver de
groene heuvels
De koudste hoofdstad van
de wereld is 's zomers
een verademing
Ulaanbaatar, zomer 2001…
De verte nevelde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 van de krijtstreep
tussen groen en blauw
kon ik weinig hoogte krijgen
de verte nevelde
in warm en koud
met trage ronding
de vleugels van mijn geest
kunnen de steen die op
mijn maag ligt niet meer dragen
nog twijfel ik
heb vragen die met
de dood geen antwoord krijgen
ik moet blijven
hoor ineens de meeuwen
en het teleurgestelde…
hummingbirds
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 er kwam een raaf voorbij
hij dacht dat hij een kraai was, maar
hij glansde groen en blauw
als pauw
en kolibrie gelijk
boven bloemen, paars in roze toonbaarheid
hun hart geloken in satijn
zo stil verhaalt het zijne
van de fijnheid der bestaan
immer gaat er de abeel
teveel
een droombeeld leiden…
herfst
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.201 pracht en praal
dwarreld neer
het is haast zonde
telkens weer
van kaal naar groen
meer en meer
vol ornaat
genieten weer
dan verkleuring
o zo mooi
en de geuren
het is mooi
dan gaat het weg
alles weer kaal
maanden somber
met trui en sjaal
wachtend op een
mooi herhaal…
twee november
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
570 juist dan, in het groen
bij haar graf...
denk ik aan kaarsen thuis
Maria van Lourdes met haar blauwe lint
incluis het kleine kind
dat liefde geeft
en vraagt
om zelfgemaakte vrede
in dit heden hangt nog rijk
een wolk
vol onbehagen
deze dagen tellen dubbel
als ik verder dan religie kijk…
Een paaskleur
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
732 Een molen die domineert
tussen wolken die drijven
een paarse kleur klimt
in stroken naar boven op 't land
hoe trouw is het groen van de berm
en het riet dat zal groeien
het water zo trouw aan haar blauw,
zo donkerblauw
als die ogen van jou
en ik denk aan het strijken van een hand
over de huid
die daarna landschappen toverde…
Voorjaar.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
3.095 Mijn hof ontwaakt, wordt groen, wordt wit
Van bloesems aan de twijgen:
Reeds zo veel malen zag ik dit,
Maar kon er nooit bij zwijgen.
Het blijft een wonder in mijn oog,
Zo wonderschoon te aanschouwen,
Dat krachtig opwijst naar omhoog,
En aanspoort tot vertrouwen.…
Geluk
gedicht
3.0 met 5 stemmen
7.158 In takken groeperen zich groene zinnen
popelend om alle kanten uit te lopen
Op stoeptegels een kindertekening
door regenschrift al half gewist
Achter een dakkapel begint een merel te zingen
houdt dan midden in zijn herinnering op
In mijn hoofd vertwijgt zich zijn lied - niemand
ziet iets aankomen, dat is ons geluk.
------------------…
Vers gemaaid gras
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
657 De geur van vers gemaaid gras
doet me dronken even drinken
van een aroma van nieuw, van groen,
van hergeboorte en morgen, zomer.
Hoe kan je dit vertolken in
kreupele zinnen, in een scheef beeld
dat maar niet recht geraakt, dat
voorbij de woorden ademt.
De sprietjes richten zich alweer op,
en vertellen een nieuw verhaal.…
TUIN....
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
591 Een hof,een tuin
onkruid,kruiden
kruipen door en langs
groene grond
Ze geuren
na een zomerse bui
na mist,na dauw
door zonlicht aangeraakt
Ze maken het
...bont
een overvloed
aan bloempjes,bloemen
Niet allen
ken ik bij naam
kan ik
zomaar benoemen
Door de Schepper
zijn ze
voor mijn oog?
mijn neus?mijn vingers?
gemaakt.…
het vee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
495 geschaard aan een groene tafel
ver van wereldse roes
graast het vee traag
vertrouwd onder een hemel
die hen behoudt
het land waar ze zijn
gevoed met eendracht
van zware lijven
het vee kent geen haast
gras groeit als wolken glijden
ze bewaren het evenwicht
tussen beide.…
Sta jij daar?
