4959 resultaten.
Tweede akte/ de zon was dood
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
688 De zon was dood
en de aarde kleurde bloedrood
verdriet voorbij
want materie kent dat niet
het is fysieker dan dat
de oude God was
onder zijn eigen lichtgewicht bezweken
gedoofd in een wit geboortekanaal
Duister
het andere kon nu schijnen
grijs licht
ruis van fotonen
een beetje als
uit de ether verdwenen
teevee kanalen
het dode meisje…
Had ik maar
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.022 Ik zweef in mijn dromen.
Blijf hangen,
tussen dan en nu.
Het verleden is een traan.
Het heden berusting.
De toekomst een lach.
Het licht
klaart mijn vermoeid gezicht op,
vermengt met gevoelens
van goede voornemens.
de gekte van toen
werk ik weg uit mijn geest
stapels gedachten
worden geordend
goede behouden
slechte verbannen.…
Gedicht
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.261 Uiting van leven,
Bij verdriet,
Bij vreugd.
Woord om te geven,
Om ’t niet,
Om de deugd.
Uiting van geest,
Een gedachte,
Een daad.
Iets wat je leest,
Waarop je wachtte,
Dat staat.
Uiting van onrust,
Van zorgen,
Van pijn.
Wat geen onlust,
Voor morgen,
Moet zijn.
Uiting van liefde,
Voor jou,,
Voor mij.
Wat ieder beliefde,
In…
Derde akte/ fletse kaas
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
755 Er hangt iets in de lucht,
een knettering, alsof
protonen elk moment
in mekaar kunnen klappen.
Haar lichaam voelt als een fletse kaas
uitgezweet in een ijskoude frigo
met kale schimmel om uit te snijden.
Haar moeder
is reeds twee jaar begraven.
Vader is vanmorgen de tuin ingegaan
en niet meer binnengekomen.
Negentien is ze, fris en ongeschonden…
Vierde akte/ parallelle aarde
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
863 Het meisje slikt
de knoop van angst door
haar hart zit
onder het knarsen van haar tanden
heeft ze haar tong doorgebeten?
De wereld is dood
in fractie van een seconde
ze heeft de keuze
van onvermijdelijkheid gemaakt
de keuken laat
een levenloos wezen achter
in een polsslag
reist ze een miljard lichtjaar
en flitst weer tot leven
Groen…
Vandaag
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.000 Ik zou mij wel
willen wikkelen
in een gewisse
zelfgenoegzaamheid
vandaag
mijn armen
om mij sluiten
zweven
een witte wolk gelijk
een witte pluim
zo licht
kijken
naar de blauwe lucht…
fantasie
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
1.173 In fantasie zijn er
alleen maar wensen
en geen grenzen
die je overschrijdt
beleefd in een wereld
waarin je voor even
wordt verlost van
de werkelijkheid
geen besef van tijd
en je te koesteren
in het paradijs van
je eigen fantasie
om in volledige overgave
de gelukzalige
gevoelens te ervaren
in grenzeloze euforie...…
Rondom mij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
460 alles ademde rust uit rondom mij
op die bewuste dag
de zon die vurig bezig was
in een stille waterpartij
‘k zat onder het dichte groen
met het zonlicht op het bladerdak
alsof mijn schaduw voor mij sprak
het is hier goed van doen
het werd zo stil, zo stil
waar mijn ziel zich roerde
langs een vredig oord mij voerde
alsof het was om hemelswil…
Kruinen uit hoofde van het helen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
699 Ze zuigt met haar jaren
aan de oude boom
en ribbelt hem eeuwig
in een hard palmen van haar handen
ze offert hem beetjes
leven van haar vingers
her en der riviertjes
bloed ontgonnen in het kozen
'kruintje kruintje' wil ze liggen
want hij begrijpt dat wel
knoestig zinnebeeld
van gerijpte verwondingen
het excuus voor intimiteiten
en…
Geweldig gewoon
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.527 zo gewoon mijn buurt,
een radio met een smartlap
een man, een riem, een hond, gesnuffel zag
gewoon een poppenwagen
met een kinderlach
stoelen buiten, gewoon een zitten
barbecue, ruikend aangenaam vuur
een gammele fiets banjert de dag door
gewoon een blij hallo
gewoon….. hoe gaat het buur
krantje , boek, gewoon lezen
gewoon alle daken…
ze was een ééndimentionaal ford van schoonheid
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
