653 resultaten.
Zonsondergang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
571 Ik wil met jou
op de hoogste kruin
van het achterland
de dag bloedend
zien sterven
in de zee.
De natuur
verstillend, verkillend,
ons deert het niet.
Ik wil met jou
een bloeiende tuin
en in elk kwadrant
leven voedend,
zo tevree
verwerven.
In het vuur
van hartstocht gewrocht
zing ik mijn lied.…
Globaal
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Zittend in mijn zetel
die ik poëtisch "trein" noem
of "vliegtuig" of "bron van dromen"
kijk ik op de kruinen van bomen,
net globes met bergen en zeeën ...
werelden, bol van kleur.
Buiten ritselen blaren:
de herfst tikt bladen
vol met herinneringen
voor in het archief
van mijn geheugen.…
Heel even
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
573 HEEL EVEN
Ik zit op een bankje
Op een duin op Ameland
Ik voel de wind
En vooral de zon
Ik zie de zee
Het strand, het zand stralen
Ik hoor het helmgras wapperen
Als een kuif op ‘n jongens-kruin
Ik ervaar het zoet en zout
Maar ook het zilt
Ik besef hoe mild
Ook de mens mag zijn
Ik ben nu die mens
Die dit beleeft
Heel even…
in beweging van het leven
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.153 het ademt
wanneer winter
de bomen aftast
zoals jij de dagen
op glazen kalenders
langzaam geboren
en verder dragend, ver
weg
van kaartranden
met eenzelfde oceaan
die binnen in golven
en verklaarde waterwoningen
de lucht recht hangen
het ademt, jij ademt
in blauwe kruinen
en zelfs op een uitgewiste dag
als deze…
Spreken we nog af ?
hartenkreet
2.7 met 11 stemmen
1.065 Ik weet het niet meer
De maanden zijn voorbij gegleden
Ik kijk zo graag naar je ogen
Zo mooi en donkerbruin
Ik zou je willen beminnen
En oneindig kriebelen in je kruin
Ik zou je mond teder kussen
Maar ik weet je bent er niet voor mij
Wanneer spreken we nog af?
En maak je me weer blij!…
Leysin 1988
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
715 Bij middagzon brekend,
tot water vervloeien,
de boomwortels lavend,
de kruinen doen groeien.
De droom van de stilte
in daden verwevend -
de mens: man en vrouw zijn -
als sneeuw in de bergen
heel schitterend leven.
Uit: Herworteld leven, 1990…
Na een herfstig voluitgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 grijs kamt
winters hand
nog witte sporen op
een bijna vlakke zee
de noordooster
dempt de kruinen
temt in koude nevels
zijn gevreesd bestaan
dat uitgewoed is na
een herfstig voluitgaan
verlopen zijn de hoge
golven uit de verre oceaan
toch krabbelt zij aan kusten
de ondergrondse stromingen
zullen strand en land
nooit laten rusten…
Augustus
netgedicht
4.3 met 23 stemmen
1.244 Wervelende dagen
strekken zich als
een kleurige bongerd
voor ons uit,
bomen buigen
hun kruinen
onder het gewicht
van gouden vruchtenkronen
en tijd
slingert vrolijk
aan de vluchtige wijzers
van een zonneklok.…
Zuurstofsieraad
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
580 Misschien weet ik wel wat ik bedoel
maar zonder bomen geen gevoel
van lente en een stille droom
gewoon het natuurlijke dromen
van een statige berkenboom
zoals die in de stilte staat
gouden zonneschijn op het gelaat
grijze wolken rond de hoge kruin
een zuurstofsieraad in de tuin
die takken als zijn armen strekt
tot in het zuiver…
Vriendschapskuierend
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.200 beukenallee
zwijgend
zoals dat mag, kan
delend het zonlicht
dat speelt
rond schaduwvlagen
geen vragen
enkel het gefluister
langs de blaadjes
echoënd in de wind
wetende
hoe de herfst
kleurend naar kaalheid
steeds haar weg
naar de winter vindt
maar ook,
hoe verborgen knoppen
weten te overleven
hoop kunnen geven
in een kruin…
Wat wilde takken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 jij hebt mijn blaadjes beschut
de knoppen gekoesterd
toen storm de kruinen neersloeg
gebroken takken verwijderd
wonden gedicht voordat
zij door rot waren gezwicht
jij wist in verzorgen
de mogelijke gang naar de zerken
tot een minimum te beperken
mag ik je in bloei laten merken
dat ik weer groei in standvastigheid
ook al ben ik wat…
Weggevlucht
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
524 De wilg hangt en treurt
terwijl om haar heen
de lente volop geurt
Weggevlucht in gedachten
die tijdloos voortdwalen
laat zij de wereld wachten
Als zij de ogen opent -even-
ziet zij wat zij al die tijd
had kunnen meebeleven
Schrikt zij van het licht
de geurende geluiden
klapt haar kruin weer dicht
Want tot de conclusie
dat zij…
Spel van zon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 Het is
de speling
van het licht
Door bomen
en hun kruinen
van naald of blad
Het is
het spel
van zon
die laag staat
lijkt tot op de draad
versleten
maar wacht januari
februari, maart
zon niet langer vergeten
Wie aanbad?
