4314 resultaten.
Herfst ruist
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.650 Herfst ruist met wind
rond 't ouderlijk huis
Voorgoed ga ik
't huis verlaten
Zal geen enk'le muis
meer betrappen
Van geen geluid
-als 'r voetstap vertrouwd-
meer weten
En grappen...
ze zullen geen echo
meer vinden
Verstomd de meezang
met 'r draagbare radio
Rond 't ouderlijk huis
loopt wat verweesd
'n oud kind.…
Een stille zomerliefde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
684 lucht een zwarte spreeuwenzee
Vlucht van zomermiddagschepen
Op windankers drijft met hen mee
Een geurend badpak met aardbeistrepen
Jouw granietporseleinen borsten
Lieten duizend en één nacht zweten
Mijn hunkerende lippen verdorsten
Tot een bleke wondanemoon
Nu zwieren gistervorsten aan de horizon
Zonder te vertrekken zal ook jij me verlaten…
Wachten op verlossing
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.062 Waar iedereen angstig kijkt naar de diepte die
niet meer verlaten lijkt
en waaruit naamloze schaduwen omhoog klimmen
als in een voorstelling die
geen droom meer kan worden.
Waar alles slapeloos wacht
op boodschappers.…
"De zon spreidt haar bed."
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
495 Verlaten oude bergen
de zon heeft weinig nodig
om dood te bloeden.
In het oeverlicht ligt
een riethalm te rusten,
de zon maakt haar bed op.…
De Lotus en de roos
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
676 Vergeten blad, kleeft
op een verlaten pad,
dromen maakt het glad.
Rode kruiwagens,
vernist door regenwater
torsen bloesems.
Bij gevaar, kruipt de
krab alleen maar weg,
hij is geen lafaard.
Door de wind gestuwd,
schaatsen pluizen
over gestold water.
Ochtendzon zaait,
de lotus komt op
tussen vroege rozen.…
Pasen in zicht!
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
716 Verrezen uit de dood
ging Hij de Zijnen voor op reis
door de verlaten Hof
naar ‘t Hemels paradijs!…
diep
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
629 de klokken luiden
hun lied
de zon gaat weg
verlaat
de dag
als deze
is er ooit bewezen
dat ie opkomt
opnieuw
opnieuw
opnieuw
voor ieder wezen
opnieuw leren
leven
in ruimte
en leegte
luiden de klokken
hun lied
en op de straat
en in deze steeg
een lied
dat het leven draagt
op de schouders van geesten
een traan klinkt
er is nooit…
Ontgroend...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
487 Ooit raakten groenen
het blauw van de einder
stonden bonte koeien en
wollige schapen als
gepoot in de grond
omgeven door
kwakende sloten waarin
plomp en zwanenkruid
welig tierden
het mooiste onkruid
de bermen sierde
daar is natuur verstomd
het uitzicht is versteend
door huizenblokken
stoepen en straten
door horizonnen
verlaten en mijn…
Dag Jan de Haan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.362 Vandaag is de dag
dat jij in eeuwigheid zal zwijgen
al had jouw mantel
je al verlaten en kreeg
de nieuwe kou al vat op jou
jouw gekrijs is nu onhoorbaar
al zullen de klanken van je stem
zich voort blijven dragen in een herinnering
van gelukkiger jaren
jouw sterven prijst het leven
dat je droeg en ik zal
je veders bewaren tot de tijd…
Mocht ik ooit
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
516 ooit voorgoed verdwijnen
zoals het licht overgaat in de nacht
wanneer ik niet meer lente zal schrijven
de vorstenwinter mij verwacht
lieve lief beloof me niet te treuren
als mijn klanken eens zullen doven
zoek en vind mij rond de kleuren
in de stille bloemenhoven
daar, waar zon en schaduw
elkaar tegen komen
sta op en ga verder
verlaat…
Mijn grote voorbeeld
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.140 U bent een voorbeeld voor mij
Altijd positief, altijd blij
Nu is de tijd gekomen, dat u naar opa gaat
Nu is de tijd gekomen dat u ons verlaat
Al die goede herinneringen komen boven
En 1 ding kan ik u wel beloven
Ik zal aan u terug denken met veel plezier
Dat u zo sterk bent, ook al bent u niet meer hier
Zoveel bewondering voor u
Dat had ik…
dodenwake
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
960 in deze nacht waarin geesten verrijzen
heb ik me neergezet op de rand
van je bebloemde zerk
de kilte snijdt vooral van binnen
terwijl ik lijdzaam wacht
