283 resultaten.
Bewakers van geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 Dezelfde rust die onrustig heerst
in het oog van orkanen.
En wie zijn wij?
Wij zijn de meerderheid die zwijgt.
Wij zijn waarnemers en getuigen.
Wij zijn de ware poortwachters,
die ook ware deelnemers zijn.
Wij zijn wachters die waken
over onze innerlijke rust.
Wij zijn het die bepalen,
wat binnen komen mag.…
De gewenste string
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
428 kleurrijke zich
met andere
mengende aura’s
van feestende
mensen zijn frivool
zichtbaar in nacht-
clubs en discotheken
speurend speelt
de muziek met
haar beat in op
losse eindjes om
die te verbinden
tot de gewenste
string naar het
begeerlijke einde
ze zuipen schuiven
en snuiven alles
wat voor handen is
voor de ultieme
kick die orkanen…
Jutter
hartenkreet
4.5 met 26 stemmen
2.100 Over zee trok een orkaan
golven beukten op het strand
flarden voor de maan
schuim mengde zich met zand
terwijl ze langs de branding liep
gekromd, met natte wilde haren
alsof een verre stem haar riep
plots stil om over zee te staren
om beter te kunnen zien
een hand boven haar ogen
een schip in nood misschien
minuten lang, onbewogen…
'K weet dat vlak bij me, in 't hart van God gedoken
poëzie
3.8 met 23 stemmen
2.423 'K weet dat vlak bij me, in 't hart van God gedoken
De grote liefden van mijn leven wonen:
Daar staan ze, veilig, stil als anemonen,
Door geen orkaan van 't oppervlak gebroken.
Ik weet dat liefdewoorden, ongesproken,
Het wonder van de Godheid rijker tonen,
Dan perken van bliksemende Orionen,
Tot tijdelozen uit Zijn kiem ontloken.…
Bedrogen
hartenkreet
2.8 met 18 stemmen
1.485 Mijn woede lijkt een orkaan in mijn lijf
en kan je nog steeds niet mijn haat laten zien.
Misschien, als ik de rust heb gevonden
Wil ik je weer terugzien.
Nu wil ik dat je gaat
laat me verder met rust.
Wie weet bel ik je nog wel
als het gedaan is met mijn strijdlust.…
Bede (sonnet)
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
807 Och, toon me nu dat gij niet slaapt mijnheer
maar storm, orkaan, tempeest, steeds overwint.…
in de stilte tussen lijken
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
907 ik ben storm
jaag het water op
in woeste grijze golven
ze slaan kusten dood
maken het land erachter
troosteloos in watersnood
ik kap de trossen van
de ankers die al schrapen
doe de zeelui in afgrijzen
snel het schip verlaten
snijd de life-lines door, hun
sterven heeft geen enkel oor
ik ontketen kracht
de orkaan jaagt nu volledig…
Terugblik 2008
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
784 Is het de smeltende ijskap in ‘t Noorden
De zwijgzaamheid van Ella Vogelaar
Of toch het ‘Yes, we can’ als mooiste woorden
Is ‘t het Wilhelmus en die gouden plak
Die razende orkaan, de hongersnood
Het hossend lint in fel oranje pak
Of de loslippigheid van Van der Sloot
Is het Georgië, de Gazastrook
De boer (hij zocht zijn vrouw maar ploetert…
Dat gevoel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
545 Wat is het,
dat gevoel wat voelt als een orkaan
zonder een ravage achter te laten.
Dat gevoel wat je hart overspoelt,
wat je kan laten verdrinken,
maar wat je nodig hebt om boven water te blijven.
Dat gevoel wat je kan verscheuren, je hart in stukken breekt,
maar ook het gevoel dat het hart bij elkaar houdt.…
Als wortels kromtrekken
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
507 jonger te gaan
Het geheim kleurt zachte gezichten
zonder des maskers treurnis
Het is geen heilig moeten
om de wilg te verplanten
als wortels krom trekken
Het is het verwaaien van het zaad
tussen onkruid
wat nieuwe loten stekt
Het is de moed der wanhoop
die een Titanenstrijd doet verbleken
in het onpeilbaar oog
van de inwendige orkaan…
Het is niet goed.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.028 Het is niet goed op een hoogte te staan,
wel vele duizenden in 't gezicht,
hoog boven het slijk, midden storm en orkaan,
waar de kiem van worstelen en strijden in ligt.
