331 resultaten.
De zee geeft, de zee neemt
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.612 ik struikel over dichters op het strand
ze zijn in drommen naar de zee gekomen
hun adoratie doet het water stomen
de blik naar boven, pen reeds in de hand
ze schrijven over sporen in het zand
die weer verdwijnen bij het overstromen
ik hoor ze over wolkenluchten bomen
hun Lourdes is de zilte waterkant
dan wordt het Nereus eindelijk…
Wij zijn kindren van ons land.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.750 Bloemen van de waterkant
Ons de hoed versieren.
't Water dreigt, maar krijgt ons niet
Achter onze dijken,
En de verste zeeplas ziet
Onze vlaggen prijken.…
Mist
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
699 De woordenwaterval is gestopt
De letters komen niet meer
Zij blijven aan de waterkant hangen.
Aangespoeld door stapels leugens.
Waar mist hangt
Is het gevaarlijk beangstigend.
De droom van helder licht
is weggekwijnd door hartenpijn.
De tranen zijn als regendruppels,
maar de onzichtbaarheid blijft.…
Vaccinatiestraat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Er staan nauwelijks nog files op de wegen,
die wandelen nu langs de waterkant;
ik spreek slechts collega’s die, vierkant omrand,
over het beeld van ‘zoom’ bewegen.
Ik had deze eenzaamheid nooit verwacht;
dit verdriet, door afstand verborgen,
nu alles op instorten staat.…
Knoestig staat de wilg aan de waterkant
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
443 Knoestig staat de wilg aan de waterkant
zijn voetenwortels stevig gegrond in de waterrand.
Kleine mossengroepjes in verschillende kleuren groen
hebben zich genesteld op zijn bomenbast.
Tussen zijn worteltenen wriemelt het watermoer
en verstopt in het riet een moedereend die haar kleintjes wast.…
Kralingse Bos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
554 Noorderplas
Een bos waar Rotterdam in zou ontspannen
de dagen dromend, in nieuw groen gras
een bos, zo sterk, dat het geluk kon dragen
vol warme uren zomerlicht
met herfstdruppels benevelde dagen
schommelen met ogen dicht
Brabants groen, warm ontvangen
bijgestaan door de brodeloze hand
zette zijn wortels onbevangen
vaster, omarmde de waterkant…
Tegenbeeld
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
841 Twee futen weten al de lente
zij keken in de glazen bol
van de verwachting
de reiger scheert over het vrieswitte water
onder een lucht van ijskoud blauw
desolaat als lege winkelpanden
schotsen de oude kale bomen
tak aan tak langs de waterkant
het daglicht is te schaars
kraakt de een tegen de ander
mijn wortels verliezen de grip
op…
Polderliefde
hartenkreet
4.6 met 39 stemmen
1.606 polders
voor mij het ultieme geluk
sloten glinsteren in de zon
zwanen zitten op hun nest
een reiger staat op de loer
windmolens doen hun best
prachtige oude polderhuisjes
met hortensia’s naast de deur
de boomgaard met laagstam
verspreidt een heerlijke geur
een pontje over het water
vaart langzaam heen en weer
knotwilgen aan de waterkant…
Poëtisch gezien
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
6.791 Zie hoe fel de boterbloemen kleuren
in het zonnelicht dat ze wakker kust
zo zacht, dat het goudgeel stralend rust
op de blad’ren die van knop nu scheuren
aan de waterkant, in dromen gesust
terwijl ze stil het spiegelzicht keuren
hangen de wilgen twijgend te treuren
zich van hun eigen schoonheid onbewust
in ‘t groene boord van het weidemeer…
De Dapperstraat
gedicht
4.8 met 7117 stemmen
79.025 Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.
Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.…
Waddencultuur
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.791 In het gulle mooi zand
Bij de zoute zilte zee
Sta ik aan de waterkant
Waaiend met de wind mee
Turend door de duinen
Naar een robbengevecht
Die hun geluid rondbazuinen
Zie dit schouwspel is levensecht
Waddenhoppend vervolg ik mijn weg
Langs de vloedstroom
En de geurende algendreg
Zie ik in de verte mijn droom
Een land vol met voedselrijkdom…
stromen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.355 je glipt me door de vingers zoals
een sterke stroom ontsnappen wil
bij elke bocht of waterkant
en nergens is een dam
het laatste beeld van jou verdwijnt
vloeit uit de palmen van mijn handen
drijft weg naar onbereikbaarheid
de richting keert zich van me af
nog even kijk ik om en zoek de bron
waaruit de onderstroom geboren is
ik volg het…
Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Hij en zij
samen op het strand
langs de waterkant
hand in hand
Allebei
alleen maar zwijgen
nadenken
terwijl donkere wolken dreigen
Jij en ik
de golven spoelen aan
het wordt vloed
blijven we of zullen we gaan
Beiden
zo kwetsbaar in de natuur
zeggen niets maar begrijpen elkaar
op het late uur
Ik en jij
als de golven van de zee…
De kade
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
594 Wanneer de liefde verdwenen is
maar schuilt in het kloppend hart
en weerspiegelt aan de waterkant.
Deinend water tegen de kade
watervogels dobberen in silhouet
omringd met sterretjes op het water.
