9250 resultaten.
Hemels meisje*
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
4.242 Bijna geen kind meer speelt ze met hoofddoek
nog een hemels meisje, maar ongezien
voelt ze zich innerlijk heel feminien
en smacht naar iets moois op elke straathoek.
In één vertrek bijeen: de kindertijd
weerspiegeld in de ruit, een meid eenzaam
op de drempel van de volwassenheid.…
Stille getuigen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
987 Getuigen van innerlijk leed
degene die de gevaarlijke confrontatie
vermeed.
Stille getuigen ontbloot van enige
schaamte, gêne.
Stille getuigen zonder huichelachtig
elkaar uitlachen.
De schoft, die verkiest
de materiële schade boven
de immateriële pijn, verliest.
Stille getuigen bijeen...
de brutale personen verdwijnen.…
Hedwige
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 Aan de rafelranden van Nederland
Waar steeds meer onvree heerst
En steeds minder verdraagzaamheid,
Bij hen die al generaties lang
Hun boerenplaats bestieren in
Innerlijke tevredenheid,
Wordt het zicht steeds scherper
Op een uitzichtloos bestaan,
Waar land dat eeuwenlang hen
Toebehoorde langzaamaan wordt
Afgepakt - onteigend heet…
de man en zijn accordeon
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.213 ik zie hem lopen
langs de muren van de stad
de man en zijn accordeon
de ogen in zich zelf gekeerd
Naar de diepte van zijn buik
waar heimwee woont
Het leven tekent ons
denk ik terwijl mijn blik
in hem gevangen blijft
híj is het landschap
van zijn innerlijke wereld
waarin ook ík míjn diepte zie
gevaarlijk en onvoorspelbaar
dát is…
Vlammenzee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
455 Mijmerend over
Het voorbije werkjaar
Zie ik aan de donkere
Hemel vlakbij een vlammenzee -
Een passerende auto
Heeft vlam gevat
De bestuurder
Op veilige afstand
Kijkend hoe zijn
Heilige koe in vlammen
Opgaat - hulpverlening
Is ter plaatse -
En ik besef terwijl
De vlammen zich aan
Het wrak tegoed doen
Dat ook mijn innerlijke…
geluk heeft zoveel gezichten
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
638 de nacht was donker op een enkele ster na die
leken te knipogen…een nacht, zwoel en vol leven
hand in hand lieten ze de geluiden tot zich
doordringen…zittend aan de markt
van geluk zou ze luidkeels willen zingen
maar ze besefte dat geluk in stilte meer indruk
op haar innerlijk maakte
deze nacht zouden ze niet snel vergeten en ze
wist dat…
Dode wortels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
569 tijdens de ontmoeting
van schaduwen
blijft taal verborgen
in onontwarbare kluwen
het zwarte bloed
sijpelt aderloos
door de hersenpan
het ego heeft er weet van
weerstand is pijnlijk broos
en het gaat aan niemand voorbij
vaak al scherven voor het bakken
in tere vormen of kleurloze brei
men draagt het mee
over de horizon heen
zonder innerlijk…
Per omnia saecula
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 mijn hart is die Rococo-lotus tempel,
dat innerlijk juweel waarin je woont.
Waarom druk je niet op míj jouw stempel?
Onrust en wellust verdwijnen snel, zelfs in mei.
Wij zijn één. Het hinnikt hier... Ja, een eenhoorn.
Ik vlieg als een adelaar zo vrij. Goh, je bent in mij.
Soms huiver ik en verschijnt een monsterlijk mysterie.…
Duister december
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
695 Is een trouwe vriend
met meer gevoel voor een innerlijke
intimiteit. Is die hartsvriend;
die laatste strohalm om iets goed
te maken van wat zo moeilijk slijt.
Duister december is dat kloppend
hart. Een ritme stoornis voor een
nieuwe start. Dat goede voornemen
na een jaarlang van koude drukte.