Want zij die daar gaan door de schemernacht,
vrijwillig, - naar geest, en hart en gemoed,
vergeven het niet, dat u 't licht begroet;
en wee!…
Het binnenste hart
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 je kunt slapende waken
je vervelen en bier drinken
een vogel leren vliegen
een orkaan temmen en
insnoeren in je week geworden
ziel, je mag gerust liefhebben
en op je bek gaan, vergeet
niet te reizen naar de uithoeken
waar niemand komt, de kroegen
en kale vlaktes, de weelderige
tuinen met vijvers, de plekken
die je dacht ergens van
te herkennen…
Miserere
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Zelfs wanneer haar stem wanhopig roept,
als een woedende orkaan die brult.
Genadige Moeder Aarde, alstublieft,
we willen nog wat groter groeien.
Blijf ons nog wat langer dienen.
Heb nog wat geduld.…
Weeffout?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
428 Zaai mijn loten in de wind
van een naderende storm
mijn onrustig hart als ik naar
onbekende oorden reis,
verstrooi mij in de sporen
van de golven van een
oceaan, om daar te ontwaken
leer mij van de vruchtbare
grond te eten indien ik de
aardse armen ontstegen
in het oog van een argeloze
orkaan, die mij zwijgend aan
de blinde…
Quo vadis, nsc
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
630 toch blijft hij tegen beter
weten in
bezweren, dit is pas een
nieuw begin
op land waait een orkaan
met windkracht elf…
Brussels lof
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
659 vrienden en vriendinnen in den ronde
van vlaanderen van wevelgem tot gent
van bastenaken luik tot bastenaken
en dan weer van bastogne terug naar liège
opdat ge in het vroege voorjaar went
dat tussen brugge wevelgem en gent
niets nieuws onder de zon is -
doch in 't hart
van belgenland waar gans het peloton
met waaiers kampt: een westerse orkaan…
Zonsopgang
poëzie
3.4 met 18 stemmen
2.318 Ik wilde dat, tot volmaking van 't wonder,
Mijn stem 't metalen timbre kreeg van donder,
'T geweld van wereldzee-tillende orkaan,
En dat 'k, ver over welvende aardelanden,
De zon kon groeten, in gigantenhanden
Als spreektrompet een trechter van vulkaan.…
ALZHEIMER
hartenkreet
4.5 met 20 stemmen
1.871 Roerloos blijft ze zitten, in het oog van haar orkaan
verdwaald in de verhullende mist die niet meer optrekt
Ze blijft steeds schreeuwen maar niemand wil verstaan
figuren, gestalten, woorden... zo verdraaid en verrekt
En terwijl het gevoel verlamt en de herinnering dooft
negeert ze onbekende bekenden, defensief agressief
Soms spelen kinderliedjes…
'K weet dat vlak bij me, in 't hart van God gedoken
poëzie
3.5 met 86 stemmen
10.539 'K weet dat vlak bij me, in 't hart van God gedoken,
De grote liefden van mijn leven wonen:
Daar staan ze, veilig, stil als anemonen,
Door geen orkaan van 't oppervlak gebroken.
Ik weet dat liefdewoorden, ongesproken,
Het wonder van de Godheid rijker tonen,
Dan perken van bliksemende Orionen,
Tot tijdelozen uit Zijn kiem ontloken.…
Vizioen, hoe handen woelen in de wrong
poëzie
3.1 met 16 stemmen
2.037 'rige honden,
Zoeken op vrouwelichaam, waar ze vonden
Het heerlijkst vlees - hier - daar - met gulz'ge sprong,
En door de hersens 't bloed dreunt als een gong,
En tanden, wreed, het druipend tandvlees wonden,
En de uren smelt tot dropp'lende sekonden
Half bewust'loze wellust, tong aan tong -
Laat weerlicht is 't van voorwereldse orkaan…
Onbereikbaar ....
