5397 resultaten.
Gedoemd
hartenkreet
3.6 met 12 stemmen
1.017 vertwijfeld in schaduw zijde
overpeins ik mijn geleden tijd
verafschuw rimpels mijner handen
wring ik mij in de stroming van weleer
echter opgenomen word ik niet meer
geslonken is mijn gulle minne tijd
doch gesmoord dendert deze voort
ongezien over de amoureuze vlakte
verteert het mij en heeft mij stil vermoord
nimmer kan en zal ik…
WAAN
poëzie
3.8 met 13 stemmen
3.734 Toen bracht mijn gids mij in een stille tuin,
Met donkre lanen, kronklend over 't gras,
En bloemen bloeiden tussen 't struikgewas,
En gouden vruchten sierden kruin bij kruin.
Ik plukte een schone bloem, doch eer zij was
Gebroken van haar stengel, werd zij bruin.
Ik plukte een vrucht - het zonlicht lonkte schuin…
Herrijzenis
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.310 Mijn dochter, wees soms op je hoede
als men het beste uit je haalt
en je, strevend naar het goede,
warme openheid uitstraalt;
totdat jij zelf wat medeleven vraagt,
maar dan moet horen dat jij klaagt.
Dan blijkt na een te gul vertrouwen
en een vriendelijk begrip
de respons zich te ontvouwen
tot een loze egotrip;
die ander snijdt dan zeer…
pion
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
764 naarmate mijn jaren zich verkorten
begint aan het groeiend inzicht
van sturing in mijn leven
overduidelijk iets te schorten
waar groei nog gepaard gaat
met versterking van het ik
en keuzes mogelijk lijken
blijkt bij vergrijzende haren
de ruimte steeds meer in te dijken
en het geheel minder te verklaren
allengs onbereikbaar voor mij
wordt…
Narcissus en de zijne
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
906 stemmig het door jou gekleurde gebeurde
voorbij twijfels en mistige mystiek
over rede tot werelden verweven
bekwam jij geluk, het gulle geven
in gehuppel doorheen druilerige druppels
ontwijk jij alle striktheid, wrange vorm
plooi jij nooit recht nooit krom maar
beklijft dit universum, uniek en mijn
voor mezelf de ander gelijk
mijn einde…
Geboorte
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
872 Het maagdelijk stof ons aller begin
Verzamelde rest van miljarden sterren
Geperst gebald tot blauwe planeet
Gaf en geeft het leven van verre
En gedreven willen wij geloven
Altijd zoekend iets van daar boven
Wat zich nimmer aan ons ontbloot
Ontgaat ons 's nachts de moederschoot…
Utopie
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
819 Tergend langzaam blijven straten onbegaanbaar
verbleekt de zwaluw in de tijd
zwemt in deeltjes regenbogen purper
kortdurend haar toevalligheid
kwinkslagen schieten flarden luchtkastelen
zinnen melken herinneringen
zomaar alsuit het niets
kan schaduw ruisend zijn?…
Zelfrealisatie
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
848 Volg me niet
want waar ik ga en
waar ik loop god is
per ongeluk bevrucht en geboren
als oneindige fuga van Bach
alleen een mogelijkheid in de chaos
stanza
vers
wiskundige breuk als
dualiteit van de mens
volg me niet waar ik loop
er is geen dood en angsten
die de cirkels van het leven sluiten
of belevenissen van realiteit omlijsten…
CONTRADICTIE
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
892 we zijn die keer tot middernacht gebleven
en in een halve cirkel rond de haard
brachten we oude vraagstukken in kaart
de waard had flessen brandewijn gegeven
gedachten steigerden als wilde paarden
de voors en tegens gingen door een zeef
totdat het juiste antwoord overbleef
en toen we wazig in de vlammen staarden
was elke tegenstelling opgeheven…
Klaproos
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.346 Mocht ik reincarneren na dit leven,
dan wil ik dat als bloem.
Als mens heb ik mezelf genoeg bewezen;
ik zou dit niet graag overdoen.
Ik kom graag terug als klaproos.