568 Ze was een ééndimentionaal fort
van schoonheid
uitgelijnd tot in perfecte sferen
de gearticuleerde wind
uit haar mond echter
wasemde een gruis van baksteen
het uitbreken van de wandeugden
construkties van vormloos lood
die zwaar op het hart vielen
of was ze slechts
de poort
boven een stinkende slotgracht
Haar schitterend
blinkende…
Presentatie
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
508 Het woord is niet aan mij
maar zij die het invullen
met inspiratie
weten te bewonderen
door waarlijke emoties
mijn woord stuurt naar hen
die het weten in te voelen
waar het kan groeien
in overdenking en vooral
weet te ontroeren
pas dan heeft mijn woord
in alle rust een functie
van eerbiedig overbrengen
en verbinden
naar een succesvolle…
Spaarzaamheid en het kieren
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
725 Het liefst
zou men doodgaan
aan een paar
opgelopen verwondingen
maar dat doet de deur dicht
voor een paar lichtjaar
en een mens wil altijd wel
nog eens kunnen checken
of de lichten wel gedoofd zijn
en zo gaat men verder
op een kieren in dit leven
deuren en sleutels passen
de hond of de kat
nog even buiten laten
en het vervloeken
dat…
zie het dieper
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
634 zie het dieper
in tastbaarheden
van krijtstrepen
in zachtgele belijningen
leef daar
waar voeten moeten gaan
dwaal niet af
naar cactusvelden
laat je gaan in
de hoefslag van leven
kruip niet weg
achter je beeld
maar pers de vruchten leeg
en drink… en drink….…
Tuindaken pezen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
533 hemelsbreed
steunbalken in de wereld
ijzeren nagels en winkelhaken
bindmiddelen
uit het binnenste der aarde
sinds mensenheugenis
ankerpunt van stoer huisjes bouwen bij uitstek
timmersvreugd op het dak en een priemende zon
horizondragende planken verbreden het luchtruim
vierende lengtes maal nog eens vier meter, breed torenend
een grijnzende…
over het vissen getild
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
594 Ze sleept een paar netten aan
verwacht een paar handen
knijpt de ontgroende man
in de parmantige jonge billen
ze is een fikser van manhaftigheid
met een zwaar moederschap
alleen ze doet dat in het aarden
zoals vissen in het water dat doen
sterk en wilskrachtig
maar ze omwikkelt het zacht
of ze speelt gewoon de dommekracht
zoals vrouwen…
onzichtbaar
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
646 in het landschap
dralen schapen tussen bloemen
in de wasem van weiden
alsof ze zich neerleggen
bij de éénvoud van onze poëzie,
en men kan zich zelfs
vergissen van eeuwigheid
in woorden van ééntonige lettergrepen
terwijl we onder de bomen
onze overwegingen schrijven
leg ik je vast ,plaatsen we de dingen
als deze woorden in de
vorm van…
Het ms.Rotterdam
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
530 Trots van een zeevarende natie die ooit bestond
Nu gekluisterd in een Rotterdamse havenmond
Haar slanke steven met kettingen geborgen
Wacht zij angstvallig op de slopers, de dag van morgen
Waar zijn ze, met wie zij de wereldzee mocht bevaren
Zeebonken die haar veilig loodsten over de baren
Stormen trotseren met ongekende windkracht
De spiegelgladde…
bedrieglijk wezen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
674 O Maan
wat ligt toch in je wezen
met je schelmengezicht
je steelt plukbaar ruggelings
op je zwarte stoel van de nacht
botsinkje spelen
met de luchtzak van de aarde
het toneeltje
van de behoeder met paraplu
vrucht van dood en verderf
ik lig op mijn rug
met wazige gedachten
mijn dromen zijn gestolen
het ging ergens
over een bedrieglijk…
Levenslang
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.009 Om de schoonheid van je "zijn" te zien
moet je de muren om je heen afbreken…
zware vracht
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
753 sterk
dat is ze
zo wordt verteld
en de dagen dan
van vertwijfeling en angst
zelfstandig
zo leeft ze
dat wordt gezegd
maar de hunker dan
naar zijn goedkeurende blik
evenwichtig
is haar kenmerk
zo wordt gezegd
zou ze zich verbergen dan
in de holte van zijn arm…
positief denken.
