3020 resultaten.
In eigen herinnering
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
433 voeten bogen het gras
kleine takken kraakten
het was mijn eerste pad
ik ben terug gegaan
na enkele dagen
het spoor is blijven staan
verbond na betreden
twee plaatsen in mijn leven
ieder met een eigen gezicht
de horizon aan het
einde van mijn blik verdween
terwijl er een nieuwe verscheen
mijn pad was
het ontdekken van hoe
ooit…
Paradijselijke hartstocht
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
478 ongrijpbaar voor mijn handen
zij tergden mij
door in hun volle wasdom
daar te blijven hangen
ik joeg boze dromen
als wervelwinden
door hun hoge kronen
ze rijpten verder
in de warme zon voelden
dat het oogstfeest bijna begon
ik fluisterde liefde met
armen om de stam geslagen
mijn bede werd niet opgedragen
schudde woest de
laagste takken…
opa zaliger
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
718 ik zie je nog zitten
altijd op dezelfde plaats
het bankje in de tuin
een beetje pitten…
of naar vogeltjes staren
die ravotten tussen takken
rustig je pijpje trekkend
denkend aan vervlogen jaren
de rook steeg op
in witte pluimen
verdween in wolken
maar op een dag
stopte het leven
en je ziel volgde
de weg van witte rook
om al je…
aangebrand België
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
628 Antwerpen
steekt als eerste van wal
nee, niet met hun haven
of met hun voetbalploeg
unicum in het land:
"de vervuilinglast"
een absurde geweven taks
die oudere auto's moeten weghouden
uit het centrum van Antwerpen
wanneer hun dieseluitlaat te hoog uitvalt
discriminatie eerste klas
want fabrieken rondom de stad
mogen gerust vuile rook…
Zijn langzaam sterven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
576 de tak dreef
beschreef met
levende woorden
zijn langzaam sterven
op de waterspiegel
hij gaat land en
hemel niet beërven
maar zal zich in
veelheid van zaden
op toekomst beraden
had de pech
dat een bliksemschicht
hem heeft geslecht
door brand dacht hij al
in de hel te zijn beland
de sloot redde hem
van een acute dood
een onverwachte…
Waar dromen niet kunnen wonen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
522 Mij niet
in mijzelf verliezen;
zodat ik mij aan de taken
van het leven kwijt.
De klokuren zijn kostbaar.
Zij symboliseren ons recht
op het bestaan. Mijn hart klopt
moedig mee met de slagen
van de uren. Mijn bioritme
kan slechts in deze realiteit
de weg van het eigen wezen
gaan.…
Januari (rondeel)
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
625 hemel van eentonig grijs
geef ons liever sneeuwvelden en ijs
dan al die rukwinden en regenvlagen
die ons brengen griep en winterplagen
terwijl wij dromen van ’n zonneparadijs -
hoe somber zijn die korte januaridagen
met een hemel van eentonig grijs
Ons humeur krijgt ‘t zwaar te dragen
daarvan zijn vele depressies het bewijs
de dode takken…
De cederallee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
568 wachters in gelid, die heel het bos
Behoeden voor wat schuilt en spiedt en dreigt
Maar beuken zijn het: neigend naar het veld
En reikend naar de lucht, een legioen
Van overmoed dat zonder blik of blos
Ons voorhoudt dat het eeuwen overstijgt
En in oktobers late middagzon
Valt stofgoud van de droge bladerdos
November waait de eerste takken…
Wit en zwart
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.226 voor Rozalie
Het sneeuwt vlok voor vlok
tussen takken, kleine twijgen,
op het gras, waar een poes sluipt
naar de struiken voor het raam.
