2969 resultaten.
Onuitputtelijke mand ?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
517 Ze draagt een maand met verdriet
op het strand ontfermen golven
zich over de broze lijnen van de vloed
en uit de diepten van de eenzaamheid,
het leven bedolven in onuitputtelijkheid.…
Het bruinverbrande bloot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 in het avondrood
na een dag vol zee en zon
je oogde lief het bruinverbrande bloot
dat contrasteerde met het
fraai oplichtend blond waarin ik
sporen van de golven vond
je kus was koel en zilt
het waterzout vroeg dorsten
lessend om nog meer
je hand speelde met zand
jij blikte met helder blauwe ogen
het genieten van een dagje strand…
Promotie
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
577 Twee dames van gegoede stand
liepen langs het Groetse strand
in de prille lentezon
toen zich dit gesprek ontspon.
~Mijn Klaas~ zei Elly van der Laan
~heeft een kanjer van een baan,
bij de Firma van der Steur
is hij technisch directeur~.
~Mijn Hendrik-Jan~ zei Truusje Bakker
~procureert bij Kloek & Wakker.…
Pirouetten
gedicht
2.3 met 3 stemmen
991 Een ribbelstrook zand en zonlicht
schitterde in een geul oude vloed
die ging toen een slingerpad het zicht
op het strand openbrak, de gloed
van de dag jou beetnam, je streelde
met een wind vol kinderstemmen
een kluwen vogels jou verlokte
met hun wit van het blauw breken
dartel als jij die van mij rende
naar de zee die vlokken sneeuwde…
De Vliegende Hollander
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
615 De schrik van de zeelieden die niet bij
De Kaap willen stranden.…
aangespoelde
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
592 als een bruid zo lieflijk en pril
van verlangens gestrekt
op een strand van scherven van glas en
schelpen en vogels verlamd
met de ogen al starend uit
andere tijden achter de dagen
door omstanders belangeloos de haren gestreken
de handen gevet en verbonden
en de dorre benen van kleding gevild
maar te laat
geborgen haar stem nog
rustend…
Geen voetstap...
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
521 zal ik meer willen zetten
op uw gebonden grond
geen afdruk op de stranden
korrels zand zullen
mijn vrijheid niet beletten
onrust zou mij overkomen
het mes op de keel voelen
als vee samengedreven
Europa krijst op de stier
die briest in de aanval
hoe schoon ook het land
dat eerder is aangedaan
binnen grootse steden
en historie, schrei…
Weemoedig
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
546 een stille
plek in
Nederland
niet ver
van het
strand
eerst nog
even op
blote voeten
door het
zeeovergoten zand
gaande op
weg overdenkend
welk veelgeurend
boeketje bloemen
breng ik
vandaag naar
jou
roze rozen
kleur van
de liefde
dit droeg
jij uit
ook trouw
simpele dingen
jij zag
de humor
ik mis
je lach
geweldig…
Als een boeket
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
622 De zilte geur van zee en strand.
Rennende voeten in het zand.
Van een afstand kijk je toe,
volgt het pad van je herinnering.
