3466 resultaten.
Waarom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 Wolken die de zon verbergen
Geven de regenboog de ruimte
Om te vluchten en zich te verbergen.
Waar is toch de regenboog?…
De vrije Geest.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
744 Broeder,
geef onderdak aan de verstotenen,
aan de welwillenden,
en laat vrije ruimte voor de geest.…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
947 Jaren vluchtig aan het leven
staan hier vast gebeiteld,
alle seizoenen komt hij zich warmen
warmen aan de late middagzon,
met gesloten ogen
een wereld van verschil
bij een gedenksteen even stil,
ruimte en tijd doen er alleen toe
te vergezellen verder van hier..…
Aura borealis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
562 luchtledig die kent
zonder weet van afstand, bij wijze van spreken
ik schijn de middernachtzon te kunnen zien
om de hoek
in de schaduw van donkere bossen
in nieuw licht van oude kennis
er gaan dagen voorbij zonder zon, zo op ‘t oog
dan vreet de letterzetter zijn weg door instinct
en oude tafels en stoelen moeten plaatsmaken
voor de lege ruimte…
vernis-sage
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
715 vraagt welke waarde ik wil geven
aan enkele uren houdbaarheid
wijzers en woorden stromen mij voorbij
koud en warm en af en toe
een traag verdriet
ik zie beelden bewegen
de zon komt op
en gaat weer onder
waarom antwoord je niet, vraagt hij
ik wacht op de stem van een mens
antwoord ik
half in hem en half in mij
er is meer dan ruimte…
Verborgen groei
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 Het vult hem van binnen, geen ruimte voor iets anders. Gedachten aan vroeger, toonbaar in emoties van nu, verleden verenigd in heden. Klimmend uit het dal, de tijd van toen, ooit verdrongen, maar niet uitgewist.…
Even bij me
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
557 Je was even bij me
in gedachten ontstaan na een droom
we liepen samen over de kust
van een emotieloos strand
jij bladerde mijn geheugen terug
naar mijn lijfsbehoud
ik nam een beetje ruimte
uit mijn omgeving
die een zweterige geur had
je vertelde iets
over een gestolen tekening
ik gaf je een leeg vel papier
voor de toekomst
nog voor…
Verzoening?
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
543 Angst waarin de deur van een
veilige ruimte niet openslaat
wordt de liefde begrensd
door de smeulende twijfel,
een geur die het heilig vuur
blust in de verlokkende wind
en alleen de as van rossig licht
in het verlangen achterlaat.…
Onderhuids?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
393 Elke dag een streepje
ouder je kijkt niet op
of om en je wordt ergens
in de ruimte aan jezelf
in iemand weerspiegeld
je volgt een reepje pijnloos licht,
waarin je weg kunt glippen,
jezelf verkleind het doel
zonder dat je het dromen verleert,
een vergezicht dat tegen zichzelf
en in de ochtendspiegel keert.…
Verzen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
577 Tegelijk gaan ze open
de zevenhonderd vensters
bijna onhoorbaar een eerste wiekslag
de hemel opeens een geopende bundel
waaruit alle gedichten wegfladderen
witte verzen, zwarte verzen
over vrijheid en ruimte
en sterrenbeelden die elke seconde
van betekenis veranderen
het zwerk rijmt eindeloos
onnavolgbaar het ritme
van kwetterende zinnen…
Koorts
gedicht
3.2 met 6 stemmen
3.387 Wat vloog
De ruimten door?
't Zal morgen zijn
Of 't niet bij nacht zo hard met zwepen
Geslagen had. -
Zie door 't gordijn
De geesten in hun koude schepen!
De takken schaven aan de randen
Van 't venster. In de verte fluit
Het altijd helder langs de landen.