Een apotheose van een hartverwarmend.…
Individuele benadering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
473 Mijn echte problemen zijn niet van materiële aard
En bevatten ook geen groepen mensen
Het zijn vragen vanbinnen steeds bewaard
Ieder mens heeft eigen vraag en wensen
Het is ’t zoeken in ons twijfelend bestaan
Bevestiging veelal van onze eigenwaarde
Vergelijking waardoor wij ten onder dreigen gaan
Ontkennen van innerlijke individuele waarde…
Echo van een zielsverwant
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
573 zwijgen tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn brieven schrijf
aan deze tijdloze stilte
die ik met mijn innerlijk…
Haar ware kracht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
561 In haar kwetsbaarheid zit een kracht
Zij voelt beschadigd
maar innerlijk is ze puntgaaf
Haar ware ik onverwoestbaar
Haar schoonheid slaat zich ongenaakbaar
door de pijn
omdat van binnen
zij de omgeving regeert
Nooit erdoor verslagen
Haar weg voortzettend
In haar toewijding genereus
Zij de zee
die kolkende emotie aanvoert
niet wegspoelt…
welbehagen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
434 zo goddelijk
verschijnen, jaren maken
wijzer maar die kleine momenten
waar we elkander tijdloos
verkenden
edoch, het verstrijken van
gebeurtenissen wisten het
verlangen uit, geen lust om
de richting te bepalen
waarheen we zouden
“ kunnen “ gaan
toch is het een plesant
ervaren wanneer ik merk
dat mijn rijkdom volstaat
met die innerlijke…
De Traan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 deze dagen zie ik de hopeloze onmacht
die zijn vijand hem belaagt,
in de bloei van het leven
dat enkel wanhoop draagt
maar om mij gaat het niet
wil dat duidelijk beamen
het vraagt om innerlijke kracht
met de traan van liefde en verdriet
we dragen het samen…
Huiselijke twist
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 ze is druk en bemerkt niet het onkruid
dat de buitenmuren ziet als beloning
de hal doet ze het liefste aan het begin
want daar liggen de meeste problemen
niet alles wat er is kan ze wegnemen
alleen een paar klappen en slechte zin
haar leven moet weer zoals vroeger zijn
toen ze zonder vrees de wereld bekeek
en nog niet vast zat aan innerlijke…
Echo van een zielsverwant
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
445 tijdloos
en de hunkering
naar jouw aanwezigheid
zonder woorden
in de nacht verzonden
blijft zonder lethargie
Omdat ik leef met jouw ratio
bestaan er geen grenzen
aan werkelijkheid van horizon
er is een verder weg dan hier
in de heuvels achter de oceaan
waar ik mijn brieven schrijf
aan deze tijdelijke echo
die ik met mijn innerlijk…
het geluk is een verrekt klein olifantje i
gedicht
1.6 met 7 stemmen
1.320 het geluk is een geste van de herinnering
----------------------------------------
uit: Het innerlijk behang (1950)…
Vergeten ?
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.160 Rust, rust zacht mijn vriend.
Je wist, het leven zou een wending krijgen,
maar deze wending had het niet verdiend.
Wanneer is het vergeten begonnen,
toen de hevige emoties waren weggeebd ?
