2136 resultaten.
Vermoorde zinnen .....
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.296 schuift het laatste teken achter
de punt naar binnen, het vraagteken
valt, maar ze stapt er blind overheen
taal laat zij achter in mooie zinnen,
waren ze echter zinvol geweest, dan
had het alfabet niet gebraakt op de
regels van dat uitgelezen onderwerp,
daar waar het gezegde zwijgt, spreekt
het lijdend voorwerp al snel over
poëzie…
Nieuwe kracht in mijn liefdeslied....
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.727 Dromen draaien rond mij
in een wereld van zachte poëzie
als de letters mijn pen vinden;
mijn woorden zullen
ge- en herschreven worden
Maar enkel door mij
De wind zweeft mee met mij
langs de laatste zee van
talloze emoties - waarin wij
duizend dromen zullen beleven-
en neemt mij naar de mooiste
zonsondergang van mijn leven
Maar toch…
WILLEM
gedicht
4.1 met 95 stemmen
40.772 Dat is wat nu nog van hem overblijft:
ik heb de poëzie aan hem te danken,
en dat ik bij een versje soms moet janken.…
...verder ben ik dichter
hartenkreet
3.3 met 36 stemmen
6.894 je ’t gevoel dat door je kamers waart
niet vrij met vlekjes kan betichten
van welgemeende poëzie
immers, zonder sproetjes op zijn bekje
is de giraf maar licht vervormd paard
met een wel
h
e
e
e
e
e
e
l
lang nekje…
Het harlekijntje
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
643 u groot plezier
Muziek dat maak ik overal
Mijn ritmisch groot talent
Reikt alle snaren noten aan
En speelt ze ongekend
Dansen doe ik dag en nacht
Met handen in mijn zij
Volg ik mijn voeten op de grond
En dans de tijd voorbij
Over dichten niet gesproken
Zoals ik zelf al zie
Vormen woorden op mijn blaadje
Zich tot fraaie poëzie…
mini sonnet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
810 Proporties
Groots is de wereld, zonder vergelijk
In het heelal krioelen sterspiralen
waarin je tijdloos glorieus kunt dwalen
Wij zweven rond in 't ruime hemelrijk
Hier in de winter, plaatselijke tijd
op onze schaal van mensen, merels, mezen
een miniscule cel van 't wereldwezen
weerklinkt de echo van oneindigheid
In poezie, het hemelstormend…
wat jij mij toe dicht
netgedicht
4.7 met 14 stemmen
781 dichters
die blauwer wordende luchten
wilden delen in open bunkers
van bloeiend vertrouwen
meer dan de lieflijke huizengevels
en droomgevulde schuren
waarop vervoerende woorden
werden gedrukt
langs stil zwaaiende halmen
en zomerse vruchten in
de warme holte van mijn hand
voel ik jou en
ben jij mijn ruimte
in herkennende poëzie…
Haags leed
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.286 men heelt er bloemkooloor of voetbalknie
versleten voeten, blafhoest, eksterogen
verstuikte enkels, tennisellebogen
verlatingsangst, eczeem of difterie
de zwaarste ajaksitis, allergie
vermoeide borsten na langdurig zogen
een aangetast -de drank hè- denkvermogen
een gonorroe, moderne poëzie
de bof, de plankenkoorts, de rode hond
men weet…
heer Aubrey over God
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
668 'hoewel ik hem persoonlijk niet mis
omdat toen ik voor hem open stond
niemand zei dat hij ook echt bestond
ben ik thans reuze blij dat hij er is
met regelmaat te gast in mijn poëzie
staat hij continu gereed voor het geval
ik serieus aan het werk in een gat val
of in mijn cryptogram geen heil meer zie
ook op reis vertrouw ik hem ten volle…
Zonder woorden
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
1.729 hoe zou het zijn om zonder woorden
verhalen te vertellen
er was dan niemand die ze hoorde
dus enkel lege vellen
geen prachtige gedichten
gebrek aan poezie
en sms-berichten