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
960 De weg naar zee wordt wuivend begeleid
door zachtgeel duingras en omarmt mijn levenspad
waar ooit zandkorrels diep begraven zinnen
aan springend tij toevertrouwden, geven golven
nooit geborgen wrakken, de tijdloze rust
Golven passeren mijn verlangen en slaan stuk
op een granieten muur van onbegrip en waan
geen storm noch orkaan kan het harde…
Verliefd verlangen
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.867 Woest verliefd als een orkaan,
zo heb jij mijn hart bewogen.
Elke aanraking wekt een stormvloed,
die heel mijn hart doet branden.
Zo'n tinteling voelt bij jou zo goed,
en draagt mijn gevoelens op jouw handen.
Liefde kan niet altijd vanzelfsprekend zijn,
maar je blonde haren doen me dromen.…
Gedachtengang
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
547 Gedachten als een orkaan wervelend,
flitsend, bliksemend door het hoofd
van elke tederheid beroofd.
Bereikend de volle rijpheid
van volgroeide appel
"diepe schaamteloze blos"
Ragfijn spint het levensweb zijn weg
het mysterie volgend.…
De zee is één schuim.
poëzie
2.7 met 6 stemmen
2.938 De storm, d' orkaan loeit. De lucht, even wild
als de zee, is grijslicht, stort er van boven
pakken van wolken op die ijlings vliegen.
Het licht is parel, het licht is geschild,
de zee en de lucht zijn broers. Door lichtgloven
snelt de storm henen. Weg is alle wiegen.…
Windstilte?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 Vacuüm waarin ik moet berusten
ik vaar in de schaduw van je licht
waarin je de werkelijkheid bewaart,
geluidloos in het oog van de orkaan,
ik kan er moeilijk tegen dat je van
gedaante wisselt, daarin ik vrijwillig
moest vervreemden, een windstilte
waaruit ik de kracht ontlenen moest
om schaduwen te binden, niet uitlegbaar
dat alles…
Donkere wolken
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
489 De hele zon wil ik bewonderen,
al is die wolk nog zo dik
en overheerst zijn harde donderen
alleen een orkaan zo sterk als ik!
Blaast hem langzaam over zee,
met geduld en heel veel kracht
neemt hij al mijn verdriet mee.
Het lukt me, nooit gedacht!
Mijn leven is weer wat waard,
die wens is zo ontzettend groot.…
ENRICO
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 Orkaan raast, duwt hen voort met woest geklater.
Schipbreuk bij een eiland geeft nieuwe moed:
de mannen graven onderaardse gangen
naar zeeroversbuit, wiens plaats hier wordt vermoed.
Geen verhoopte schat bekroont hun verlangen;
de speurders treffen een schouwburg, voorgoed,
dankzij Panda 's hulp, vrij van zelfbelangen.…
Kleine radertjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
235 Ik ben dat kleine radertje
in draaiende wereldmachine
gestuwd door de cylinder
geslingerd als in een orkaan.
Ik ben dat kleine radertje
draaiend in die wereldmachine
tussen alles vermorzelende
raderen van macht en wellust
rekening houdend met richting,
opgelegde richting en dwang
in gedwongen tempo en houding.…
zij roest in haar boeien
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
902 ik zag je hand
in het laagliggend land
de polders, kwelders en zee
jij gaf eb, daarna vloed
maar wij namen de klei
en leefden er mee
uit zand van het
strand groeiden duinen
jij liet de winden daar struinen
wij braken met dijken en pieren
de golven omdat zij ons met hun
kracht zouden hebben bedolven
jij wakkert de wind
tot orkanen…
pas op mijn plaats
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
536 Hun overweldigend bestaan,
die overdonderende wereld,
een veer, geschept door een orkaan.
Oh, breekbaar schepsel, teder wezen,
fragiele ziel, waar is je kracht?
een strompelende sukkelaar,
bevangen door de overmacht.
Ik smacht, net als jij, naar warmte,
naar luchtigheid, een zonnestraal.…