Ik identificeer me met die plant;
terwijl zij haar oranjerode gewaad toont,
in het veld en langs berm en bosrand.
Ieder voorjaar bloei ik op,
gedragen door mijn vlassige steel…
Het Koninkrijk van Waarheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
683 Naamloze straten
door waterlelies van de waarheid gemaakt
geduldig rijden.
Lijnen ongeschreven en schuldig
ogen van zout en water ontmoeten
in het oneindige spel
tussen zwarte-witte strippen
van gedachtenis en vergetelheid.
De tijd wordt moeiteloos
door de goden vertaald
in een zelf-gesteund toog van strafheid.
Schaduwen van het verleden…
Wat ben ik niet
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.425 Een filosoof is iets wat ik niet ben,
zeg simpelweg de dingen, zoals ik
alleen ze ken,
doe dat soms met harde, dan weer
met zachte stem,
dus zet me dan in vredesnaam niet
op de handrem,
wanneer ik aan het praten ben.
Het zijn doodgewone dingen,
ze overkomen jou en mij en kunnen
zomaar tot je doordringen.
Daar maak ik dan een gedichtje…
In medias res
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
635 De vervreemde handen in haar geest, de open scharen
Die ze heeft ontvreemd in een winkel op de hoek
Waar een man haar bij haar naam noemt, en dus sterven moet
Er is zoveel in mij dat zij daar heeft geschreven
Wat rond haar is wordt verbrand
(In geen dag is de aarde leeg, soms verliest ze
Haar verhaal toch kijkt ze naar het rimpelloze meer)…
Desafinado
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
697 Mijn cello had een zonnesteek
Snaar D
van dood
Slap over de kam
ontstemd
geknakt
levenloos
En ik, ik liep ongemerkt steeds in de zon…
Het leven.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
852 Waar je me ook ziet
In deze, of andere gedaante
Een dier als een pantser
Een plant als een steen
Ik ben de wil.
In het noordelijkste dorp op aarde
In het graf van een stad
De gerafelde brand van de woestijnen
Waar niemand kan leven besta ik
En besta ik alleen
Mijn voedsel maak ik uit niets
Water uit marmer, vuur uit een rots
Gebrand,…
Casu Quo
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.104 Stel dat je de dag plukt
Heb je dan ook tijd voor anderen
Reageer je overal op als ben je verrukt
Kan de tijd die je hebt je veranderen
Als de levensrivier niets anders doet dan meanderen
Geen stroom die volgt en niets lukt
Ga je dan onder de dag gebukt
En heb je geen tijd voor anderen
In welk geval ben je klaar voor elke dag
Sta je op…
toen en nu
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
942 toen,
op de grens
van eeuwige jeugd
en dreigende
ontmaagding
leunde ik,
de jongeling zelve,
tegen de ijzeren paal
van verlichting
zocht steun tegen de
eenzaamheid
onder puberale gewelven
nu,
ingewijd,
op het laatste sterven na,
in nagenoeg al het aardse,
moet ik erkennen
nimmer van de pijn
der hemelse scheiding
te zijn bevrijd…
Buitentijds
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
608 een lijn van punten één voor één geen twee
daarin trok iemand buiten tijd en plaats
mijn levensloop en zelfs een scheve schaats
kan ik niet rijden, klokvast loopt hij mee
de grens van gisteren en morgen, mee
de muur van toen en straks die tegendraads
gedrag onmoog'lijk maakt, ik huppel aards-
gebonden tijdgebonden langs die schee…
kleuren
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
2.086 Ik denk aan mensen als in kleuren
Van bloeiende violen of van buigend romig riet
Soms licht, soms donker
dan weer stralend of heel broos
Ik kijk naar anderen die mij voorbijgaan
waaraan toch niemand iets bijzonders ziet
Maar ik, ik zie een kleur die overheerst
en richting geeft aan mijn gevoel
en aan mijn zekerheid dat ik de goede koos…
Heraklitus van Efese
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
911 ken uzelf, daarmee ben ik aan
de slag gegaan, dagboek begonnen
