3326 resultaten.
Zomerhitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Het rommelt in de horizon vlakbij,
het zorgt dat de tijd stilstaat,
gemuilkorfd door het spiedende
stof die geen beweging toestaat,
een vertragende hitte waarmee het
zwervend landschap werd overgoten.…
Als het stormt
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
569 als het stormt
doet de vloed haar werk
raken bakens in mij los
zo menselijk sterk,
teer als mos
als eb aan mij zuigt
en ik de boeien pak
ben ik niet meer overtuigd,
is mijn zelfvertrouwen zwak
vanaf de drassige oever
zie ik in de verte de horizon,
eens het beloofde land,
verward zie ik een schim
steeds minder aan mij verwant
als…
De reiziger
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
550 ik onteigen mijn verleden waar alles begon
verdwaal in de wildernis van mijn bloed
ontsterf eigenlijk, in een ontkooide horizon
in iets dat mijn rivier rusteloos stromen doet
eenmaal ten ruste gelegd in overpeinzing
klinken naden van de rails als het hart
met vluchtige tikken, een gedempte siddering
kloppend in vleesgeworden, zachte smart…
Legitiem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
568 dromend autonoom
stuur ik jou een brief in stilte
getuigenis van dat ik droom
achter deuren die gedachten sluiten
in het diepste binnen zonder buiten
schrijf ik woorden die niet dralen
door jouw afwezigheid in verhalen
waar de nachtvracht ligt begraven
groet ik woord voor woord de raven
uit jouw stilte in nachtelijke luwte
voorbij de horizon…
Ontspanning
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
538 Die horizon raakt nooit van mijn netvlies
hoe ontspannen of rauw.
Het is leven voor en na het eerste licht
van oost naar west.
Het zijn ongeschreven geluiden van een compositie
uit een symfonieorkest.…
Envoi
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.382 Rijst er een horizon als ik u
mijzelf reik, versmachtend?
Fata morgana, dorst naar ons.
--------------------------
uit: 'Landgoed', 1989.…
Voeten in de klei
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
458 in ver kijken
gaat het lichaam wijken
schiet zien tekort
als ogen
in wolken dwalen
bepaalt kleur de horizon
de grens waar
lucht en aarde elkaar
raken is een blokkade
soepel zweeft geest
over de belemmering
vindt ruimte in buiten
het universum trekt
maar is varen op een
door aarde gegist bestek
met voeten in de klei
is loslaten…
De droom in het avondlicht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
829 Tijdens de passage galmt de herinnering over de golven
de frequentie deint uit jouw keel en verbreedt mijn inzicht
met lichtpunten aan de horizon die vloeiend verschijnen
reikt mij jouw mimiek om te stralen in het avondlicht.…
Magisch realisme
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
578 ik zie de imposante rij
het lijkt magisch realisme
maar de bomen ruisen blij
waar in een verre horizon
licht en nevels schoonheid figureren
leren witte wieven hun theater in het bos
zoals elven feeën en kabouters
dansen op het maanverlichte mos en
kobolden smeden in hun grotten verder op
nooit is de mens alleen er leeft
in veel dimensies…
Ode aan Barbara Hepworth
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
542 Yves
met zekere hand bewerkt zij steen
rank het lijf, sterk, de spieren gespannen
haar beitel baant een weg naar
geen terug meer mogelijk
hout donker, hard, gesneden tot
oervrouw gevormde rondingen
transparant en zacht na dagen
schuren, schaven en polijsten
beeld met uitzicht op oneindig water
ogen starend naar de horizon
waar lucht…
Ochtendgloren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
460 Kijkend naar de horizon ontwaakt het leven
door paarden die in silhouet grazen
met een groet van een hardloper als passant.
Het geluid van klankschalen vanuit het dorp
doet de stilte van de ochtend verbloemen
om de dag te duiden voor de eerste gebeden.…
Het wolkje schaduw
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 was het verwarring
die ik in je ogen zag
licht contrasterend
met je open lach
het wolkje schaduw
dat je blik verwijdde
tot voorbij de horizon
gaf jou wat schrik
een eerst besef
dat liefde ook
seizoenen kent en
niet alleen aan lente went
in perspectief vergroten
hebben we van samen
zomerslang genoten en nu
de eerste oogst misschien…
De verre blik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
577 ik heb de lijnen
zien lopen tot
aan de horizon waar
zij samen verdwijnen
er was geen
ander perspectief
het transparante random
bestond toen nog niet
al generaties lang
hadden zij de verre blik
in het zien van
gods oneindigheid
tot hun wereldbeeld
van rechtschapen zijn en
onvoorwaardelijke trouw
in korte tijd schiftte
twijfels…
Geschikt ogenblik
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
522 Stevig in het zadel van het heden
Gaat het oude ik hoop tegemoet
Denkbeelden waar Kairos nog op broedt
Zorg om de planeet, met recht en reden
Zelfinzicht, de horizon verbreden
Plannen die de mens nog niet bevroedt
Stevig in het zadel van het heden
Wordt het gouden kalf verwoed aanbeden
Nieuwe geestdrift wordt nog niet begroet
Neem het voortouw…
Goudgerand gedeelte
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
492 schaduwen wisselen
op je gezicht dat in een
ondefinieerbare stemming is
jij straalt
niet voluit hebt
versluierde momenten
van afwezigheid die
ik niet helemaal begrijp
toch zie ik
de zon doorbreken in
het goudgerand gedeelte
van je nog licht betrokken blik
met klarend blauw in zicht
je lach verheldert
snel ons onbegrip