De dieren op de wanden
Verdwijnen. 't Licht gaat uit.…
Stoffig en oneffen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
546 ik scharrel wat
schuifel vooruit
mijn huid looit
ongeduld van jaren
weer heb ik haast
om ruimte te vinden
voor mijn eigen dingen
vol verbazing over de tijd
die gestadig langs
mijn schrale vingers glijdt
zonder dat er iets gedijt
waar op ik terug kan kijken
stoffig en oneffen
zijn de paden die ik ga
wat vroeger breed was
heeft nu…
In zinsbegoocheling
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
470 het donker geeft onzichtbaarheid
de rode draad ten spijt verdwenen
zielen uit ketens van het lijf
in zinsbegoocheling
verbraken zij de banden
die hen bonden aan het aards bestaan
transformeerden snel
van driedimensionaal naar energie
vervlakten in materie tot onmeetbaar niets
kozen ruimte zonder tijd maar
verloren zich in communiceren…
Peultjes in een veel te ruime schil
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
515 Het afgegraven veen,
Water dat ontegenzeggelijk
Welde uit de bodem
Waar binnenkort mensen
Zouden wonen op steenworp
Afstand van de stad
Die gebukt ging onder
Een haast ondraaglijke last -
Onmetelijke ruimte met
Buiten, Binnen, Hout en Haven
Waarin mensenkinderen werden
Gestald als kiezels op het
Deense strand, als peultjes
In…
Niet Perfect
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
718 stevig zijn, dat is bekend
om de Bewoners zekerheid te bieden
opdat hun streven rust op een solide
maar tegelijk flexibel fundament
Er is een tuin, en er is stromend water
er is verwarming, er is licht en lucht
je vindt er voedsel en veel reisgenoten
Je kiest je eigen rol in dit Theater
je regelt zelf de hoogte van je vlucht
geen enkele ruimte…
uitgeschakeld
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
573 er is geen sprake meer
van stilte
al braakt het huis ruimte
en spert het spinrag monden
open
muizen hebben hun nest
verlaten
het geknaag blijft achter de wand
van een verstarde
glimlach
uitgeblust en tentoongesteld
in achterstallige vragen
de man zegt
jouw woorden brengen geen enkel verhaal
zij groeit vast in de regen
die…
De lucht werd ouder
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
454 ben de trap opgegaan
heb de veilige koepel
van licht verlaten
tastte langs wanden
hoorde treden kraken
wist zo waar ik was
maar het benauwde
de lucht werd ouder
dikker en kouder
zweemde naar geuren
die raakten aan een
onherstelbaar gebeuren
nog had ik ruimte
moest wentelen in
steeds krappere draaien
op dat moment
scheurden…
Faalangstig bang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
445 de dagen zijn
voorbijgegaan in
vele lagen van bestaan
natuurlijk was er groei
de grond geploegd
geschoond van stronk en steen
langs elkaar heen
in een verdeling die
seizoen en rol gebonden was
tot eigenheid
wat ruimte kreeg
en verder woekeren bleef
het samen schouwen
leek op houden van
liefde bleef faalangstig bang
tijd rijgt…
Voeten in de klei
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
458 in ver kijken
gaat het lichaam wijken
schiet zien tekort
als ogen
in wolken dwalen
bepaalt kleur de horizon
de grens waar
lucht en aarde elkaar
raken is een blokkade
soepel zweeft geest
over de belemmering
vindt ruimte in buiten
het universum trekt
maar is varen op een
door aarde gegist bestek
met voeten in de klei
is loslaten…
Ademen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
497 Wind die ruimt en ook weer krimpt.
Adem die door mijn longen blaast.
Adem die gedachten laat kalmeren
of als woedestorm venijnig raast.
Ik voel mijn adem tijdloos leven.
Ademend kijk ik steeds weer toe,
hoe wolken komen en stil weer gaan.
Vanzelf, zonder dat ik zelf iets doe.