minutieus wat gebeurde vandaag
bekeken en uitgeschreven op
wit papier met zwarte inkt
aan het eind van de dag
serieus getwijfeld over
het nut van het bestaan
tot ik één ding zeker wist
hier begin ik nooit meer aan…
Kwestie van eenvoud
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
1.955 Zoek ik te ver
en mis ik zo
wat onder handbereik
lang voor het grijpen ligt
Kijk ik er over heen
omdat het beter kan
nog mooier moet
Ben ik eenvoudig
niet gauw tevreden
of doe ik veelvuldig
toch te moeilijk…
groeiend verval
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
778 ik raap de nog
groene druiven
door hagel gevallen
op het mos
ontrukt aan
stramme ranken
nog eer zij bloeiden
lieten zij
de schepper los
ik waak bij een
stervende mus
te pletter gevlogen
tegen beton
een ongewenste
dodelijke kus
door een opgebouwde
dode muur
die van natuurlijk
mededogen
niet weten kon
zo…
Yin en Yang (Acrostichon)
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.037 juist nu overduidelijk
uitersten zich alom gewaarworden
langs krimpende ethervelden, zo lijkt,
is de aarde een marktplein
uit menigeen gevormd
sterk met kleur en geur verrijkt
dit zo zijnde en waargenomen
razen wij naar alle hoeken en gaten
yang, onze Meester willen wij verlaten:
fier ten strijde gaan om van Heer yin te dromen
slaafs…
mijn gracht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
763 ik slenter langs de diepe gracht
aanschouw al wat mij ontmoet
niet alles komt dan binnen
zo ik graag zou willen
de werkelijkheid heeft ingeboet
het grootse zou mij zwaar doen tillen
zo ga ik vaak hier mijn weg
soms verdwaald in gedachten
een plek van overpeinzing
van denkbeeldige krachten
die mij doen verwonderen
over het palet van water…
Hoop
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.094 In categorieëngedeelde habitat,
Je creëert een onbeseft blokjespatroon.
Ik ben die niet-reële waarneming zat,
Ik wil niet zien als een icoon.
Ik zoek met aanduiding van taal naar object,
Naar een juiste bewoording van mijn aspect.
Maar mijn zogenaamd apriori taalvermogen
Heeft mijn objectivatie alleen maar voorgelogen.
Patroon, jouw voorgeprogrammeerd…
stempelkussen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
852 en dan hoor ik bloemen
als de wind het leven leidt
open stuifmeelmonden
en ze fluisteren zacht
leef...
ik luister, maar draai me om…
leef nog lang
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
783 leef nog lang
zo zeg ik tegen de oude man
en keer mijn rug naar hem toe
hij en ik weten beter
zijn laatste gang
houdt hem al tijden in de ban
hij is het ademen moe
steeds meer ontvalt
hem het leven
niet zo zeer aan den lijve
of door een ledige geest
neen, de eenzaamheid
begint hem te beklijven
de zin van alles
bevreest hem…
Dualisme
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.395 willen mijn
handen grijpen naar touw
en klimmen naar hoogten
vluchten voor de bodem
die in fusie met boven
einde onbegonnen laat
waar
links en rechts in remise
het gemiddelde dualisme
op het nulpunt vereeuwigt
en surplus zich verliest
in uitgetelde statistieken
of wil ik
liever de extremiteiten
waar het pijnlijk lachen
uit balans…
verre reizen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
764 ik wandel door het park
ontmoet hier mijn wereld
reis zo door jou en mij
naar ver en diep
van eindig en onbekend
over dwaalwegen en uitzicht
het heelal wordt hier verkend
een zwaan drijft voort
ogend naar haar kroost
overziet dat wat moet
omdat het zo hoort
ik heb weet van verre landen
zie daar de mens
ontmoet hem in zijn tuin
vraag…
ja?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
901 vuurrode koorden dansen
in het groene licht
van de zuiderse kapel
een tap geeft de leiding
en wiegt
op en neer
een neerwaartse spiraal
duikt op
in de ondergaande nachtzon
een nieuw leven
vol gebreken
springt in het ravijn…