ook die bestonden niet
een kast zonder boeken
chatrooms bleven leeg
geen huwelijksaanzoeken
en vragen waar je bleef
behoorden ook tot het verleden
net als ruzie…
Strohalm
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
798 mijn stem
Onuitgesproken val ik over randen
Hoop en vrezen zetten mij nu klem
Tussen doodstille zwart besproken tanden
Praten doet nu niets meer tegen muren
Machteloos zoek ik naar nieuwe grenzen
Ver voorbij gesproken woord en utopie
Ik sta voor ontelbaar heter vuren
Machtwoorden en beeldende tendenzen
‘t Koninkrijk van luisterrijke poëzie…
Serena streepje voor
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
940 Hoe machtig Venus Safina
ook tot dood vogeltje heeft geserveerd
Wat de wereld van poëzie echt imponeert
is de vlinder van Serena
Ace brood nodig breakpunt tegen
de bal reeds knalklaar in daalvlucht
Dementieva werd wel degelijk geducht
liet zij leven zwaarder wegen
In de weet ik bejaag geen effect
de meute volgt de bal geen insect
en zeker…
uitzicht.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 verloren dragen de bomen hun takken,
deze dagen die bloeden als wonden
en de wind waait hartstochtelijk
over alles heen: de straten huizen
pleinen en door de bomen dus,
ze staan verwilderd wezenloos
in de vruchteloze kou, blauw-
bekkend, bibberend als bange
dieren, al kun je het niet bewijzen,
daarom is poëzie ook: om te laten…
Zo teer en teder
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
602 een pril seizoen is aan het ontluiken
de lente ontwaakt uit haar winterslaap
bloesem omrankt het malse groen vlekkeloos
kleine vogelkelen kwelen
o zo zoet verleidend
dit beroert, ontroert en verblijdt
deze luister aanstroomt naar m’n hart
ik sta roerloos te kijken
naar dit landelijke "Hof van Eden"
(dat mij tot poëzie dicht kleurig uitgespreid…
zie je me graag
netgedicht
3.5 met 27 stemmen
836 ‘wat jij me toe dichtte’
weet je nog
we renden de heuvel af
langs lieflijk zwaaiende halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals
ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof
vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag
je was meer dan hartstocht…
Feest
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.272 de stoelen verzamelen zich rond een tafel
die ernaar verlangt gedekt te zijn
er is sterrengefonkel in de boom
in de keuken wachten de glazen
ongeduldig om gevuld te worden
de oven staat zich al te warmen
de hapjes barsten de koelkast uit
als de gasten binnenstromen
vult gezellig rumoer de kamer
parelt de poëzie in de keel
de glazen en…
Gedichtendag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 honderd meter
poëzie
ligt er
tussen mij
en de kleine
winkelgalerij
witte tandartsassistentes
die in het laatste tegenlicht
kleumend met de armen gekruisd
wolken rook uitstoten
zeven oude bomen
niets vermoedend
van de kap
in stille overmoed
nog met kale armen
naar de hemel reikend
de diepe plof
van onze wijnfles
op de de bodem…
Hier groeit de hemel nooit meer samen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
809 die zich ongevleugeld
in het hart hadden genageld
Wij waren passanten
in een wereld die niet beter wist
dan dat jonge vogels
in dromen zouden nestelen
Jouw hand vouwde zich
in loyaliteit om mijn breekbare ziel
tot deze knakte in een orkaan
van het onbereikbare
Slechts de glans van het verleden
hield ons bijeen in de denkbeeldige poëzie…
Sentimenteel*
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
4.310 Ineens ben ik dan in de Dapperstraat,
is poëzie een stoere verzetsdaad,
wil ik Marsmans "Holland" uit mijn hoofd leren.