Zoals de wind waait, zoals de wind...…
feest
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
911 met z’n allen
van peutergroot tot moederoud
zijn ze present
klein - groot
dik en dun
samen
in groot en klein verband
tonen zij
van veel - heel veel inspanning
het resultaat
altijd in stijl
pril nog - soms
wervelen zij passioneel
door muziek gedreven
in regenbooglicht
zoveel kleuren
door ruimte hen gegeven
het mystieke en normale…
In ons Huis van Zen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
464 Hij betreedt ruimten,
die voor mij gesloten blijven.
Hij kent de wegen,
die door het duister leiden.
Mijn oude kater,
is mijn wijze meester.
Mij heeft hij niet nodig,
maar ik hem wel.
Bij hem voel ik me thuis.
In ons eeuwig Huis van Zen....…
glans van het leven
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
552 glans van het leven
gepoetst door de gedachten
geluk gekozen
de tijd danst en danst
de beweging staat nu stil
en hoe lang is nu
de ruimte is leeg
beweging vult herhaling
stof dwarrelt uit licht
de tram is de tijd
als een beweging zo stil
langzaam tikt de vloer
stil in stilte nu
hoe lang is de beweging
om de hoek voorbij
nu…
Bij de rivier
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
611 Het is alsof ze de dood hoort fluisteren
nu ze hier is, bij de rivier, die luistert
naar haar woorden van stilte en verleden
en in haar verdriet woont een mysterie
vol eenzaamheid en wereldleed
een gezelschap van droevige mensen
op weg naar niemand, nergens is er leegte
de leeghoofden hebben de ruimte verdoofd
met nog meer verdriet van droeve…
gipskruid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 ergens in de ruimte
dwarrelen woorden rond de mal
van nieuwe vormen
er hoort een glimlach bij
een frons en twintig vaste regels
onder tafel schuift een voet
ze raakt mijn tas vol bundels
het genoegen van een hart,
het vragen in een hoofd
de grond van alle dingen wordt
geloofd
de geur van bloemen kruist oneindig
sluit een pact met wit…
Ik ben de kubus 1
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
657 Dat het streeft,
En zich ontknoopt,
Spontane reacties,
Er dwarrelt iets,
Lucht, ruimte,
Weerstand,
Er kruipt iets,
Knieën, oevers,
Gebeden.
Ook ik streef,
En ontdek,
En wordt ontdekt,
Dat het verborgen
Is, blijft, zal zijn,
Maar toch spreekt
De kubus, tot zijn
Graf. En het graf
Spreekt tot zijn
Maker, ook ik streef.…
ware liefde
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
924 herkenning
alsof je eens twee zielen was
verenigd in een persoon
ruw van elkaar gescheiden
elk in eigen helft
je leven doorbracht
in wanhopig verlangen
naar hereniging
en dat je dan op een dag
een wonderlijke dag
dat oeroude afgescheidene
ontdekt in de ander
en na een lange ballingschap
eindelijk thuiskomt
in de heilige ruimte…
Naar de Maan met z'n allen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
609 Laten wij een “Mars” houden
naar “Café de Maan”
daar is “de Ruimte” voor alle mensen.…
Taal van je lijf
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
521 jij tikte
het ritme
bewoog handen
om de melodie
in je hart te
doen landen
danste met
een lach op
woorden die
jij in zinnen
hebt uitverkoren
tot dit gedicht
ogen knikten
een feilloze
choreografie
in de ruimte
waarover jij
kon beschikken
felle lampen
belichtten de
curieuze accenten
die jij gaf aan
de sprekende
taal van…
Goudgerand gedeelte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
492 dat in een
ondefinieerbare stemming is
jij straalt
niet voluit hebt
versluierde momenten
van afwezigheid die
ik niet helemaal begrijp
toch zie ik
de zon doorbreken in
het goudgerand gedeelte
van je nog licht betrokken blik
met klarend blauw in zicht
je lach verheldert
snel ons onbegrip
geeft horizon weer alle
perspectief en ruimte…