geeft horizon…
een streep licht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
412 de horizon kleurt vaal
oranje in het licht van
de ondergaande zon
aan de hemel
verschijnt een donkere
dreigende wolk
we wachten op het
langverwachte kind
het vervlogen
weemoedige lied
de laatste adem in
het schaarse licht
kan eenzaamheid
zonder kloppen
binnenkomen
kan verdriet uitbotten
tot schoonheid in
de schaduw…
Dat vage
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
525 er is altijd dat vage
voor een mens alleen
bijna niet te dragen
gevoel dat alles onecht is
ik zie maar kan
er nooit bij komen
de horizon is vaak een
obstakel voor mijn dromen
filosofeer over
de diepte van bestaan
daal dan af in een steeds
nauwer wordende spiraal
waar angst
de sfeer bepaalt in
een totaal verloren zijn
door existentiële…
In één verbondenheid
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
742 de enige
manier van
bij elkaar
zijn
in stilte
op het
hart gericht
zing ik
je toe
in mistige
dagen
grijs verzilvert
tot licht
wanneer zon
je haar
komt strelen
in stilte
op het
hart gericht
zing ik
je toe
als vreugde
door
verdriet
in avondrood
verdrinkt
begrensd
in onze
horizon
iedere morgen
kijken naar
de…
ik toon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 ik toon mijn verslagen ziel
dewelke mij telkens schoffeert
wanneer mijn innerlijk zwijgen
zich opoffert aan de beweging
van de dag, die weer ontredderd
langs de oneindige horizon
telkens tracht om balans vinden
- ergens tussen hemel en aarde -
er hangen graven tussen de grauwe nevels
waar de dood zichtbaar in een snijdende taal
wordt onthaald…
Levensschip
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
501 Hoe verder ik de horizon nader
bereik ik rustig water, kom ik aan land
en in de verte wenkt mijn Vader
noodt mij te rusten in Zijn hand.…
Haiku 5#1
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
565 Afstand in stilte
Geluid van water
verder dan de horizon
gebroken golven.
Hondenweer
Na hevig onweer
verdwenen zelfs de katten
maar de liefde bleef.
Versmolten dagen
Het jaar snelt voorbij
weemoedige uitlopers
waaien de uren om.
De achtste dag
Na zeven dagen
zei god de achtste dag
ik ben onzichtbaar.…
Openen en sluiten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 Grenzen worden horizon.
Vol stroomt leeg.
Onmogelijkheden worden mogelijk.
Wat stierf kan weer gaan leven.
Wat leeg werd stroomt vol.
Wanneer een nieuwe dag begint.
Met een nooit eerder verteld verhaal.
Met een nog nooit gehoord geluid.
Wanneer de hemel zich weer sluit.…
Kers
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
669 zwemmend en zwetend,
op weggetjes door 't donkere bos
alleen terug
terwijl zij over een aanrijding
met een hert,
met een hond
gesproken hadden,
toen ik thuis was
kwam hij nog langs
na over het verenigd veld verteld,
even te kussen,
kers op de taart
en 's morgens kreeg ik van iemand
een filmpje met zicht op Javaans veld
aan de horizon…
Schuim van succes
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
448 ik danste
met ritmische kracht
op de passievolle
ademgolven
waarin jij je
dromen ruimte gaf
in lange rollers
huisde een
verborgen melodie
waarvan de brekers
het schuim van
succes kopten
waar ooit
het zilte nat van
zee voor vrijheid
stond openden
jouw beelden de
oneindigheid van horizon
zo vleugelden
wij door de heldere…
Levensrecht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 Kunnen mensen samen groeien,
in een schitterend levenslicht,
dat aan onze horizon gloort.
Levensrecht is het geboorterecht,
van al wat leven leven geeft.
Mogen leven is een voorrecht.
Het is het levensrecht van recht,
dat in iedere grondwet hoort.…
Zoekend naar idealen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
460 De zon, de witte landerijen,
De eindeloze horizon
Dat is het land waar ik ben geboren
Mijn prille leven eens begon
De ruime velden bekleed in wit tenue
Waar, als straks de seizoenen wisselen,
Het nieuwe leven weer tevoorschijn komt
Mijn hart ligt daar in kleine dorpen
Ergens verspreid over het vlakke land
Niet opgesloten tussen vele muren…
Afhankelijkheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
482 warme familie
uit genetische band
jouw meegaandheid
was een heerlijk nest
waar ruimte voor
ontwikkeling was
vertrouwen op zijn
best als afhankelijkheid
met liefde werd toegedekt
jullie zijn steeds op
een bijzondere wijze
een gebleven soms voor
even uit elkaar gedreven
maar altijd samen in de
vaart die ieder keer weer
een nieuwe horizon…
Reizen per Trabant
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Snor van schuim
'k Had zeker geen idee van
het leven achter
de streep'rige horizon
lijngrens tussen hier en daar
De krant informeerde
met bewegende
beelden van an-
dere, gekleurd' media
Zoals eerder al met
Het Gordijn
dat Gorbatsjov snel deed slechten
daar ook Trabant wereld wilde kennen
Gorbatsjov gestorven
en beide Duitslanden…
Verre vriend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
585 Wanneer ik afstand
met stilte kan overbruggen
is mijn zwijgen tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn brieven…
Ongrijpbaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
489 herinneringen terug
ongrijpbaar als vlinders in gestolen tijd:
Aan hoe het ooit was, die liefdesjaren
lang geleden, toen we vlinderden
vol liefdesdrank in wereldsteden
en nooit waren we dichter bij elkaar
dan in die amoureuze nachten
toen we verder dwaalden
in kroegen van het duisterlied
aan de kade bij de rivier
in het land achter de horizon…