Hoe groot de overgang in dit café,
waarin Brusselmans schreeuwt dat hij wil beffen,
het plat, platter, platst elkaar overtreffen
in één grotesk dichterlijk ratsmodee.…
DE FRANCTIREURS
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.167 De poëzie blijft, naakt en ongekromd,
Een tijdverdrijf voor enkle fijne luiden.…
Ontdaan van franje?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
519 Waaruit die essentie de
ware aard doorklinkt,
in horizontale lijnen
met hoorngeschal,
verlegd het de wegen
in de taal en baart
z’n zinnen bloot in
poëzie als dolfijnen.
die nimmer zwegen.…
Titanic
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.441 Zij was ooit mijn toverdraad, ik was jong,
een halve meter literatuur verder
ben ik al jarenlang niet meer de herder
van schaap poëzie. Men zegt dat ik echt zong.
Het zingen is mij goed vergaan door niets;
louter dagtaken, scheren, ouder worden.
De blauwe stad hangt als een baard aan iets
dat ik 'ik' noem. Ben half-veertig geworden.…
HET PROEFONDERVINDELIJKE GEDICHT
gedicht
3.3 met 3 stemmen
8.601 dichter hij eet de tijd op
de beleefde tijd
de toekomende tijd
hij oordeelt niet maar deelt mede
van dat waarvan hij deelgenoot is
mijn gedichten zijn gevormd
door mijn gehoor
en door de bewondering voor
en de verwantschap met
friedrich hölderlin & hans arp
de tijd der eenzijdige bewegingen is voorbij
daarom de proefondervindelijke poëzie…
IJle splinters?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
397 van perkament,
een lege windbuil op de rug,
om inzichtelijk in te lijven op
de blindheid op papier, het
is me aangepraat misschien,
blinddoek tot het zoveelste einde,
streven naar de juiste strofen
waarvan ik de inhoud nog niet zie
mij op de private tekst verlaat,
het ene verdicht een ander toe in de
maat- en meetlint van de poëzie…
Water als taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
589 lippen
van de branding
daar schuimt het spuwsel
van zeegeesten tot
onleesbare ruige verhalen
vloeibare bladzijden
geschreven door de vloed
worden spetterend omgeslagen
gewist door laagtij
het strand verzamelt losse letters
- weeskinderen van zeepaardjes en
zeemeerminnen -
wacht op de vroege jutter
die alle waterklanken
tot poëzie…
Onthaal.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 De dichter
spreekt een geheimtaal
in z'n verhaal
huist meer stilzwijgen
Hij treft
muren zonder oren
en bij de doven
geen enkel onthaal
Geen hond
taalt naar zijn poezie
z'n bundels
onverkocht
Geen handen..…
Poëzieweek
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
616 a-b-c'ers en plebejers
volk van moedertaal en -land
poëzie gaat programmeren
liesje in luiletterland
gaat zij verzen declameren
poetry vocabuleren
kán zij strofen componeren
als een letterdief plagiëren?…
Under a yewtree
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
557 In Painswick heb ik mijn gemis begraven
Nabij een Yewtree op de dodenakker
Het maakte opluchting en vreugde wakker
Een rouwkoetspaard, bevrijd, begon te draven
Toen kreeg het vleugels en verkoos te wonen
-Zijn vlerken werden wolkenwit geverfd -
Waar een trawant zijn inspiratie werft
Om die bezield aan dichters te vertonen
De poëzie in Painswick…
O schone poëzie melodieën uit de ziel geboren
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
459 Poëten zijn de nadenkende geslachten
Zij die op beredeneren wachten
Gaan met de tijd verloren voor
De poëzie die nacht en stilte door
Zicht baant de weg door ruimte en
Door grotten: bespot door zotten is de pen
Van hen die uitwellen in zonnegloed
Wat lieft en leeft in 't trots gemoed
Schone en trieste melodieën waar
De zoete geur van…
Gerrie Knetemann
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 plots een steek, besef, de Kneet bezwijkt
net als hij met zijn vrienden lekker treint
In één seconde komt alles voorbij:
Parijs, de gele truien, valpartijen,
het wereldkampioenschap, de kasseien,
de stratenmaker was een echte kei
Zijn vindingrijke tong zat altijd los,
hij lulde als een prof en schreef met zijn
‘de dood of gladiolen’ poëzie…