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
795 Wanneer liep ik voor het laatst
Met jou
Door de groene velden
Langs het levenspad
En toen enkel vergat
Waarom eindig ik niet
Ik kon je toen al beter horen
Waarom is dat wat je riep
Niet meer te verwoorden
Want nu sta ik daar alleen maar
Ik sta daar, en ik staar…
Wiekentgeweld
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
479 Blikjes liggen
Half leeg gezopen
Zich te koesteren
In de zondagochtendzon,
In de nog maagdelijk
Groene berm hebben ze
Alle ruimte
Om op te vallen -
Een eindje verder
Ligt een half leeg
Gezopen wijnfles
Waar de geest is uitgekropen
Van de zombie die
Met het glas
Zijn eigen ziel
Vannacht
Op de schroothoop
Heeft gegooid…
Zo leven wij
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
484 ik wist de zon
zag zijn licht maar
gaf hem geen groet
liep langs bomen
hoorde de bladeren
negeerde hun groen
ontmoette mensen
ieder was druk met
zichzelf wakker te wensen
zo leven wij
langs elkaar heen
zonder in de wereld te zijn
als wij dit
niet meer missen
is ons unieke voorbij…
HERFST
gedicht
3.0 met 2 stemmen
4.168 In paarse weke huid
zit ongemerkt
een zwam verdriet
verschilferd en verdord
tot schaamte,
het regent zwart en grijs
met flarden groen
van asfaltbloed,
ver vuurlicht
zonder warmte
as een knipoog
in gesloten huizen,
de ruggen
krimpen zat bijeen
en leven als een
afgevallen blad.…
April love
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
642 En dan val ik
weer als een blok
voor haar charmes
voorbij sneeuwklok
tussen helleborus en krokus
stort ik mij
in dit bedwelmend genot
van kleuren
verlies mezelf
in een wervelend bloesemballet
waarmee de toon is gezet
van groene velden en blauwe hemels
en uren die blijven duren
alsof dit nooit meer over gaat...…
uitzicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
405 drijvend over satijnen avonden
proevend van herhaalde vrucht
in een groen elzenbos, aan de pijnloze
oever bij het boezemgemaal
uit het zicht van aangeboren diepte
met vlakke hand reikend naar de lucht
nog één keer vragen, verzuchten als
een speld in mijn stiltekathedraal
geheugen dat ooit waarheid was
de eerste woorden die ik las…
Verleiding op het water
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
538 rimpels op het water
nochtans is het windstil
geritsel in de struiken
reeds in de maand april
want een koppel wilde eenden
peddelen vroom en vrij
plonzen in de vijver
ze maken elkander blij
een woerd met groene kop
zwemt naarstig rond zijn wijfje
zo maakt hij haar het hof
en ja …zij vindt dat tof!…
Zomerblijheid
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
411 Het geel en groen van de
boterbloemen zo schoon en
zo puur. De zingende vogels
in de bomen. Een vervulling
van al mijn dromen.
Zomer blijheid haalt mij
binnen in een boeiend avontuur.
De zomerkleuren zijn zo beeldend
en puur. Alles gekregen zonder
enig schromen . Met alle blijheid
heb ik de droom tot mij genomen.…
Kloppen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 brengt geen poëzie
Richting de tuin
En waterornament
Onoverwinnelijk ben je niet
Nooit meer
Geweest
Als een eenzame straatnaam
Het klopt niet meer
Ook niet die schreeuwende
Overdreven aanwezig
Hij is nu een vreemdeling
Gek
Als je terug kijken
Mag
En staar maar niet te lang
Het is goed zo
Aquarium met Gin
En tonic met groen…
Tweede bloei
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
395 het ranke
heeft je
opgebroken
nog wieg je
in de wind
en zonder knak
is het tot heden
goed verlopen
je tulipt uit
een nieuwe bol
met een grote
meerkleurige
bloem bekroond
in fris groen dat
lente je heeft
meegegeven
jouw tweede
bloei is gewonnen
levenstijd voor
een extra generatie
door liefdevolle
verzorging is er
nu deze unieke…
Spetterende tetter
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
486 Ik ben de gifkikker, de groene koning van planeet Lexania
Geen queen kan mij swipen
maar jij kunt mij liken
mij, met mijn felgroene doornenkroon op mijn
voor een halflang bruinharige
seniorpensionado
volgens de mediane mondaine
date vretende geruisvrouw
toch meer dan gemiddeld juvenaal ogende
spetterende tetter
totte mij of…
LENTE
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
503 Het stadspark
een canvas van groen en wit
en veel blauw daarboven
mezelf weer verliezen
in een bloesemballet
al weet ik
zelfs daar
zal ik jou niet meer vinden
niet eens de echo van je stem
nu de wind
weer het zuiden vindt
maar er is dat licht
er zijn weer uren
die blijven duren
alsof dit
nooit meer
over gaat.
Mia Bemong…