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
879 het voorafgaande is onzin en moet
niet te serieus worden genomen
omdat je anders blijft hangen
in de verleden tijd als in een net
pik er alleen het nuttige uit en ga
door met het zinloze wat je daarvoor
ook al deed want de spin van de tijd
redt zichzelf toch wel, laat je niet
klein krijgen en ren vooruit en pik
onderweg woorden die je…
geketend vruchtbaar
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
611 Meanderende vingers
boven een ven
van mistige geschiedenis
her en der
een pallisade
van vergulde ruggen
het hoge woord
dwarrelt
van een schutblad
en ergens erboven
de zielen
van ongeboren dichters
met een weerklinkend welven
ruggelings zonder spreken
noch een voetwaarts horen
het heden vermenigvuldigt zich hier
in de baarmoeder…
Het daagde
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
685 Ik weet nog
dat je mijn hand pakte
en hoe zwaar die werd
stenen dragen
was ik niet gewend
waarom, vroeg ik me af
maar zweeg de last tot meer
pas toen je verder liep
begreep ik het
je tred was lichter…
vermeende inspiratieloosheid
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
748 twee punten
in een gering raken
weidsheid groeit
in een zee van oeverloosheid
het vervult zich
in een rij atomen
afgesneden
van de baan terug
elk op weg
naar een vruchtbaar land
geen leegte geen lijden
van een handvol
gegijzelde cellen in het zog
van een doelloos zwalpen
het was slechts een spiegel
voor ons verborgen
voorbij de…
Als je...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
966 Als je hebt nagelaten om op
de goede manier te klimmen
op de trap van het leven
kom je dan
toch in de hemel...?…
Onbekend
hartenkreet
1.8 met 6 stemmen
1.093 het stormt het raast
het is anders dan vandaag
het is weer anders
dan leven alleen
ik kies liever alleen
ik leef niet graag
met het idee
dat ik vandaag of morgen
verloren ben…
mijn dagen als hond
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
572 het zij aan zij lopen het was het
dragen van de eindigheid op een
drafje, God kan niet sneller meer
verdragen op deze technologische
paden, Hij vreest het eind van zijn
dagen de straatplaveien gevlochten
mensen vaag in hun onbestemdheid
van lange dagen en bevruchting onder
de tegels, mijn hond en ik ingebeeld
hij behoedt me niet van het…
handen
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
656 ik lees je over duimrollend, het standpunt van een paar handen
handen
ook wel een beetje een mens
ik zou willen zeggen ik haat het mij te moeten...
wat daarna uit mijn bek rolt doet er niet toe
het is het inpalmen met de tong van de meer eigenlijke ingebonden tenen
alsof mijn voeten van zich laten spreken recht naar boven
door mijn ruggengraat…
kennis en de gezamelijke schade
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
667 alle gaatjes vullen zich
tot een kleine zwarte brij
kennis
het is als een nachttrein
priemende zoeklichten
en al je gewicht erachter
om dan toch nog
te arriveren in een donker krocht
tevergeefs
het verwordt zo
het vergaren van rails
naar een uitval van licht
thuishaven of tussenstation
wie weet houdt het ooit op
het klossen van een…