Toen het bloed reeds was geronnen
en alle tranensporen uitgewist?…
Ongecompliceerd
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
768 En net toen ik dacht
dat niets mijn rust nog zou verstoren
was er dat grijze monster
en de stilte ging verloren
De vogels vluchtten uit de bomen
en niets was meer dan het leek
alleen de zon bleef brandend staan
op mijn huid zo teer en bleek
En ik keek naar boven in het niets
waar de rust was weergekeerd
geen monsters meer, wel de vogels…
MIJN DROOMPLEK....2
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
1.438 Verlangen naar een stukje rust
geheel alleen je eigen plek
voor elk mens een ware must
dromen van een mooie stek
een waar je geheel jezelf kunt zijn
die rust waar je zo naar verlangt
in tijden van angst, verdriet, of pijn
'n plek waar je je hart graag mee behangt.…
Schatten aan herinnering
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
701 het was rust
die samenbracht
toen wij jouw as
met het hare deelden
een vleugje wind
droeg jou zacht
naar de lach
die jij goed kende
die jullie elkaar gaven
in het samen dragen
van het leven
dat was aangegaan
hier rusten
schatten aan herinnering
zij leiden ons bestaan
terwijl hun zielen verder gaan…
Niet te ontlopen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
552 Het bewierookte zelfbeeldje
vraagt aan de Boeddhaposter
wat hij van het uitzicht vindt
Het loze uitzicht in dit leven
van niet te doorbreken patronen
met alweer een beminde minder
de nacht weer langer dan de slaap
Je wilt rust
maar als je rust vindt
wil je leven
Dat is het lot, niet te ontlopen
meng je tranen maar met water
dan lost…
Nacht
poëzie
4.0 met 34 stemmen
3.552 Daar tjuikt de nachtegaal zijn teder lied,
Tevreden, dat hij 't klagend lied mag zingen,
Waarom hij zingt, dat weet de zanger niet;
Wat rusten kan, voelt zich de rust doordringen,
Ook ik. Ik weet niet, wat ik denken moet,
Doch voel het: wie tevreden is, is goed.…
Bedrogen
hartenkreet
2.8 met 18 stemmen
1.485 Maar ze wist van niks
dus moet ik haar met rust laten.
Mijn woede lijkt een orkaan in mijn lijf
en kan je nog steeds niet mijn haat laten zien.
Misschien, als ik de rust heb gevonden
Wil ik je weer terugzien.
Nu wil ik dat je gaat
laat me verder met rust.
Wie weet bel ik je nog wel
als het gedaan is met mijn strijdlust.…
Die grote man
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
2.029 Die grote man
Hij komt eraan
Die grote man
Wil hij me slaan
Hij kijkt boos
Hij kijkt gemeen
Ik ben bang
Laat me toch alleen
Die grote man
Hij doet me pijn
Die grote man
Ik wil alleen zijn
Laat me toch met rust
Ga weg
Ik wil alleen rust
Maar ik heb pech
Die grote man
Hij maakt me bang
Die grote man
Hij houd me in bedwang
Ik…
Moed
poëzie
5.0 met 1 stemmen
8.827 O, laat mij gaan, waar gindse duinen rusten,
waar koele westenwind nauw ademhaalt
en matte herfstzon zilvertintig straalt
en vrede murmelt aan de kalme kusten!
Hoe laaft mijn lijf, o eeuwig onbewuste,
zich aan de wind, die van uw kruinen daalt,
en vallend lover lispelt en herhaalt,
dat eenmaal rusten mag, die nooit mocht rusten.…
Opgedroogd verdriet
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.396 Levenslust ontbreekt,
Een glimlach is daar,
Als een masker,
Niet gezien willen worden,
Rust,
Een verzilte huid verraadt,
Een opgedroogd verdriet,
De tijd niet gekomen,
Om te baden in geluk,
Bekeken in tranen,
Is deze bedwongen ziel,
Een spiegel bedrogen,
Dapper bekeken,
Rust,
Strategisch strijden,
De dorheid verdwijnt,
Zorgen weggespoeld…
De zee
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.481 Strakblauw, zeegroen of grijs
verwoestend of rakend aan het paradijs
verkwikkend, helend of beukend op de kust
een grillig monster of fenomeen van rust
Een spiegel die een vlak slechts toont
de blik daaronder die de snorkelaar beloont
Uitbundigheid van kleur en leven
verwondering dat ons dit is gegeven
een zee van rust, een zee van tijd…
zo gewoon
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.127 rust heerst in mij
de bladeren
zijn gevallen
net als gedachten
een plek vinden
en de strijd in
mijn gemoed
allengs verzachten
rust heerst in mij
ik kan weer geven
de ander zien en horen
de eenvoud
van intens contact
kan mij weer bekoren
ja,,het lijkt
niet groots
of van gering gewicht
toch raakt het
dat wezenlijke
wat…
Ze komen.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
515 Naar een plaats waar
ze kunnen rusten, tot
dan dwalen ze verder
tussen hemel en aarde.
Tot ze de plek bereiken
waar het eens begon dan
de eeuwige rust vinden bij
De bron van ons bestaan……