het duister, de schaduw
op z'n langst?…
Droombeeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
529 Er hangt een lage grauwe wolk
boven de kale kruinen
van de wuivende bomen
in de getroffen straat
het is nu herfst
in mijn gedachten
Even ben je terug
in diepste kern
van mijn gevoelens
en ik koester je
in stille bewondering
droombeeld van liefde
ik koester je
Bescherm mijn zoet verlangen
laat nu geen regen vallen
het is al…
een verre glimlach 1
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
601 we dansten zo licht
verstrengeld zo zeker
boven de tekens uit
onder de laatste dwalende zon
doken rondom het heden
de duistere gevaren weg
over de huizen van de doden
galmden de spoken van het verleden
de wind wiegde
de kruinen van de bomen
een lied sliep in de taal
van onze lijven zo licht
verstrengeld zo zeker
boven de tekens…
Hout
gedicht
2.8 met 17 stemmen
8.465 alle kruinen met mijn oren
alle takken met mijn ogen
alle bomen met mijn voorhoofd
alle stammen met mijn namen
alle bladeren met mijn adem
alle wortels met mijn haren
alle bijlen in mijn handen
alle scherp geslepen messen
alle schoon-gezaagde planken
alle zware houten kisten
------------------------------------------------
uit: '…
Dit zien
gedicht
3.2 met 26 stemmen
11.458 Dit zien toont zich als het trijpen
hooiland waar de pink zich snijdt
aan de kruin van de dijk; is zonder:
'Kijk eens zwanen en jonge zwanen.'
In natgrijze grond met leverblad,
met koeienstront in het herbarium,
waar de duim in de sloot blijft steken,
leeft dit zien van de handopen palm.…
Van man tot man
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.060 zeg boom,
hoe is dat nou
om op grote voet te leven
nee zeg maar niets,
ik zie het al
je hebt erg lange tenen
en ik wil niet dat
je door mij uit je bast knalt
toch boom,
is er weinig verschil
tussen jou en mij
doorgewinterde rimpels
een droevig gezicht
met een kale kruin
en als het lente wordt
zien wij weer het licht
kijken onze ogen…
Nacht en dag
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.667 Het uur voor de dag
de zestig minuten
eer de nacht begint
schijnen altijd sneller
te lopen dan de rest
van het etmaal
Voor de nacht
wordt nog even gelezen
voor de dag omgedraaid
terwijl sterren verbleken
lijken onder te gaan
Hier houdt iets tegen
blijft het hout van het huis
eenzaam kraken, wiegt de boom
de taken in zijn kruin
aarzelt…
Allerzielen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.205 Als de boom zijn bladeren verliest
en herfstwind waait doorheen de doodse kruin,
dan is dat niet het einde
want eens ontluikt opnieuw de lente
bruisend van nieuw leven.