Ze zijn als jouw woorden
zo vroeg in de ochtend
dat ik de letters bijna dubbel las:
je zingt, lieve vriendin, je taal is
bloesemzacht. Straks sluit
ik de witte Japanse panelen
voor mijn raam.…
Een kind
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
557 ‘k Zit achterover op
m’n zomerstoel
onder de bomen
beschut tegen de hitte
echt lekker koel
Tussen de takken door
speelt subtiel de weinige wind
met de aan hem overgeleverde wolken
en ‘k besef er weer even naar
te kijken als kind
Een land een schip
een bloem een fabeldier
zie jij ze ook
ze knikt en glimlacht om
mijn kinderlijk vertier…
Wintersonnet
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
555 De kale bomen, de zwarte takken
ik zie ze voor mijn ramen staan
de winterkou heeft het te pakken
grijsblauw stalen luchten die overgaan.
Het lage licht schijnt hier binnen
reikt diep de kamer in
ik schrijf er woorden, zinnen
geef zo de stilte zin.…
Avond mijmering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 De onzichtbare kou trekt nou in de avond op,
zou er nog rijp komen op de nog kalende takken,
krijgen we nog vrieskouongemakken.…
Groei
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 Ze zeggen dat rozen verwelken en dat bomen groeien
Ook al zijn rozen het mooist wanneer ze bloeien
Op een zomeravond bij een heldere blauwe lucht
Die de werkelijkheid maskeert waar men voor vlucht
Omdat we niet open staan voor gecompliceerde zaken
Het is ons eigen om eerst te gaan voor makkelijke taken
Maar als er geen zomer is genieten…
De godin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 het heerlijkste gevoel
en liefste geluid
is het ritselen van
zomerbladeren op
mijn warme huid
waar statigheid
nog lange takken
lover genereert
heb ik mij neergelegd
ja tegen wind gezegd
zonder op te spelen
hoorde ik al de groene
melodie van velen
pas ontloken en nu al in
het zonnig koor gekropen
in warme vlagen
weten zij de…
Het zielenraken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 ik zag vogels
schichten om
door de zon
hun kleuren
op vleugels
voor jou uit
te laten lichten
zij zwermden
opgewonden door
jouw aanwezigheid
verdrongen zich in
vlucht en schreeuw
om je blik voor even
te mogen kruisen
pas toen jij
ging zitten konden
zij zich gauw in
discipline schikken
op een lage tak
die een schitterend
uitzicht…
Gods Akker
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 ellenlange dagen, winterplagen
met ijsbrokken, en diepe kou
stormen belagen de aarde, ijl is 't hemelblauw
droevig eenzaam, de gebogen witte takken
zij voelde de koude, waar je rillingen
van krijgt tot diep in haar botten, de moed zakken
toen kwamen de ezels, haar zachtaardige vrienden
naast haar staan, nederigheid
betuigen, buigen…
In het lichtend ochtendgloren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
651 In het lichtend ochtendgloren
als de zon zich vleiend zacht laat zien
en onzichtbare wind
rimpelingen maakt op het water
waarop het zonlicht sterren strooit
en je de eendjes al hoort met hun vrolijk gesnater
de takken van de bomen geknopt
maar nog niet in vol ornaat getooid
steken ze af als afgedankte penselen
tegen het blauw van de hemel…
Modder stinkt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
466 ik moet nu wel
wandelen over onbekende paden
er is geen weg terug
afgesloten
een indrukwekkend groot bord
ik registreer te vlug
en kijk dus toch weer om
en struikel over takken
ik keek niet
het pad lijkt begaanbaar
als ik opsta verzamel ik moed
gelukkig dat niemand het ziet
het bloed
de tranen
de schaamte
modder stinkt…
Hoop doet leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
426 Die sterke rots in glans getooid
weet van het hemelblauw daarboven
de rollende storm en bomen gerooid
takken met armen te mager om te loven
Van wie het helste kwaad ontmoet
die bijna zijn vergaan
in het weerlicht zien we ze staan
rondom schaduwen en donkere wolken
ach hoe getergd zijn de volken
Het schreien en zuchten
bliksemend…
De liefdesboom
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
572 We zijn allemaal nerven van dezelfde boom
ik groet elke dag de mooie takken,
de schors voelt steeds weer als een droom
niet iets om te verfraaien of te lakken.