Mijmerend op een zomeravond
met als decor een oranje gloed
en mijn muze als geestverwant.…
De Wieden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
874 De Stern, een Aalscholver, iets kleins in ’t riet
we voeren zachtjes langs de waterkant
maar de bewoners zongen hard hun lied
hun lied verheven boven platteland
we hielden ons zo kranig, als graniet
als de natuurliefhebbers echt verwant
aan vogels, reeën, in een rampgebied
ik sprak meest stadse woorden als passant
de koude regen striemde…
Zichtbaar genoten
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
879 Ik genoot zichtbaar van de stilte
op mijn plekje aan de waterkant
heel langzaam gleed een bootje voorbij
roeispanen in een kinderhand
Wat verderop zag ik wat eendjes
die rimpels maakten in het water
'k weet niet hoelang ik daar gezeten heb
maar voor mijn gevoel was het uren later
De zon had mijn bleke huid gekleurd
en in het water bungelden…
Uit de diepte
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
625 Moddersloot
Geen gevaar
Half ontbloot
Water in je laarzen sopte
Van tijd geen gewaar
Nooit moe
’t landschap aan de rand
Snoven het leven
Jij en de rivier dreven
Doake langs de waterkant
Je jeugd waar naartoe
Drijfhout brand
Duden roken
Je kop verbrand
Eendenkroos in je haar
Je Wereld zonder gevaar
Koemist over ’t land
no nintendo…
Vissen en vader
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
688 het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
hij opent de koffer, kunstige visjes…
Ruisend riet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
638 Aan den blanke waterkant
waar kleine bloemkens bloeien
daar hoort men het ruisend ranke riet
dat daar stil van kleur verschiet
door voortdurend schroeien
van de warme zonnekant
stijlvol is zij hoog geheven
uit den koude grond
tot dat plots haar heer
met zoveel adem meer
blaast in het rond
en doet haar stengel beven
hij slaat haar heen…
Winterwandeling
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
519 Bewegingloos staan nu de populieren
in rijen langs de waterkant
terwijl hun witte kruinen sieren
stille contouren van het achterland.
De velden met witte deken toegedekt
in serene zonnegloed gehuld
tot aan de horizon uitgestrekt
als blinkend decor verguld.…
Het sprookje
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
593 Jouw aanwezigheid in silhouet tijdens zonsondergang
het rond dansen in contouren langs de waterkant
mijn sprookje dat leeft tot het blauwe uur.
De kanttekeningen begrenzen de hartstocht
een burcht om je vormen van de passie te bewaken
om jouw in de kern te ontmoeten bij het kampvuur.…
De ochtendstond
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
396 Verkoeling zoeken
is de beste optie,
als het kan in het
water of aan
de waterkant.
Één ding is zeker:
gebruik wel je verstand,
want je gezondheid
staat voorop.
Iedereen wens ik een
mooie dag maar ga er
wel bedachtzaam
mee om.…
IRIANS ADEM
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 Papoea's der bergen hadden die vijand,
vol dreigend wit, vaak van ver bekeken,
bleven veilig in de groene omstreken
van Woondal, geklater aan de waterkant.
De hoge toppen zenden hun vrieslucht
naar beneden, door bossen en weiden.
Daar wentelt de tocht om, speelt blije klucht.…
Rust op een lentedag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
521 Dromerig zit ik daar aan die waterkant
alleen en stil genietend zonder zorgen
dit is mijn geboorte plek mijn vlakke land
hier kan ik zijn vanaf de vroege morgen.
Zo kabbelt mijn dag gelijk de waterstroom
op een zonnige lentedag, warm en loom.…
Rust aan het water
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
316 Heel het leven nood tot rust te komen
ga ook zelf eens ontspannen
rustig zittend aan de waterkant
genietend van die zachte bries
en vogelzang als de fanfare.
Bootjes zeilen over het meer
in het helder water zeilen witte wolken
ik glimlach als een koppel eenden
luid snaterend over mij heenscheert
geschrokken toen ze mij zagen.…
De Paarden
poëzie
3.2 met 10 stemmen
2.685 Drie paarden, - en de wijde lucht
rondom hen, en de bomen,
die in de avond dromen. -
En dan een late vogelvlucht,
Die men vanaf de waterkant
en over alle dijken
ziet wijken en ziet wijken, -
in 't Zuiden, in Zuid-Beveland.…
Zwarte diepten
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
890 soms wandel ik in grijze luchten
tesamen met de aarde geuren
van zwoele rotting zonder kleuren
dan breek ik stilte zonder zuchten
mijn stappen dragen dan erbarmen
zwaar aan de groene waterkant
waar de bomen rusten aangeland
mijn donkere schaduw zwart omarmen
als fijne druppels regen zwermen
spoelen zij soms mijn treurnis weg
en sieren…
Geluk in het leven
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
920 als lentebloesem over het land heen strijkt
komen vlinders met rijk aan kleuren
een heerlijk bestaan wordt hun aangereikt
met al die verleidelijke geuren
aan een rand van een meer
zit een zwaan haar toekomst uit te broeden
omgeven met een romantische sfeer
zal ze haar kuikens voor gevaar gaan behoeden
op een bankje langs de waterkant…
Herinnering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.018 In de schaduw van de palmen
hinkten we naar de waterkant
de voeten heet van zonnebrand.
Aan het strand van Tanganica
viel de wind vaak op het meer.
Dan rezen hoge golven op en neer.
Wij duikelden lijk hondjes
over die reuzen, en dan weer.
Aan het strand van Tanganica
ademden we Afrika in en uit.…
Felix was blank met bruine haren en een zachte g.
gedicht
2.8 met 88 stemmen
28.854 Er is een bruine foto van ons allen aan de waterkant
gezeten in het gras, en daarop houd ik vlak
boven zijn hoofd, zijn verend haar mijn hand,
kijk met ZIJN toegeknepen ogen (onherroepelijk kleurenblind)
omhoog, je ziet de ouders en de kinderen en de zomerwind
die het gras scheef waait en in al die haren woelt -
je ziet dat ogenblik dat toentertijd…