Laat alle bloemen bloeien,
en kleur en klanken samenvloeien.…
Gezonken schip
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
623 Het noodlot reeds beklonken
de bemanning telkens dronken
de kapitein verlaat de kroeg
een oceaan ligt voor de boeg
het huwelijk moest stranden
niet bestand tegen de golven
thuisgebracht naar verre landen
in de kajuit daar juicht het leven
schuimend bier en schaamhaar
aan de geschiedenis gegeven
rond de mast schreeuwen de eeuwen
in de…
Spinsel op een herfstdag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
530 Ik zal een nieuwe toren bouwen
desnoods op strand met zandkastelen,
hoe die dan bij vloed weer instorten, één worden zal
met dat waar alle gedachten vandaan,
en hoe elke gedachte opnieuw een bouwsteen,
edelsteen, misschien zelfs diamant zal zijn
die tomeloos energie geeft op te bouwen
kleurrijk en schitterend.…
Schelpend zand
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
535 het was onaards
de plaats waar ik
jouw voeten waste
er was alleen
een lichte plek
de wereld heel ver weg
er golfde zee in
een mildheid zonder
overheersend kuiven
zij bloeide blauw
op het witte strand
van schelpend zand
een zilte zon
scheen magisch licht
mystiek weerkaatste in je blik
wij voelden de
nabijheid van het paradijs…
Dat wat ons aan de ziel verbindt
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
567 Halverwege het strand onder
De wijde hemel blijft zij staan
En peinst als uit marmer
Gehouwen naar het water
Alleen de maan zwemt nog
In rollende golven: verstomd
In haar vertrouwen wie zal om pijn
In borst van een dichter rouwen
Waar golft het graan en kraait de haan
Kukelt een hemelse vonk in de harten
Boven dat wat verlaagt opgejut…
Uitzicht op zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
482 Het stormt voor de kust van Oostende
de stroming die op golven jaagt
het zand dat zich perst door de gaten
kieren van de oude, trotse huizen
op het strand geen volwassen mens
twee kinderen slechts met hond
hun jassen hoog boven zich geheven
handen gehaakt in hun jaspanden
zij zeilen voor de wind, staan stil
onmogelijk schuins uit het lood…
FB
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 dreiging niet zo gauw
En wil mij vrij aan mijn hobby wijden
Geheimen heb ik praktisch niet
Ik heb echt niets te verbergen
En dat iedereen mijn ponem op FB ziet
Zal geen sikkepit van mijn privacy vergen
Wat doen er veel mensen geheimzinnig
En angstvallig over hun privacy
Je leeft toch openbaar en ’t is onzinnig
Wat heb je te verbergen aan ’t strand…
Onuitgesproken jeugd
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
458 ik heb als kind
met zuchtjes wind
mijn leven al beschermd
waaide mee
in het driften van zand
langs een herfstig strand
verzamelde luwte
voor een poos als vorst
zijn snijden tot lijden koos
toch moest ik later
kleur bekennen om mijn
bescherming daarop in te stellen
ik harnaste een
onuitgesproken jeugd
waarin ik gezichtsloos loog…
De levensreis
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
650 We gaan op reis
Naar verre landen
Met de boot, de trein, de fiets
En we liggen op alle stranden
Aan onze reis komt geen eind
We blijven altijd reizen
We zien alles van de wereld
Van de bossen tot de paleizen
Niemand stopt ons
We blijven doorgaan
We bezoeken ieder land
Pas maar op, we komen eraan
Maar plots stopt onze reis
Geen land…
Vloeiden uiteen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
446 nog koud
in golven verpakt
rolden de eerste
verhalen op een
al lenteachtig strand
hoofdletters
schuimden in wit
hun belangrijk bericht
doken en vloeiden
uiteen in vergeten
zand wiste
met kwistige hand
onbelangrijke details
alleen waar wind vat
op kreeg bleef in stand
hij joeg de
hotspots wat verder
het land op waar zij
uitwaaierden…
Bruisend leven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
419 op alle delen
van jouw leven
in het bos
vliegt plots
een vogel op
met veel misbaar
door die scene
schrik je op in
auditief herinneren
een regelrechte top
op het donker
spiegelend meer
schrijft maan zijn
intrigerend wassen
wij rafelen
ondeugend aan
de kant zijn gezicht
met golfjes in plassen
nog staan op
het verre strand…
Scandeerden fel haar naam
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
407 vertraagde film bleef
hun glimlach hangen
onzekerheid was
al bereikt in de
discontinuïteit van
het anders zo bekende
en soepele protocol
angst lag op de loer
in de ongecontroleerde
decibellen die in de
menigte al bezig waren
koppen te snellen
toen nam zij met
ferme armzwaaien
het gareel weer in
handen liet paniek
in loze ruimte stranden…
Ooggetuige
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Als je op het strand bent
en je ziet iets wits, sta er
dan bij stil,
kijk of het de
desbetreffende plank is.