Bij het dagelijks ondergaan van de maan
zie ik ook de sterren steeds verschijnen,
ik wilde ze van ver wel kussen gaan
laten klateren als prachtige fonteinen.…
Met vlag en Wimpel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Hyperbool en ironie zijn aparte takken van sport
(zie het Koningsdagsnelsonnet van Wim Overweg).
Desalniettemin evenwel alsnog van harte gefeliciteerd Wim!
Hier was het gisteren een koele Koningsdag, met een noord- tot noordoostelijke boreale bries.
Je naamgenoot had het maar getroffen, met Maastricht...!…
minima
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.183 een hoopje nog en het is
een mootje meer en het is
een enkele tel en het is
de daken dragen de regen die de daken dragen
de mannen dragen het lichaam dat de mannen dragen
de bomen dragen de takken die de bomen dragen
de violen kermen de violen
het einde stuitert op het einde der spiralen
de hond blaft de hond
je schouder haalt een schouder…
Spring in the air
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 zonnestralen
Spranklen sensitiviteit
Lentekriebels wandellust
Voorjaarszin en tulpfestijn
Paars gewaad trompetgeschal
der roodgemutste schutterij
Kerkuil laat de witte sneeuwklok
Galmen over groen tapijt
De nacht klinkt anders in de lente
Wil een visioen verkonden
Schuchtervroege weidevogels
Licht seizoen in bloemenbonte
Ranke takken…
buigzaam leven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
470 de gemaskerde god
die as bewaart
van gesprokkelde takken
wie bespeurt zijn leegte?
de vrouw zeilt haar reis
over een zee van rouw
gooit haar schoenen overboord
wie vaart haar tegemoet?
vragen is zoveel hoger dan weten
wie leeft een buigzaam leven?…
Klein stralend sprookje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 Nu glijdt de aura heen, de hoge bomen
schijnen weer gewoon van kruin tot voet,
de uil beklimt een dikke tak,
en glimt in de volle maan,
de stilte blijft
stammenrecht overeind staan.…
Buiten is het niet veilig
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
539 De ogen van het kind
met de camera
laten mij kijken naar
een kleurrijke vogel die
met gekortwiekte vleugels
het luchtruim
tot een gesloten boek
verklaarde
Een breekbare vogel vliegt
zich niet bijeen
ook de takken buiten zijn te teer
ze verschanst zich in
haar vergrendelde nest
overladen met spullen die
want je weet maar nooit
haar…
Dochters
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
516 Taak volbracht!…
Dankbaar
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
549 Gisteren plukte ‘k eerst veel appels
van mijn appelboom,
snoeide dan
haar naar boven gerichte takken,
het harde hout van vlinderstruik
harkte blad van notenbomen
kers- en perenboom bijeen
genoot van hun kleuren
Eerd’re jaren dacht ik
hoe lang moet,
kan ‘k dat elk jaar nog doen?…
Bodhi boom
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
485 Ik zit onder de bodhi boom
bladeren van een grote tak
vormen tegen de zon een dak
verlichting vormt zich als een droom
harder gaat de wereld kolken
woede woelt tot hoge wolken
hongerend naar van alles meer
de waarheid wentelt warrig neer
met zovelen vals verlangen
waarmee mensen zich behangen
ik vind mij in oneindigheid
voor mij…
Februarius mensis
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
305 op glas
een triestige aanblik, dat
gestage gespetter
Ga niet naar buiten zonder
zuidwester
maar op z'n minst met dikke
regenjas
en capuchon of een muts op je tetter
als een kind met laarzen,
stampend in een plas
De sprokkelmaand vliegt om -
de tijd der spaanders
is aangebroken, roestbruin
kleurt het hout
van verregende takken…