Als dan de avond valt
en duisternis de hemel vult
dan is dat niet het einde
want morgen komt een andere dag
vol nieuwe mogelijkheden.…
Ontwikkelboom
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
604 In het donker onder de grond nestelt zich een droom
Een licht beeld wil met wortels dwarrelen
In de nog kleine kruin koekeloeren daden die
Vrijuit met groene blaadjes scharrelen
Een fijn vertakte doelstelling laat haar visie vloeien
En haar missie stoeien in weer en wind
De boom vraagt zich voorzichtig af
Of ik er iets van vind
Terloops…
Naar ongekende ruimte
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
564 het bos
heeft mij verlaten
ik boom in stilte door
na het ontluiken
onder struiken groeiden
wij naar ongekende ruimte
om later toch
te fluisteren met kruinen
samen te luisteren naar de wind
regen loogde grond
en storm velde de reuzen
waar ik bescherming vond
nog wortel ik maar
aan de rand zie ik
de wei en open lucht
het bos…
Lage branding
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 In de luwte
van laagte
lijkt de zee
uit te steken
boven mijn kruin,
of zou het komen
door de hoogte
van het duin?
Langs mijn eigen hijgen
hoor ik palmen ruisen,
ondanks dit blindzwijgen
zie ik de zee immer bruisen.…
Woud van zoete dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
934 in het woud van zoete dromen
groeien buigzame bomen
groene kruinen wuiven schaduwen
waar de zon de bodem te vurig raakt
jaarringen genieten er de taaiheid
van een gewortelde kracht
vogels knappen er een uiltje
rond de schemer, in de nacht
er klinkt een heilzaam lied
in de sporen van de wind
daar, waar de weelderigheid
het leven zijn…
De zonnebloem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
652 Eenjarige plant met een hart van diep donkerbruin
Bekleed met franjes gelijk een fonkelend bladgoud
Helderblauwe hemelen rondom zijn bloeiende kruin
Als de menselijke geest die vrij is van gedachten
Warme winden hebben donkere wolken weggeblazen
Diezelfde wolken zullen nooit meer wederkeren
Aan de Zonnegod behoort al deze roem
Want hij schiep…
Beeldheraut Voor Arien
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
558 Zij heeft een wolkje in haar hand
Zij is verlicht, van zich bewust
Een engel heeft haar kruin gekust
Zij voelt met alles zich verwant
Zij helpt de wereld uit de brand
De mensheid voelt zich uitgeblust
Maar kan gered worden door rust
Is domweg eigen aartsvijand
We moeten af van winstbejag
En kiezen voor natuurbehoud
En luchten, hemelsblauw…
onder de mangoboom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
444 onder de dichte brede kruin
van de bloeiende mangoboom
zweeft het timbre van vader’s
stem die in trage tijd naar het
verleden van zijn voorouders
reist de oude man wandelt met
de doden in woorden vangt hij
hun leven vroeger is niet ver
weg de mangoboom ziet toe
heeft weet van de verhalen
de mensen en de geesten hij was
immers altijd…
verbondenheid (2)
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
504 onder de dichte
brede kruin van
de bloeiende
mangoboom
zweeft het timbre
van vaders stem
in trage tijd
reist hij naar het
verleden van
verre voorouders
de oude wandelt
met de doden
met bedachtzame
woorden vangt hij
hun levens vroeger
is dichtbij de oude
mangoboom heeft
weet van de mensen
de verhalen en de
geesten…
winterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 een man lag roerloos
op de zandvlakte
zijn lijf bekleed met
met wier en mossen
piepschuim en
schelpen bedekten
de onbehaarde
weerloze kruin
de armen als lange
takken gespreid
de handen ontvouwt
als vingervormig blad
benen als twee
stammen vergroeid
verbonden
met elkaar
de gekromde tenen
in het zand gedrukt
wortels…
Ontvoerd
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.770 In het papaverveld
Wazig rood gevlekt
Keten ik haar aan een grenspaal vast
Libellen en kleuterkreetjes
Wervelen licht in onze klovende romp
Terwijl ik blaat in haar mond
Klimt een kind naar haar kruin
Gespiegelde zwanen drijven gelijk
Langs de kademuur weg
Ondertussen trilt het lid
Bromt en valt in een deuk
De druppel lekt
In het…