Een witte surfplank,
waar zoveel prachtige
capriolen mee zijn
uitgevoerd.
Heel misschien kunnen
ze dan de vermiste
persoon vinden.
Het zou mooi zijn voor
de nabestaanden als dat
gerealiseerd kon
worden.…
Als mantra
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
434 we tekenden
als spelletje iets
herkenbaars
op elkaars velletje
eerst was het
raken pas later werd
gestraalde warmte
de echte indicator
waarbij muziek
als mantra
energie leidde in
bevoegde banen
nee wij zongen
niet het hoogste lied
lachten de zachte harmonie
van geluid en handen
dwaalden door
vage bergstreken
bezochten stranden…
strandwandeling in mineur
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
550 uit de stoel
jas aan
we gaan
wind tegen
soms mee
waterkoud
lippen zout
de zee, het strand
striemend zand
bepokte palen
huid open halen
drabbige plas
alg aan je jas
eb en vloed
natte voet
plastic zak
afvalbak
scheepsrook vuil
verlaten kuil
dooie meeuw, blauw pluis
genoeg zo
we gaan naar huis
even m'n bril poetsen…
Hangend in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 Op het strand duwen we ons
door de wind naar het licht toe
Er is geen tunnel of heilige poort
Om op adem te komen draaien we
ons om en rusten uit, de wind gaat
heel de wereld over, en wij waaien
even mee met de meeuwen en
stromen even samen met de golven
uit over het blinkende zand
Het luchtruim is ons te groot
schuin voorover hangen…
Als bikkel
netgedicht
5.0 met 200 stemmen
477 waarbij schade
door het leven
werd opgeheven
nooit ben ik
zo zacht geweest
als bikkel kon ik
genadeloos stuiten
een gevaar voor
ramen en autoruiten
die anoniem spiegelden
als vat zonder duigen
pas toen ik
jou zag braken
de rotsen schreef
mijn hand voor
het eerst liefde
in het schelpenzand
daar ben ik gesmolten
op het hete strand…
Boeggolven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 kijk
.....Geef me je hand, wacht nog
.....even met gaan en kom
.....bij mij, samen
.....kunnen we thuis zijn
Op straathoeken
zal ik altijd stilstaan
zoeken waar de zon staat
waarheen de wolken gaan
.....Doe je jas uit, je angst
.....wees hier gelukkig
.....neem een bad
.....ik zal je masseren
Onbestemde geuren
waaien over het strand…
Citycruise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
840 Zoek toch de zon, niet mij
Maar jou, de zee het zand
Het duin het strand
Ga paragliden paardje rijden
Langs de vloedlijn waterkant
Wordt het een decadente cruise
Met een midscheepse citytrip
In een vijfsterretjes hotel
Of golft ge liever, leuke vrouw?…
Van deinen en zieden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
526 Mijn golfslag kan verbazing wekken
Mijn branding speelsheid en plezier
Dat maakt een mens half waterdier
Het strand kan ik met vondst
bedekken
Ook klos ik meters Brussels kant
En spreid die uit op vochtig zand…
NAMUR
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
553 Sterren waren ogen
binnen handbereik, zee
was waar het strandde, land
verraad van het deinen
in de volmaaktheid
van hun tijdelijk bestand.
Het kreeg een dons van vreemde tekens
en de woorden werden trage daden,
lijven reikend naar een dode ziel.
Wind woei haar naam. Hun liefde
wordt beschreven in de kraters
van de maan.…
proloog
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 luchtspiegelingen
geen buren, geen besef
van gisteren of vandaag, van
het kloppend huis, dat
ons lijf belichaamt, ons zicht
op zaken, dat geest bezielt
we traden in voetsporen
weken van zijde, verlieten
de buurt van brandgangen
we voelden ons enkelmuurs
omringd, haalden schouders
op, gingen succesvol ten onder
tussen eilanden en strandden…