op het wonder van de dodennacht
en in het spokenuur de witte schimmen
de kreten van een late uil
een droeve dodendans van verlaten zielen
ik wist het wel, hier zal ik je niet vinden
ik…
waar ik mij vinden zal
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
784 toch zijn er weer die warm oranje dagen
waarin de wereld klopt in mij
verlaten wil ik dan de schemer van voorbij
om blije vogel tussen groen- en blauwe veren
hoger dan hoog het leven in te dragen
de onderstroom verdwijnt en ook de kou
daar waar het zonlicht tovert tussen groen
van geel tot blauw en vermiljoen
baad ik me vrij in alle kleuren…
BOHEMIENNE
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
463 Mijn vrije geest, los van verleden
En toekomst die nog niet bestaat
Jij mijn elan en ruggengraat
Jij uitkomst van mijn smeekgebeden
Ik wil je met mijn huid bekleden
Jij die mij nimmermeer verlaat
Een lange tijd werd je geschaad
Door allerlei omstandigheden
Nu jij voorgoed bent teruggekeerd
De spiegel niet meer is beslagen
Geeft die ons…
STERKEND LICHT
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
577 De milde nacht geurt
het verlaten veld toont
zijn korte ontluiking
gewekte teunisbloemen
gaan langzaam open
verlangen naar al wat
door het duister waart
naderbij zweeft en verdwijnt
in hun wijde kelken
dalen sterrenstralen neer
als zachte degenstoten
treffen diep _ bezingen
het gewone gebeuren
zich toe te vertrouwen
aan welbekend…
Gedragen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 woorden
vullen de ruimte
pijn snijdt
door ons heen
daar
waar wij
alle maskers
laten zakken
treffen
onze zielen
elkaar naakter
dan ooit
zien
met andere ogen
het lichaam
spreekt
voelen ons alleen
lijden verlaten
dragen tezamen
delen affectie
krijgen respons
op vragen
die wij
niet hadden
vuisten gebald
het leven gevierd…
schaduwpijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.124 met haar kaken
zoals de schaduw
het lichaam achtervolgt
en in tegenlicht
uitvergroot
zo kruipt pijn
onder huid en leden
onvoorspelbaar
hardnekkig
geen pil noch spuit
sterk genoeg
om haar te verdrijven
alleen meegaan
niet tegenspartelen
als drijvend op woelig water
schaduw worden van jezelf
en wachten
wachten
tot ze je verlaat…
uitgewoond
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 terwijl het zonlicht
met glasscherven speelt
heerst doodse stilte
op verlaten wegen
huizen zonder buren
kraken onder het geweld
van onteigening
ramen en deuren
versplinteren de tijd
en waar liters verf
teksten braken op muren
overwoekert graffiti
gevels en straten
onkruid groeit
tussen stenen en asfalt
in het dorp
door…
bijna kerst
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
869 afstand die enkel uit tijd bestaat
en door gebroken woorden zijn
gespleten, waarheid is een gegeven
die niet spreekt uit twijfel
gedeeld is ons vlees dat liefde
ment zoals een paard raast door veld en hei
voorkeur en behoedzaamheid, het passen
in dezelfde straat, vreugde huist niet
in mijn hart wellicht heeft het
mij voorgoed verlaten…
Duizend kleuren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
694 ik kijk maar zie je niet
en dat lost op
wat nog rest aan verdriet
nu ik je verlaat.…
vandaag, in mei
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.063 (we zijn begonnen met een goed gevoel)
nu de dodenweg zichzelf verlaat
en korte passen richting witte bloemen zet
noem ik de dag al bij zijn asgeworden naam
we hebben zacht gestrooid
de witte bloemen stil geplukt, waarna
ze teder rusten in hun bed
van grijs geworden blad
ik huil
en laat het raam dat altijd uitkijkt
op weleer
open…
de pluk van vrijheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
495 mijn boeket doorstond
de eeuwige vlucht, niets daargelaten
maar toch ontheemd zal de
kroon het hoofd verlaten al splijt
het leven zich in twee
halsstarrigheid is geen trots maar is
de pluk van vrijheid, gedreven is jouw hand
maar beneveld sta ik ver en bezie mijn ziel
als de rots die mij bevrijdt
het aardse draagt zo zwaar, het…
onder voorbehoud
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 na een leven van zoeken en vragen
na vallen ten einde raad en tranen
dacht je dat het niet meer kon
maar
komt ten slotte toch nog alles goed:
een
verlaten
strand
de
horizon
en
het
is…
Moedige parade
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
678 Over minnaars die verlaten zijn.
Over de moed der wanhoop.
Over de wreedheid van een afgod.
De wrede afgod die succes heet.
Lynn Miles zingt aan het slot
It's ok I'm not afraid,
marching in this brave parade.
Haar meesterwerk.
Haar bergrede.…
Pleister
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.002 Van binnen ben ik zacht
Ben ik niets meer dan dat ieder van mij verwacht
Je bent me nodig als iets of iemand jou pijn heeft gedaan
Dit is de reden van mijn bestaan
Mijn bestaan is om het jouwe te verlengen
Meer dan dat zal ik jou nooit kunnen brengen
Mijn aanwezigheid maakt de pijn wat draaglijker
Maar ik raak aan je gehecht en jou verlaten…
Ankerplaats
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 tot buitengaats reikt mijn verlaten,
valt in stukken mijn kracht uiteen
veroordeeld, tot wijken naar verleden
naar fossielen uit het Laat-Mioceen
aldus, een schaduw waar ik aanlig
waarin ik evenbeeldig verschuil
tevens dorst naar ademwater
in smetvrees aan de klif boven vuil
hangende het verloop in diepte
noch tanende gewaden van heden…
KEER WEEROM
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
661 Je voetstappen
door de stille
verlaten straten
waar sommige ramen
streepjes lamplicht
doorlaten
het geluid van de stilte
neemt met je gedachten
een loop
je indruk achtergelaten
hoop
plaveisel tot kiezels en zand
groots naar klein
neemt mij bij de hand
in de verte het geluid
van een voortgaande trein
die zijn eigen spoor…
bruiloft in Valkoog
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
668 graslanden in mijn herinnering
ik zie hoe hij zijn hoed afneemt
haar kust
naar mij omkijkt
en glimlacht
kinderen dansen muziek aan de touwen
van de klokkentoren
hij loopt weg uit mijn schaduw
licht vloeit
tranen spatten tegen de hemel
ik aarzel nog
twijfel wortelt diep onder de zerken
later die middag sluit ik het venster
verlaat…
Langszij
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
470 in het bos wonen geen geesten
tijd verstrijkt langs de huid
en de wind plukt bladeren met
ingetogen hand, zag je ze niet
liggen, gevonden voorwerpen
verlaten van hun bestaan
in de zachte moederschoot
helmgras, vochtige aarde
in het bos wonen geen mensen
maar waaien zij uit, in stilte
groeten elkaar nog als lotgenoten
vluchtelingen…
aan de rand
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 aangekomen aan de rand
van het stille leven
kijken we ontroerd
naar de dans
van de spreeuwen
in de schemering
opgetild uit onaanzienlijkheid
waaiert de zwerm uiteen
verdicht om dan weer
open te vouwen
bestaan in geleende tijd
vanwege elkaar
in de stilte schuilen we
boten varen aan ons voorbij
wie zal ons
in verlatenheid kennen
onze…